ตอนที่ 3 อางอาบน้ำ

ณ ร้านอาหารแถวบริษัทฟ้า

​"ชนแก้ว! ชนแก้ว!" เสียงพี่มีนากระหึ่มไปทั่วร้าน "ในที่สุดยัยฟ้ากับวินก็ได้กลับมาสำนักงานใหญ่สักที หายไปครึ่งปี กลับมาทั้งทีต้องฉลองกันหน่อย ยินดีต้อนรับการกลับมาเว้ยน้องรัก! หมดแก้ว!"

​"พี่มีน้าาาา! พอเลยๆ" วินรีบยกมือห้ามเมื่อพี่มีนาจะรินเหล้าเพิ่ม

​"แล้วมีใครจะไปต่อกับพี่บ้างมั้ย? ตื๊ดๆๆๆ" พี่มีนายิ้มกว้าง

​ทุกคนต่างเฮลั่นอย่างพร้อมเพรียง

​"ทุกคนคะ ฟ้าขอตัวก่อนนะคะ พอดีแม่ของฟ้าไปต่างตังหวัด ไม่มีใครอยู่บ้านเลย" น้ำฟ้ารีบปฏิเสธอย่างเกรงใจ

​"เดี๋ยววินไปส่ง" วินรีบอาสา เพราะไม่อยากพลาดโอกาสอยู่ใกล้ๆ น้ำฟ้า

​น้ำฟ้ารีบส่ายหน้า "ไม่ต้องเลยวิน ไปสนุกกับพี่ๆ เถอะ ฟ้ากลับเองได้"

​"แต่ฟ้าดื่มมานะ ดูเหมือนจะเมาด้วย กลับเองไหวเหรอ?" วินถามด้วยความเป็นห่วง

​"ไหวสิ! เดี๋ยวเรียกแท็กซี่หน้าร้านเนี่ยแหละ วินถ่ายรูปทะเบียนรถไว้ก็ได้ ถ้าถึงบ้านแล้วจะไลน์บอกเลย โอเค๊?" น้ำฟ้ายิ้มให้วินอย่างขอบคุณ

​"โธ่เอ๊ย! จะห่วงอะไรนักหนา ฟ้ามันโตแล้ว กลับบ้านถูกแน่นอน" รุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นมาเสียงดัง

​"งั้นถึงบ้านแล้วไลน์มาบอกด้วยนะ" วินกำชับ

​"โอเค โอเค ตามนั้น ฟ้าไปก่อนนะคะทุกคน สนุกกันให้เต็มที่เลย" น้ำฟ้าโบกมือลาเพื่อนร่วมงานแล้วเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่

​"คนเมื่อกี้แฟนหนูเหรอ?" ลุงคนขับแท็กซี่ชวนคุย

​น้ำฟ้าส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มจางๆ "เปล่าค่ะ แค่เพื่อนกัน"

​บนรถ น้ำฟ้าพยายามฝืนตัวเองไม่ให้หลับตา เพราะรู้ดีว่าถ้าหลับไปจะยิ่งเมาหนักกว่าเดิม

​"ลุงคะ! จอดตรงนี้เลยค่ะ!" น้ำฟ้าพูดขึ้นเสียงร้อนรน

​"อ้าวเพิ่งถึงหน้าหมู่บ้านเอง เดี๋ยวลุงเข้าไปส่งถึงหน้าบ้านดีกว่า เดินไปคงลึกน่าดูเลยนะ" ลุงแท็กซี่พูดพลางมองกระจกหลัง

​"อ๋อ!!! ได้ๆๆ จอดตรงนี้เลยค่ะลุง" น้ำฟ้ารีบตอบ

​ลุงแท็กซี่เห็นน้ำฟ้าเอามือปิดปากก็เข้าใจได้ในทันทีว่าควรจอดให้ผู้โดยสารลงตรงนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะเลอะเทอะบนรถของแกไปมากกว่านี้

ฟ้าอ้วกแตก!!!! ในขณะที่ฟ้ากำลังลุกขึ้น

​... "โอ๊ย! เท้าผม!!" เดินให้มันดีหน่อยครับ"

​เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ฟ้าที่กำลังจะทรุดตัวลงกับพื้นชะงัก เธอพยายามเงยหน้าขึ้นมอง แต่ภาพทุกอย่างกลับหมุนวนจนเวียนหัวไปหมด

​"เสียงใครน่ะ..." ฟ้าพึมพำกับตัวเอง

​ในที่สุดร่างที่อ่อนแรงก็ล้มลง แต่แทนที่จะกระทบกับพื้นปูนแข็ง ๆ กลับมีวงแขนแข็งแรง โอบรับเธอไว้ได้ทัน

​"พี่ฟ้า..." เสียงนั้นเรียกชื่อเธออีกครั้งอย่างแผ่วเบา

​ฟ้าค่อยๆ เพ่งมองใบหน้าของคนที่ช่วยเธอไว้ และทันทีที่ภาพชัดเจนขึ้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

​"ท...ทิว!?"

​“เจ้าเด็กน้อย นี่เอง ” ฟ้ายิ้มขำและเอื้อมมือไปยีผมข้างหน้าของทิวอย่างเอ็นดู

​“ผมไม่ได้ชื่อเด็กน้อย ผมชื่อทิว แล้วผมก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย” ทิวตอบกลับเสียงห้วน ใบหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

​“โอเค โอเค๊ ไม่เด็กก็ไม่เด็กจ้า เข้าใจแล้วๆ” ฟ้าหัวเราะคิกคัก “พ่อหนุ่มน้อย...แหม โตแล้วสินะ เจ้าทิวลี่น้อยของพี่ น่ารักดี”

​   ขณะพูด เธอเขย่งเท้าให้สูงขึ้นเพื่อเอื้อมหน้าเข้าไปใกล้ทิว แล้วใช้มือบิดแก้มเขาเบาๆ ทิวรู้สึกประหม่า ทำตัวไม่ถูก จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

​“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ! ค่ำๆ มืดๆ แบบนี้ รู้ไหมว่าผู้หญิงเมาคนเดียวมันอันตราย” ทิวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “แล้วเดินกลับไหวไหมเนี่ย?”

​ฟ้ากลับยิ้มทะเล้นแล้วตอบว่า “ทำไม? เดินไม่ไหวแล้วจะแบกพี่กลับเหรอ?”

​ทิวไม่ตอบ แต่กลับโก่งตัวลงแล้วพูด “ขึ้นหลังผมสิ ยังไงก็ทางเดียวกัน ถ้าปล่อยพี่ไว้คนเดียว  ย่ารู้คงได้ด่าผมตายพอดี”

​“โอเค! งั้นเห็นแก่เจ้าทิวลี่น้อยนะ เพื่อไม่ให้ย่าด่า พี่จะยอมสละตัวเองขี่หลังนายก็ได้” พูดจบ ฟ้าก็กระโดดขึ้นหลังทิวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอากระเป๋าสะพายมาห้อยไว้ที่คอของเขา

​“นี่...ว่าแต่นายมาทำอะไรตรงนี้หนิ ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ไม่หลับไม่นอน?” ฟ้าถามทั้งที่ตาปรือด้วยความเมาปนง่วง

​“ผมก็ออกมาเดินรับลมเย็นๆ รถก็ไม่มี แดดก็ไม่มี สบายจะตายไป” ทิวตอบและถามกลับ(แอบรอแหละ) “ว่าแต่พี่เถอะ เมาอะไรขนาดนี้ แล้วป้านวลไปไหน ผมมาถึงเห็นบ้านเงียบเลย ไฟก็ไม่เปิด?”

​ไม่มีเสียงตอบรับจากฟ้า ทิวหันไปดูแล้วพบว่าเธอหลับคอพับอยู่บนไหล่ของเขาจนริมฝีปากและจมูกไปสะกิดตรงแก้มของเขาพอดี ทิวอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะแบกหญิงสาวเดินไปจนถึงหน้าบ้าน

​“ถึงบ้านแล้วครับ...ตื่นได้แล้ว ถึงบ้านแล้ว”

​ไม่มีการตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น ทิวจึงต้องถือวิสาสะเปิดกระเป๋าของเธอเพื่อหากุญแจไขเข้าบ้าน

​เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านใน ทิววางฟ้าลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล “พี่ไหวไหม? ผมส่งพี่แค่ตรงนี้นะ”

​“อือ…” ฟ้าตอบรับเสียงงึมงำ

​“งั้นผมกลับแล้วนะ ล็อกประตูบ้านด้วย” ทิวกล่าวเตือน

​“อือ…” ฟ้าตอบรับสั้นๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา

ทิวลังเลว่าจะกลับหรือจะอยู่ดูแลฟ้าก่อน(ฮัลโหลๆทิวนายไม่มีกุญแจเข้าบ้าน)

​"พี่ไหวไหม?" ทิวถามอย่างเป็นห่วง

​ฟ้ามองหน้าทิวด้วยความประหลาดใจ สายตาของทิวที่มองมา ไม่เหมือนสายตาของเด็กน้อยวัย 10 ขวบเหมือนเมื่อก่อน

​ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

   ในใจคิดว่าจะปล่อยให้ฟ้านอนพักบนโซฟาพอส่างเมาคงขึ้นห้องไปเอง พอจะเดินจากไป เขาก็หยุดชะงัก  ทิวส่ายหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาก้มลงมองใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยเหงื่อ กับแก้มที่แดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์และริมฝีปากบางๆอมชมพูที่พึ่งไปกระแทกกับแก้มเขา จนทำให้ใจของทิวเต้นระรัวจนแทบจะห้ามใจไม่ไหว แต่เมื่อเรียกสติกลับมาได้ เขาจึงช้อนตัวฟ้าขึ้นแล้วพาไปส่งที่ห้องนอน

​ในจังหวะที่ทิวกำลังจะเดินออกจากห้อง ฟ้าก็สะดุ้งลุกขึ้น

​"ตื่นแล้วเหรอครับ?"

​"งั้นผม..." ทิวพูดยังไม่ทันจบ ฟ้าก็โผเข้ากอดเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าซบลงที่อกของทิวทันที ทิวรู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่แผ่ซ่านมาตรงหน้าอก...

​"โอ๊ย! อะไรเนี่ย! พี่อ้วกใส่ผมทำไมเนี่ย!" ทิวโวยวาย "บ้าไปแล้ว! นอนอยู่ดีๆ ยังลุกขึ้นมาอ้วกใส่คนอื่นได้อีก! ไปอาบน้ำล้างตัวเองเลยนะ ผมจะกลับบ้านแล้ว!"

​ทิวหันหลังเพื่อเปิดประตู แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่มีที่ไป อาไปสัมมนา ป้านวลก็ไม่อยู่ ที่พึ่งเดียวที่เหลือก็คือคนเมาที่ยืนอยู่ตรงหน้า

​'เอาวะ... ไหนๆ ก็ไม่มีที่ไป'

​ทิวหันกลับไปหาหญิงสาวที่เสื้อผ้าเลอะเทอะไปหมด

​"พี่ฟ้า ลุกไปล้างตัวครับ เดี๋ยวผมช่วย" ทิวดึงแขนฟ้าขึ้น แต่เท้าดันเหยียบอ้วกของฟ้าจนลื่นหงายหลังลงไปกับพื้น ส่วนฟ้าก็ล้มทับเขาลงมาอีกที สถานการณ์ดูชุลมุนวุ่นวายสุดๆ

​เมื่อตั้งสติได้ ทิวพยายามลุกขึ้นอย่างระมัดระวังและพาฟ้าเข้าห้องน้ำเพื่อให้จัดการตัวเอง และในระหว่างนั้นเขาก็จัดการตัวเองที่เปื้อนอ้วกไปด้วย ทิวถอดเสื้อออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยซิกแพ็คและกล้ามเนื้อแน่นๆ เขาหันหลังให้ฟ้าเพื่อซักเสื้อในอ่างล้างหน้าโดยไม่ได้สนใจความเงียบที่ปกคลุมอยู่ เพราะคิดว่าเธอน่าจะกำลังล้างอ๊วกที่เปอะเปื้อนตามเสื้อของเธอ

​"เสร็จรึยังครับ? ไม่ตอบ ผมจะหันไปแล้วนะ"

​"นับหนึ่งถึงสามนะ... หนึ่ง... สอง... สาม!"

​"ชิบหายยยยยยยยย!" ทิวอุทานเสียงหลง

​ฟ้าเปิดน้ำทิ้งไว้แล้วหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำ ทิวรีบกระโดดลงอ่างเพื่ออุ้มเธอขึ้นมา แล้วตบแก้มเบาๆ เพื่อปลุก

​"พี่ฟ้า... พี่ฟ้า! ตื่น!"

​"กรี๊ด! นายทำอะไรเนี่ย!" ฟ้าตะโกนพร้อมใช้มือทุบตีทิวไม่ยั้ง

​"ผมเปล่า! ฟังผมก่อน!"

​"ไอ้บ้า! นายเข้ามาในบ้านฉัน ในห้องนอนฉัน ตอนที่ไม่มีใครอยู่ได้ยังไง! จะทำบ้าอะไร!"

​"โอ๊ย...พี่ฟ้า! เงียบหน่อยสิครับ เดี๋ยวเพื่อนบ้านตื่นหมด!"

​"ดีเลย! ตื่นมาเลย! จะได้รู้กันไปว่านายมันไอ้เด็กบ้า! ไอ้เด็กบ้า!"

​"ผมไม่ใช่เด็ก! อย่ามาว่าผมเด็ก!" ทิวเริ่มทนไม่ไหวกับคำพูดของเธอ

​"ทำไม! เด็กก็คือเด็ก! คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่รึไง! ไอ้เด็กบ้า!" ฟ้าตะโกนไม่หยุด

​"เด็กใช่ไหม...?"

​คำด่าของฟ้าเงียบลงในทันทีที่ทิวโน้มตัวลงไป...