LOGINตอนที่ 132 ฉลองกันสองคนก่อนดีมั้ยเสียงฝั่งคณะวิศวะดังกว่าใครในสนามแข่ง ไม่นานเซริวก็ถูกเรียกไปรวมตัว เพื่อจะประกาศและมอบถ้วยรางวัล เสียงแห่งความดีใจหลังจากที่รักษาถ้วยแชมป์เอาไว้ได้อีกหนึ่งสมัย ดังจนทำให้สนามบาสแทบแตก กว่างานกีฬาจะเสร็จสิ้นลง ก็เย็นจนเกือบจะมืดค่ำคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยังคงรักษาสถิติในการแข่งขันกีฬา ชนะเลิศเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนขบวนพาเหรด การแสดงหน้าพิธี และเชียร์หลีดเดอร์ ตกเป็นของคณะมนุษยศาสตร์ตามคาด กีฬาอื่น ๆ คณะบริหาร คณะวิทยาศาสตร์ และอื่น ๆ ก็แบ่ง ๆ กันไป“ยอดไปเลย ขอบคุณทุกคนมาก ๆ เลยนะ เอาไว้จัดงานเลี้ยงกัน ที่ไหนค่อยว่ากันอีกที”“ยอดไปเลยค่ะรุ่นพี่”“เอาล่ะวันนี้แยกย้ายกลับไปพักผ่อนกันให้เต็มที่ วันจันทร์เจอกันใหม่”คณะมนุษยศาสตร์ แยกย้ายกันแล้ว เกรซจึงเดินมาหาเซริว ส่วนคุณแม่ของเขา ดูเหมือนว่าจะกลับไปก่อนแล้ว“มาแล้วเหรอ”“คุณแม่ล่ะคะ”“กลับไปแล้วน่ะ เห็นบอกว่าจะรีบไปทำธุระ จริงสิแล้วได้นัดเพื่อน ๆ หรือยังว่า จะไปฉลองกันวันไหน”“ยังเลยค่ะ แต่ละคนตอนนี้คงเหนื่อยมาก ฝ้ายกลับไปพร้อมกับพี่คณิณตั้งแต่เลิกงาน เห็นบ่นว่าปวดขา พี่คณิณเลยพาไปหาหมอก่อน”“เกิดอุบัติเหตุเห
ตอนที่ 131 “ลักกี้อินเกม ลักกี้อินเลิฟ”“กรี๊ด…. เธอตกลงแล้ว ยอดไปเลย แชมป์ ออฟ เดอะ แชมป์ ของจริง!”“ลักกี้อินเกม ลักกี้อินเลิฟ”เสียงปรบมือดังกระหึ่มทั่วทั้งหอประชุม เมื่อเซริวหยิบแหวนเพชรขึ้นมาและบรรจงสวมให้เธออย่างเบามือ เกรซจะจดจำทุกความรู้สึกในตอนนี้เอาไว้ชั่วชีวิต และคงไม่มีทางลืม วิธีขอแต่งงานของเซริวไปอีกนานแสนนาน“กรี๊ด….”เซริวรวบตัวเธอขึ้นมาและเลยหน้าจูบเธอเบา ๆ เกรซรับจูบอย่างเต็มใจ ภาพสวย ๆ ถูกบันทึกครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งทั้งคู่เดินกลับเข้ามาในสนาม แม่ของเซริวหันมายกนิ้วโป้งให้ลูกชาย“ต้องแบบนี้สิ เยี่ยมมาก แต่ว่าา…ไหนบอกจะไปขอที่ร้านอาหารไม่ใช่เหรอ”“โธ่แม่ครับ ลูกแม่จะมีเมียทั้งที ก็ต้องให้มันยิ่งใหญ่สักหน่อยสิ จะได้เป็นที่จดจำไงล่ะ ไม่อย่างนั้นเกรซจะยอมรับเหรอครับ”ไอ้ตัวแสบ แผนสูงเชียวนะ หวังจะกดดันลูกสะใภ้แม่เลยสินะ เกรซ…ถ้าต่อไปไอ้แสบนี่มันรังแกลูก ก็รีบบอกแม่เลยนะ แม่จะจัดการมันเอง"“ได้ค่ะคุณแม่”เมื่อแม่ของเซริวหันมาเข้าข้างลูกสะใภ้ ที่ทั้งถูกใจ ถูกชะตา ก็ทำเอาเซริวกลายเป็นลูกชังขึ้นมาทันที“โธ่แม่ครับ แค่วันเดียวก็เข้าข้างกันแบบนี้แล้ว จากนี้ไปผมไม่เป็นหม
ตอนที่ 130 พาลูกสะใภ้มาแนะนำ“มาด้วยสิ มานี่เถอะ”“เดี๋ยวก่อน จะพาไปไหน”เซริวดึงตัวเกรซออกมาจากห้องแต่งตัว เขาจะพลาดโอกาสนี้ได้ยังไง ในเมื่อแม่ของเขาเอ่ยปากเองว่า อยากจะเจอเกรซก่อน เมื่อเดินออกมา เกรซก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นสีหน้าของผู้หญิงสูงวัย แต่ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์ ผมสั้นแค่ไหล่ หันมามองหน้าเธอด้วยรอยยิ้มชื่นชม “คุณแม่ครับ ผมพาลูกสะใภ้มาแนะนำตัว นี่เกรซครับ แฟนผมเอง”เกรซทำสีหน้าไม่ถูก เธอยิ้มและสวัสดีแม่ของเขาทันที ทิชารีบเดินเข้ามารับไหว้พร้อมรอยยิ้ม“สวัสดีจ้ะลูก ไม่ต้องตื่นเต้นนะ แม่ขอโทษด้วยที่มาล่วงหน้าโดยไม่บอก คือว่าแม่อยากจะถ่ายรูปคู่กับหนูในชุดไทยล้านนานี้น่ะ ก็เลยเสียมารยาท ให้เซริวไปเรียกหนูออกมา ไม่ว่าแม่ใช่มั้ยคะ”เกรซถึงกับอึ้งไป เมื่อคุณแม่ของเซริวบอกว่า เธออยากจะถ่ายรูปคู่กับเกรซในชุดนี้ เกรซดีใจจนบอกไม่ถูก เธอยิ้มจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา พร้อมกับพยักหน้า“ยินดีมาก ๆ เลยค่ะ”“เรียกแม่สิเกรซ เร็ว ๆ สิ”“พี่เซริว”ทิชาเดินมาจับมือก่อนจะพยักหน้า “เซริวพูดถูกแล้ว เรียกแม่ถูกแล้วจ้ะ”เกรซยิ้มเอียงอาย ก่อนจะพูดออกไป“ได้ค่ะคุณแม่”“ต้องแบบนี้สิ มาเถอะแม่จองที่ตรงนี้ไว้ ซุ้ม
ตอนที่ 129 คนนี้ใช่มั้ย!ขบวนตุงหลากสีแบบภาคเหนือนับสิบคน เดินนำหน้าขบวน เสลี่ยงสี่คนหาม มีผู้หญิงในชุดไทยล้านนา แต่งองค์เต็มยศด้วยเครื่องประดับปิ่นทอง ผ้้าคาดสีขาวพร้อมสไบเฉียงแบบล้านนา นั่งเฉิดฉายอยู่บนนั้น ราวกับเจ้านางชั้นสูงทางเหนือ ขบวนค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา พร้อมกับกองทัพกลองสะบัดชัยขนาดเล็ก เมื่อมาถึงหน้าประธานในพิธี เสลี่ยงนั้นก็ค่อย ๆ ลดลงมา เพื่อให้ผู้ที่นั่งอยู่ด้านบนเดินลงมา“เซริว คนนี้ใช่มั้ย!”“เกรซ…. สวยมากเลย”ทิชาไม่ถามซ้ำ เพราะแค่เห็นสายตาของลูกชายตัวดีก็พอจะรู้ว่า ผู้หญิงตรงหน้าคือเกรซ ว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอนั่นเอง เมื่อบทเพลงเริ่มบรรเลง เกรซก็เริ่มร่ายรำ ท่วงท่าที่เธอร่ายรำออกมา อ่อนช้อยและนุ่มนวล ทุกคนในสนามราวกับต้องมนตร์สะกด ช่างภาพรัวชัตเตอร์ กล้องทุกตัวในสนาม แทบจะไม่จับไปทิศทางอื่นเลย นอกจากการแสดงตรงหน้า“นี่เองที่เธอบอกว่าเป็นความลับ ที่แท้เธอก็ฝึกซ้อมจน…. ให้ตายเถอะ แม่ครับ!”ทิชามือไม้สั่น เธอลดกล้องส่องทางไกลออก มองด้วยตาเนื้อเมื่อเกรซเริ่มร่ายรำเอนละตัวแอ่นไปด้านหลังจนแทบจะถึงพื้น สร้างเสียงฮือฮาให้กับคนทั่วทั้งสนาม“พระเจ้า! ตัวเธออ่อนมากเลย”“นี่แหละฟ้
ตอนที่ 128 มิน่าล่ะ!เซริวยิ้มและพาเธอเดินเข้าไปในร้าน จนกระทั่งทั้งคู่สั่งอาหารจนเสร็จแล้ว เกรซหันมาทำหน้าสงสัย เซริวจึงตัดสินใจบอกเธอไป“เอาล่ะ เล่าก็ได้ครับ ที่ริกะเป็นแบบนั้น เพราะว่าเรื่องก่อนหน้านี้ ถึงหูพ่อของเธอแล้ว”“พ่อของริกะ ที่บอกว่าดุมากน่ะเหรอคะ”“ใช่แล้ว เรื่องนี้แม่ของพี่จัดการด้วยตัวเอง แม้แต่แม่ของริกะก็ยังไม่สามารถช่วยปิดบังได้ พ่อของเธอพอรู้ว่าริกะก่อเรื่องเหมือนกับที่ญี่ปุ่น จึงยื่นคำขาดมาให้น้ามากิเลยว่า ถ้าลูกสาวเธอก่อเรื่องอีกแค่ครั้งเดียว จะส่งกลับไปเรียนที่ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ริกะกลัวมากที่สุด”“เธอไม่อยากกลับไปเหรอคะ”“ต้องไม่อยากกลับไปแน่นอน เพราะการที่เธอสร้างปัญหาที่นั่น ก็เพราะสภาพสังคมในการเรียนที่ญี่ปุ่น ทั้งกดดันและโหดร้าย ริกะอยู่ที่นั่นไม่ได้ ก็เลยอยากย้ายมาเมืองไทย ดังนั้นตอนนี้ก็เลยไม่กล้าก่อเรื่อง และแน่นอนว่าแม่ของพี่ก็บอกกับน้ามากิไปแล้วว่า อย่าให้ริกะเข้ามายุ่งกับพี่อีก ไม่อย่างนั้นแม่ของพี่ก็จะไม่ไว้หน้าเธออีกต่อไป”“แบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ช่วงนี้เธอถึงได้เงียบไปขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่มีเรื่อง ก็ไม่มาให้เห็นอีกเลย”“เรื่องก็แค่นี้แหละ จริงสิเ
ตอนที่ 127 ฉันไม่ได้เป็นคนผิด“อะไรนะ ไวจริง ๆ เลย ให้พวกกูไปด้วยมั้ยวะ”ฝ้ายหันมาถาม แต่แอลเก็บของเรียบร้อยแล้ว“ไปเถอะอย่าพึ่งถามเลย มีอะไรค่อยว่ากันทีหลัง ไปกันเกรซ พวกกูจะไปด้วย”“ขอบใจนะ”ทั้งสามคนรีบเดินออกมาจากห้องเรียน เพื่อไปที่ห้องคณบดีประจำคณะ แต่ฝ้ายและแอลถูกสั่งให้รออยู่นอกห้อง เกรซเข้าไปไม่นานก็เดินออกมา ทำให้เพื่อน ๆ ทั้งสองคนแปลกใจมาก“อะไรวะ เข้าไปไม่ถึงสิบนาทีเลย ทำไมคุยไม่นาน หรือว่าจะไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานนี้”“เกี่ยวสิ แต่แค่เรียกไปถามเฉย ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าแล้วก็ จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดมั้ย เพราะว่าตอนนี้ตำรวจรับเรื่องไปแล้ว คณบดีให้ฉันตัดสินใจว่า จะเอาเรื่องกับวีด้า ที่ยกพวกไปรุมทำร้ายที่ตึกศิลป์หรือเปล่าน่ะ”เกรซเล่าทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟังอย่างครบถ้วน ทั้งสองคนนั่งฟังนิ่งเพราะคิดว่าคณบดีจะเรียกเกรซไปถามและตำหนิ“ถามแค่นี้เองเหรอ”“อืม… พวกมึงก็รู้นี่ว่า พวกผู้ใหญ่น่ะ ไม่อยากให้มีเรื่องใหญ่ในรั้วมหาลัยหรอก กลัวเรื่องชื่อเสียง แต่นี่เรื่องถึงตำรวจแล้ว ก็เลยเรียกให้ฉันไปให้ข้อมูล คณบดีบอกอีกว่า เขาจะส่งข้อมูลนี้ไปให้คณะบริหารของคู่กรณี







