ตอนที่ 3 มันพึ่งรู้ตัวเหรอวะ

ตอนที่ 3 มันพึ่งรู้ตัวเหรอวะ

เกรซรีบเดินออกมาจากโต๊ะของเขา เพื่อน ๆ ของเธอรีบเดินตามมา เซริวตกใจจนอึ้งไป เกรซไม่เคยร้องไห้มาก่อน เขากำลังจะเดินตามเธอไป นีน่าก็เดินเข้ามาเกาะแขนเขาเอาไว้

“ในเมื่อพวกประสาทเสียกลับไปแล้ว พวกเราก็มาสนุกกันต่อเถอะค่ะ อย่าไปสนใจเธอเลยนะคะพี่เซริว โอ๊ย! ผลักนีน่าทำไมคะเนี่ย”

“อย่ามาแตะต้องฉัน หลีกไป!”

"โอ๊ย!"

"นีน่า!"

เซริวสลัดแขนของนีน่าไปอย่างแรง จนเธอล้มลงเพราะส้นสูงสี่นิ้วนั่น เพื่อน ๆ ของเธอรีบเข้ามาประคอง ระหว่างที่เซริวรีบเดินตามเกรซออกไป

"เกรซ! เดี๋ยวก่อนสิอย่าพึ่งไป"

เซริวรีบเดินตามเธอ ปากก็ร้องตะดกนเรียกเธอไปด้วย แต่เกรซก็ไม่ได้หยุด และรีบเดินออกไปจากผับทันที เขารีบทบทวนเรื่องราวในใจอย่างรวดเร็ว ยังรู้สึกถึงฝ่ามือที่ตบมาที่หน้า เธอร้องไห้… น้ำตาของเธอทำให้หัวใจเขาเจ็บ รู้สึกเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก หลายเดือนที่ผ่านมา เขารับรู้ได้ถึงความรักและความเอาใจใส่ของเธอ ทุกอย่างที่เธอทำให้ ทั้งอาหารกลางวัน น้ำดื่มหลังจากเขาซ้อมบาสเกตบอล แม้แต่ผ้าขนหนูเช็ดหน้า ผ้าเย็นและเครื่องดื่ม เธอก็จัดเตรียมให้ตลอด แม้แต่เสื้อผ้าชุดนักศึกษาของเขา ก็เป็นเธอที่ติดต่อร้านซักรีดดูแลให้ แต่เขากลับเอาเรื่องผิดพลาดเรื่องเดียวที่เธอทำ มาตัดสินว่าเธอทำผิดต่อเขา

“เกรซ!”

“เฮ้ย! ไอ้เซริว เฮ้อ… ไปจนได้สินะ มันพึ่งรู้ตัวเหรอวะ ว่ามันรักแฟนมันมากแค่ไหน”

“ก่อนหน้านี้คงโกรธเพราะเหมือนถูกหลอก แต่กููว่านะ ไอ้เซริวมันไม่รู้ตัวหรอกว่า น้องเกรซรักมันแค่ไหน”

“ก็นั่นน่ะสิ กูกะจะพามันมาปลอบใจ และตะล่อมให้มันไปง้อเมียอยู่เชียว ใครจะไปคิดวะ ว่าจะจบแบบนี้ เพราะมึงเลยไอ้เรน เสือกทะลึ่งชวน…คนอื่นมา”

“กูจะรู้เหรอว่าเมียมันจะตามมาถึงนี่ รีบจ่ายเงินเถอะ แล้วออกไปดูไอ้เซริว”

“เออ”

“เอ๊ะ! พวกพี่ ๆ จะกลับกันแล้วเหรอคะ เหล้ายังไม่หมดเลยนะ”

“พอดีเลยน้องนีน่า กินแทนพวกพี่ทีนะ นี่ถือเป็นค่าเหล้า ฝากจ่ายด้วย”

“เอ๊ะ”

เรน เพื่อนสนิทของเซริวยื่นธนบัตรสีเทาให้เธอไปห้าใบ เพื่อจะได้รีบตามเซริวออกไป นีน่าแค่เห็นเงินก็ไม่สนใจพวกเขาอีก

“แบบนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย คืนนี้คงต้องหาคนใหม่สินะ ช่างเถอะ มาพวกเราดื่มต่อ”

นอกผับ

เกรซเดินออกมา และกำลังจะไปเรียกรถ เพื่อน ๆ ของเธอกลับไปที่โต๊ะ เพราะเธอบอกว่าไม่ต้องมาส่ง เธอจะกลับบ้าน เซริวที่วิ่งออกมา รีบตามมาดึงเธอเอาไว้

“เกรซ! อย่าพึ่งไปสิฟังพี่ก่อน”

ในที่สุดเขาก้เดินตามเธอจนทัน เขารีบเอื้อมมือไปคว้าเธอเอาไว้ แต่เกรซร้องสุดแรงเพื่อให้เขาปล่อย

“ปล่อยนะ!”

เขาจับข้อมมือเธอแน่น เพื่อเธอจะได้ไม่หนี

“ไม่ปล่อย กลับบ้านกับพี่ แล้วค่อยไปคุยกัน”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพี่แล้ว ปล่อยค่ะรุ่นพี่”

“เกรซ!”

เขาโมโหเมื่อเธอเปลี่ยนมาเรียกเขาว่า รุ่นพี่ แทนที่จะเรียกชื่อเขา หรือว่า ที่รัก อย่างที่เคยเรียกจนติดปาก

“มีเหตุผลหน่อยสิ พี่ขอโทษก็ได้ ก่อนหน้านี้พี่ยอมรับว่าโกรธจริง ๆ ก็เลยอยากจะลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้”

เกรซสะบัดมือเขาออกอย่างแรง เธอเริ่มปวดศีรษะมากขึ้น และรู้สึกว่าไข้จะกลับมาอีกครั้ง เธอไม่อยากคุยกับเขาอีกแล้ว ในเมื่อเขาตัดสินเธอ จากความผิดครั้งเดียวที่ไม่รู้สึกถึงความจริงใจของเธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอก็ไม่มีอะไรจะอธิบาย และอยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด 

“ลงโทษเล็กน้อยงั้นเหรอคะ ให้ฉันไปนั่งรอหน้าคณะวิศวะ แต่พี่กลับโทรมาบอกหลังจากนั้นสองชั่วโมงว่า ให้ฉันกลับไปก่อน ปล่อยให้ยุงกัดฉันจนตัวลาย แต่อีกวันกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

“พี่….”

เธอเริ่มระบายความอัดอั้นในใจ ที่เก็บเอาไว้มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เซริวถึงกับตกใจจนอึ้ง เพราะบางเรื่องเขาก็ไม่เคยรู้มาก่อน เซริวไม่คิดเลยว่าก่อนหน้านี้ เรื่องที่เขาแค่คิดจะแก้แค้นเธอ จะทำให้เธอถูกยุงกัดจนเกือบจะป่วย

"พี่โกหกฉันว่าไม่ว่างมารับ ให้ฉันกลับบ้านเอง แต่พี่กลับไปรับผู้หญิงคนอื่นที่สนามเทนนิส เธอแค่ขาแพลงแต่พี่กลับพาเธอไปส่งถึงโรงพยาบาล”

เซริวเบิกตากว้างเพราะความตกใจ เขาไม่รู้เลยว่า เธอจะเห็นเหตุการณ์นี้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาตั้งใจทำ

“น้ำตาลเป็นตัวแทนเข้าแข่งขันเทนนิสในนามมหาวิทยาลัย พี่ก็แค่แสดงน้ำใจ”

“พี่รู้มั้ยว่าวันนั้นฝนตกแรงแค่ไหน ตอนที่พี่พาคนอื่นไปหาหมอ ฉันต้องวิ่งตากฝนกลับบ้าน เพราะแบบนี้ฉันถึงเป็นหวัด”

เซริวตกใจจนขาชา หัวใจเขาหล่นวูบลงไปถึงข้อเท้า เมื่อได้ยินน้ำเสียงตัดพ้อที่สั่นเครือของเกรซ ระบายออกมาด้วยความทเสียใจและเจ็บปวด เขาไม่รู้เลยว่าต้นเหตุที่เธอป่วยจนมีไข้ เป็นเพราะการกระทำที่ไม่คิดของเขา

“อะไรนะ นี่เกรซป่วยอยู่เหรอ เป็นอะไรมากหรือเปล่า พี่จะรีบพาไปหาหมอ”

เธอปัดมือเขาออกอย่างแรง และไม่มองหน้าพร้อมกับตอบกลับไป

“ไม่ต้องแล้วค่ะ… มันไม่จำเป็นอีกแล้ว”

เซริวรู้สึกผิดขึ้นมา เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่า เกรซจะเก็บเรื่องราวความเจ็บปวดมานานถึงขนาดนี้ เขาไม่คิดเลยว่า การที่อยากจะแก้แค้นและลงโทษเธอ จะกลายเป็นทำให้เธอเจ็บปวด สะสมมายาวนานอย่างเงียบ ๆ และทำลายความสัมพันธ์ในครั้งนี้ ด้วยมือตัวเอง

“เกรซ พี่ขอโทษ พี่…”

เซริวพุดด้วยน้ำเสียงสั่น เต็มไปด้วยความรุ้สึกผิด เกรซยกมือขึ้นเพื่อให้เขาหยุดพูด เธอเริ่มปวดหัวมากขึ้น และไม่ต้องการคุยอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว เธอหันไปและเห็นรถแท็กซี่ จึงรีบโบกทันที แต่เมื่อรถจอด เซริวก็รีบดึงเธอออกมา และบอกกับคนขับไปทันที

“ขอโทษด้วย ยังไม่ไปครับ”

“พี่เซริว!”

เขายังดึงรั้งเธอไว้ และรู้สึกได้ทันทีว่า มือที่จับอยู่ตอนนี้เริ่มร้อนผ่าว เธอไม่ได้โกหกเขา เกรซป่วยอยู่จริง ๆ แม้แต่สีหน้าของเธอแม้จะเป็นกลางคืน เขาก็พึ่งสังเกตเห็นว่าเธอหน้าซีด ริมฝีปากที่มักจะมีสีชมพูระเรื่อ ตอนนี้ซีดจัดจนไร้สี

“กลับไปกับพี่ เราต้องรีบไปโรงพยาบาลกัน”

“ไม่ต้องค่ะ ไม่ว่าจะคำขอโทษ หรือความห่วงใยของพี่ ตอนนี้ฉันก็ไม่ต้องการอีกแล้ว”

ผลัก!

เธอผลักเขาออกไปเต็มแรง เซริวที่ไม่ทันตั้งตัว ล้มลงไปกับพื้น เกรซรีบเดินออกไปเพื่อจะเรียกรถ แต่ทว่า….

“เกรซระวัง!”

เอี๊ยด………………………โครม!

“ไม่นะ เกรซ!!!!……………………”