LOGINธรรณ์เดินมาที่หน้าคณะบริหาร ตอนนี้แอลกับฝ้ายยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เมื่อเห็นสีหน้าของรุ่นพี่เซริว ที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินเข้ามารับแฟนสาวของตัวเองต่อหน้า
“มึงเป็นใคร”
“พี่เซริวคะ มีมารยาทหน่อยสิ”
เกรซหันไปต่อว่าเซริว ที่ใช้คำพูดหยาบคายถามธรรณ์ ที่เดินมารับเกรซที่หน้าคณะ คนที่ถูกถามนอกจากจะไม่กลัวแล้ว ยังเดินเข้ามาใกล้ ๆ แฟนสาวของอีกฝ่ายพร้อมกับรอยยิ้ม
“ขอโทษที่แนะนำตัวช้าเกินไป ครั้งก่อนเจอกันในสถานการณ์แบบนั้น เลยไม่ทันคุยกันมาก ผมชื่อธรรณ์เรียนอยู่คณะ...”
“ใครอยากจะรู้จักมึง ออกไปให้ห่าง ๆ เกรซ นี่แฟนกู”
“พี่เซริวคะ พวกเรา…”
“เงียบไปเถอะเกรซ พี่ยังไม่เคยบอกว่าพวกเราเปลี่ยนสถานะ อย่าคิดเองเออเอง โดยที่ไม่ได้ถามความเห็นของพี่”
เกรซขมวดคิ้ว และเริ่มรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าเซริวเป็นคนดื้อมากแค่ไหน
“เกรซ! เป็นอะไรไป ปวดหัวอีกแล้วเหรอ มึงหลีกไปเลย! กูจะพาแฟนไปหาหมอ”
“ผมว่าคุณต่างหากที่ควรหลีก ที่ผมมาที่นี่ ก็เพื่อจะพาเกรซไปหาหมอ เพื่อตรวจอาการหลังเกิดอุบัติเหตุ”
“ในฐานะอะไร กูบอกให้หลีกไป!”
“พอได้แล้วค่ะพี่เซริว ที่นี่คือมหาลัยนะคะ พี่กลับไปก่อนเถอะค่ะ”
“อะไรนะ นี่มันหมายความว่ายังไงเกรซ จะไปกับไอ้เวรนี่จริง ๆ เหรอ”
เกรซถอนหายใจ เมื่อเซริวกำลังจะดึงแขนเธอ แต่อีกฝ่ายอย่างธรรณ์ กลับไม่ยอมให้เขาทำ
“อย่าแตะต้องเธอ ไม่เห็นเหรอว่าเกรซเริ่มปวดหัวแล้ว เธอยังต้องไปตรวจเพิ่มที่โรงพยาบาล ผมมาที่นี่ในฐานะคนที่ขับรถชนเธอ และต้องรับผิดชอบอาการของเกรซจนกว่าเธอจะหายดี หวังว่าคุณคงเข้าใจนะครับ”
“ไม่ต้องเสือก แฟนของกู เดี๋ยวกูพาไปเอง ไปกันเถอะเกรซ”
เขาหันไปคว้าข้อมือของเธอ แต่เกรซถอยออกไป ธรรณ์ได้แต่ยืนอมยิ้มอยู่ข้างหลังด้วยความพอใจ
“พี่เซริวกลับไปเถอะค่ะ ฉันบอกแล้วว่าวันนี้ฉันมีนัดแล้ว”
“เกรซถอยไปก่อนเถอะ พี่คุยกับเขาเอง”
“แต่ว่า!”
“เชื่อพี่สิ ไม่มีอะไรหรอก เกรซยังเจ็บอยู่ พี่เคลียร์เองดีกว่า”
“ถอยมาก่อนเถอะเกรซ”
เพื่อน ๆ ของเธอดึงตัวเกรซออกไป ธรรณ์เดินเข้ามาคุยกับเซริว ซึ่งเริ่มโกรธจนกำหมัดแน่น ยิ่งเห็นสีหน้าอมยิ้มของอีกฝ่าย เซริวก็เหมือนจะเริ่มเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่ไหว
“เกรซไม่อยากเห็นหน้านาย ได้ข่าวว่าเธอบอกเลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมาตามตื๊ออีก ไม่รู้สึกว่าที่ทำอยู่นี่ มันหน้าด้านไปหน่อยเหรอ”
“ไอ้!”
“เอ๊ะ… อย่าพึ่งใส่อารมณ์สิ ในเมื่อเลิกกันแล้ว ก็ไม่ควรมายุ่งกับเธออีกนะ แล้วก็นะ… ไอ้คำว่าแฟนนั่นน่ะ ฉันคิดว่านายน่าจะไม่มีสิทธิ์ใช้แล้วนะ”
ธรรณ์มองหน้าเซริว และพูดให้เขาได้ยิน แต่แววตาแสดงความสะใจและรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะที่ไม่มีใครเห็น นอกจากเซริวเพียงคนเดียว
“ที่แท้มึงก็วางแผนมาก่อนแล้วสินะ ไอ้เลวเอ๊ย!!”
ผลัก!
“พี่เซริว หยุดนะ!”
หมัดของเซริว พุ่งไปที่ใบหน้าของธรรณ์ทันที
“กรี๊ด! รุ่นพี่คะ พอแล้วค่ะ พอแล้ว”
“รีบช่วยกันจับแยกสิวะ!”
เซริวรัวหมัดใส่ธรรณ์ไปถึงห้าครั้ง ส่วนธรรณ์สวนเขาได้แค่ไม่กี่หมัดก็ล้มลงกับพื้น จนกระทั่งเกรซเข้าไปดึงตัวเขาออกมา ส่วนฝ้ายและแอล พยุงตัวธรรณ์ขึ้นมา ใบหน้าของเขาแดงช้ำ ริมฝีปากมีรอยเลือดออก ส่วนเซริวหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ มีแผลที่ริมฝีปากเล็กน้อยแต่ยังไม่ถึงกับเลือดออก เขาไม่คิดเลยว่า จะมีวันที่สติหลุดจนเผลอต่อยคนแบบนี้
“เป็นบ้าไปแล้วเหรอพี่เซริว!”
เสียงตะโกนของเกรซเรียกสติเขาคืนมา เขาหันมามองหน้าเกรซที่ยังบาดเจ็บอยู่ แต่เธอมีแรงตะโกนใส่เขาอยู่ นั่นแสดงว่ายังไม่เจ็บมาก แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จนกระทั่งหันมาจับแขนทั้งสองข้างของเธอ สายตาพลันกวาดไปรอบตัวของแฟนสาวตรงหน้า
“เกรซต้องไปกับพี่ ไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจอีกครั้ง”
“ไม่ค่ะเกรซไม่ไป พี่เซริวกลับไปเถอะค่ะ เกรซไม่มีอะไรจะคุยกับพี่อีกแล้ว”
“อะไรคือไม่มีอะไรจะคุย อย่าบอกนะว่า จะไปกับไอ้บ้านั่นจริง ๆ”
“พี่เซริวคะ อย่าลืมสิคะว่า....”
“ไม่มีทาง! พี่ไม่ยอมรับหรอก จนกว่าเราจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง”
ตอนที่ 91 เพื่อนร่วมคณะของพี่เอง!“วีด้า… มาซื้อของเหรอ”ธรรณ์ทักทายเธอกลับไป ด้วยน้ำเสียงกึ่งแข็งกึ่งรำคาญ วีด้าหันมายิ้มและพยักหน้า เมื่อธรรณ์ถามเธอ“ใช่แล้วล่ะ เรา…”“งั้นก็รีบกลับเถอะ พวกเราก็ทานข้าวเสร็จพอดี ขอตัวก่อนนะ”“จะไม่แนะนำให้เรารู้จัก เพื่อนใหม่ ของธรรณ์สักหน่อยเหรอ”หญิงสาวใบหน้าเศร้า หันมาถามธรรณ์ด้วยน้ำเสียงเรียบปกติ แต่ฝ้ายและแอลสังเกตว่า ระหว่างสองคนนี้ เหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่ แต่พวกเธอก็ไม่พูดออกมา ส่วนเกรซนั้นเดินออกมาแนะนำตัว และยิ้มให้เธออย่างเป็นกันเอง เพราะเธอรู้สึกคุ้นหน้าวีด้าอย่างประหลาด แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน“สวัสดีค่ะ ชื่อเกรซค่ะเป็นรุ่นน้องของรุ่นพี่ธรรณ์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”วีด้าหันมามองหน้าเกรซ เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะเกรซ ฉันชื่อวีด้า คณะบริหารปีสี่ เป็น…."“เพื่อนร่วมคณะของพี่เอง! นี่น้องฝ้าย น้องแอล เพื่อนของเกรซ เอาล่ะในเมื่อแนะนำตัวกันแล้วก็ กลับกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน”“อ้อ ก็ได้ค่ะ บายนะคะรุ่นพี่”ฝ้ายและแอลหันมาลารุ่นพี่สาวอย่างเป็นมิตร วีด้ายิ้มเย็น ๆ ส่งคืนมาให้พวกเธอ ฝ้ายและแอลแทบจะยิ้มไม่ออก เ
ตอนที่ 90 ที่แท้ก็มีคนใหม่แล้วนี่เอง“ฝ้ายอย่า! ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก”เกรซลุกขึ้นมา บีน่าหุบยิ้มไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเกรซที่เหมือนจะดูเสียใจอยู่ กลับลุกขึ้นมามองหน้าเธอและเพื่อน บีน่าเห็นธรรณ์ที่ยืนอยู่หลังเธอ ก็ยิ้มออกมา“มิน่าล่ะถึงไม่เสียใจ ที่แท้ก็มีคนใหม่แล้วนี่เอง”เกรซเดินมาและเหยียดยิ้มให้กับรุ่นพี่ทั้งสอง บีน่าถอยออกไปเล็กน้อย เมื่อเกรซเดินเข้ามาใกล้“ฉันไม่ได้เหมือนพี่นะคะ ที่ต่อให้วางแผนจะแก้ผ้าต่อหน้า ผู้ชายก็ยังไม่เอา ถ้าเป็นฉันถูกเมินแบบนั้น คงไม่กล้ามายืนว่าให้คนอื่นแบบพี่หรอกค่ะ วันนี้ไม่ได้พกอาหารหมามา ไม่มีอะไรให้กิน ขอตัวก่อนนะคะ”“อี!”เกรซและเพื่อน ๆ พากันเดินกลับไปที่รถของธรรณ์อีกครั้ง เกรซตัดสินใจเก็บเรื่องนี้เอาไว้ และไม่พูดอะไรต่อ จนเพื่อน ๆ และธรรณ์ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง“เกรซ มึงไหวมั้ย”แอลเป็นฝ่ายเริ่มถามก่อน เกรซหันมายิ้มและตอบทุกคน“ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะหาอะไรกินกันดีกว่า อย่าไปสนใจเรื่องงี่เง่าพวกนี้เลย เอาน่าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ รุ่นพี่ตกใจหมดแล้ว ฉันบอกแล้วไงว่า วันนี้จะเลี้ยงเอง ไปกันเถอะค่ะรุ่นพี่”“เกรซ ไม่เป็นอะไรแน่นะ พี่ว่า….”“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ
ตอนที่ 89 เดี๋ยวนะไม่ใช่สิ นั่นมัน…“เก็บของเสร็จหมดแล้วครับ ไปกันหรือยัง”ธรรณ์หันไปถาม เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนยืนจ้องออกไปที่สนามเทนนิส “เอ่อ… รู้จักคนในนั้นด้วยเหรอ เดี๋ยวนะไม่ใช่สิ นั่นมัน…”ธรรณ์เองก็เห็นคนที่ยืนอยู่ข้างใน ซึ่งกำลังช่วยรุ่นน้องผู้หญิงที่เป็นนักเทนนิส เก็บของอยู่ข้างสนาม และก็เดินออกไปพร้อมกัน เมื่อเกรซเห็นก็รีบเดินตามไปทันที“เฮ้ย! เดี๋ยวสิเกรซ มึงรอกูด้วย”เกรซเดินอ้อมไปอีกฝั่ง ซึ่งจะได้เห็นชัด ๆ ว่า เซริวพาผู้หญิงคนนั้นไปที่ไหน เธอรู้สึกว่ามือไม้สั่น หัวใจเต้นแรง ขาแทบจะไม่มีแรงก้าว เมื่อเห็นว่าเซริว พาผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถของเขา และเป็นคนเก็บกระเป๋าของรุ่นน้องสาวไว้ที่กระโปรงหลังด้วยตัวเอง“เชี่ย! ทำไมถึง…”เกรซยืนมอง ตัวสั่นไปทั้งตัวเมื่อรถของเซริวขับออกไปจากข้างสนาม น้ำอุ่น ๆ เริ่มไหลออกมาจากดวงตาที่พร่ามัว พร้อมกับเสียงรถของเซริว ที่ขับออกไป“เกรซ! เป็นอะไรหรือเปล่า”“น้องเกรซ เป็นอะไรหรือเปล่า”เพื่อน ๆ และธรรณ์หันมาถามเกรซ เพราะเห็นเธอยินนิ่งเหมือนจะช็อกไปกับภาพตรงหน้า เธอจำได้ว่ารุ่นน้องที่สวมชุดเทนนิสนั่น เคยมาทักทายเธอกับเซริวครั้งหนึ่ง เขาบอกว่าเป็นแค่รุ
ตอนที่ 88 อย่าไปใส่ใจเลยเกรซลดรอยยิ้มลงเล็กน้อย ก่อนจะจับแขนของแฟนหนุ่มเอาไว้แน่น เพราะสายตาของรุ่นน้องสาว ดูเหมือนว่าจะจับจ้องมาที่เซริว และดูตกใจเล็กน้อย เมื่อเขาแนะนำว่าเธอเป็นแฟน“ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก แฟนพี่เรียนคนละคณะกันน่ะ เอาล่ะพี่ไปก่อนนะแล้วเจอกัน”“ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”เกรซเดินออกมาพร้อมกับเซริว เมื่อเธอชำเลืองไปดูก็เห็นว่า รุ่นน้องสาวยังคงมองตามเธอและเซริว จนกระทั่งทั้งคู่เดินขึ้นรถไป“เธอเป็นแค่น้องรหัสของพี่จริงเหรอคะ”“เด็กปีหนึ่งน่ะ แต่สายรหัสเดียวกัน ถามทำไมเหรอ”“สายตาของเธอที่มองพี่ ดูแปลก ๆ นะคะ”“เหรอ แต่เบลก็มองแบบนี้ทุกคนนั่นแหละ อย่าไปใส่ใจเลย กลับบ้านกันดีกว่า”“ค่ะ”เกรซเองก็เก็บความสงสัยนี้เอาไว้เพียงเล็กน้อย เมื่อยังไม่เกิดอะไรขึ้น เธอก็ยังคงทำตัวปกติ หลายวันมานี้เธอมักจะบอกเซริวว่าต้องอยู่เย็นเพื่อจะซ้อมกิจกรรมของคณะ เซริวเองก็ไม่ได้ว่าอะไร จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ที่เกรซเริ่มเห็นว่าเซริวดูนิ่งเฉยกับการที่เธอกลับบ้านดึก และบางวันยังขอไปนอนค้างกับฝ้าย แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร“จะไปไหนเหรอ”“คือว่าเสาร์นี้มีซ้อมในคณะ เกรซก็เลยว่าจะไปนอนค้างกับฝ้ายค่ะ พ
ตอนที่ 87 เรื่องนั้นคือ.…“จำไว้ทุกคำเลยครับ พี่ก็จะบอกไว้เหมือนกันว่า พี่ก็ขี้หึงมาก แอลเองก็อย่าทำให้พี่ระแวง ไม่อย่างนั้นพี่ก็ไม่รับปากว่า… จะหยุดแค่จูบ”“พี่กฤษอย่ามาขู่แอลแบบนี้สิคะ”“ทำไมล่ะ เริ่มกลัวแล้วเหรอ”“เปล่าสักหน่อย”“เอาล่ะเดี๋ยวพี่ทำแผลให้นะ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ”“ค่ะ”กฤษเดินไปเอาอุปกรณ์ทำแผล เมื่อเขาทำแผลให้เธอเสร็จแล้ว ก็เดินออกมาที่หน้าคณะ เซริวนั่งคุยกับเกรซและฝ้ายอยู่ แต่ดูเหมือนว่าฝ้ายจะไม่ได้ฟังที่ทั้งคู่คุยกัน“ว่าแต่เกรซถูกรุ่นพี่เรียกมาที่นี่ เพราะเรื่องอะไรเหรอ”“อ้อ! เรื่องนั้นคือ.…”เซริวหันมาตั้งใจฟัง เพราะวันนี้ถ้าเกรซไม่ถูกเรียกมา เขาก็คงไม่ด้อยู่ในเหตุการณ์นี้“ความลับค่ะ”“อะไรนะ ลับอะไร ระหว่างเรามีความลับด้วยเหรอ”“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แต่มันไม่ใช่แค่เรื่องระหว่างเราน่ะสิคะ แต่เป็นความลับของคณะค่ะ”เซริวถึงกับนั่งกอดอก ไม่พอใจขึ้นมาทันที เมื่อเกรซอ้างว่าเป็นเรื่องของคณะ“อุตส่าห์มาส่งแล้วยังออกหน้าให้ แต่กลับไม่ยอมบอกอะไรเลย หึ!”คนตัวโตทำท่างอนจนฝ้ายอดขำไม่ได้ เธอหันไปเห็นแอลกับรุ่นพี่กฤษเดินออกมาด้วยกัน จึงหาเรื่องไปหาสองคนนั้น“แอลกับพี่กฤษออกมากันแล
ตอนที่ 86 พี่บอกว่า…แอลถึงกับตกใจ นั่งอ้าปากค้าง เมื่อรุ่นพี่หนุ่มที่เธอแอบชอบมานาน เป็นคนสารภาพว่าชอบเธอออกมาก่อน“พี่ว่าอะไรนะคะ พี่บอกว่า…”กฤษยิ้มและเดินเข้าไปนั่งชิดกับรุ่นน้องสาว หลายเดือนมานี้เขาพยายามจะมองเธอเป็นแค่รุ่นน้อง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จ เพราะยิ่งอยู่ใกล้เธอเท่าไหร่ หัวใจของเขายิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ สายตาของเขามักจะคอยแต่มองหาเธออยู่ตลอดเวลา จนต้องยอมแพ้และยอมรับว่า ชอบเธอเข้าไปแล้วจริง ๆ“พี่บอกว่า พี่ชอบแอล ไม่รู้ว่าชอบตั้งแต่ตอนไหน อาจจะตอนที่เริ่มไปขอให้ช่วยเรื่องเชียร์หลีดเดอร์ หรืออาจจะเป็นตอนที่เห็นสีหน้าจริงจัง หรือไม่ก็รอยยิ้มที่แอลยิ้มให้พี่ แต่ไม่ว่าจะเพราะสาเหตุไหน ตอนนี้พี่ก็ชอบทั้งหมดที่เป็นแอล”แอลรู้สึกว่าจะจับไข้ขึ้นมากะทันหัน เมื่อได้ยินคำพูดที่กฤษพูดออกมาแบบนี้ เธอรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวไปถึงกกหู เหมือนกับจะพ่นความร้อนออกมาได้ “พี่พูดอะไรเนี่ย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้พูดจาแปลก ๆ แบบนี้ออกมา”“ไม่แปลกสักหน่อย พี่ว่าเราก็สนิทกันมานานแล้วนะ เรื่องที่พี่รู้สึกยังไง แอลจะไม่รู้เลยจริง ๆ เหรอ”“ไม่รู้สิคะ ก็เมื่อกี้นี้พี่ยัง…เข้าข้างยัยหมาปลั๊กนั่นอยู่เลยนี







