ตอนที่ 8 แล้วทำไมถึง…

 ตอนที่ 8 แล้วทำไมถึง…

ทั้งฝ้ายและแอลหันมามองหน้ากัน แม้แต่ธรรณ์เองก็รีบลุกขึ้นมา เพื่อพูดเรื่องที่เขาเองก็ไม่ได้อยากจะบอกเธอ แต่ก็คงจะต้องบอก เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

“เมื่อคืนนี้ผู้ชายคนนั้นเป็นคนเข้ามาช่วยเกรซเป็นคนแรก และไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเกรซ เขาบอกว่ารอรถพยาบาลมา ให้เจ้าหน้าที่มาเคลื่อนย้ายอย่างถูกวิธี ตัวเขาก็เลยเปื้อนเลือดน่ะ”

“ว่ายังไงนะ เป็นเขาจริงเหรอคะ แล้วทำไมถึง…”

เธอมองหน้ารุ่นพี่ ที่เริ่มอยู่ไม่สุข มือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าทันที ก่อนจะตอบเธอกลับมาด้วยท่าทางอึกอัก

“คือว่าพอเขาห้ามไม่ให้คนอื่นเข้าไปยุ่ง พี่ก็เลยต้องจัดการเรื่องประกันก่อน พอรถพยาบาลมาถึง เขาก็ขึ้นรถพยาบาลไปกับเกรซน่ะ ที่พี่ไม่ทันได้บอกเรื่องนี้ ก็เพราะว่าพี่จัดการเรื่องประกันอยู่ ก็เลยลืมน่ะ”

เมื่อเขาบอกว่าลืม ทั้งฝ้ายและแอลก็เริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของรุ่นพี่คนนี้ทันที ทั้งคู่คิดเหมือนกันในใจ

‘มิน่าล่ะถึงได้พาเกรซย้ายโรงพยาบาล ที่แท้ก็พาหนีพี่เซริวนี่เอง’

เมื่อบรรยากาศเริ่มเงียบด้วยความอึดอัด ธรรณ์จึงขอตัวออกมาจากห้อง เพื่อให้พวกเธอได้คุยกัน ตามประสาเพื่อนสนิท

“พี่ต้องกลับไปจัดการเรื่องประกันต่อ ถ้าอย่างนั้นก็ฝากน้อง ๆ ดูแลน้องเกรซต่อด้วยนะครับ”

“ค่ะรุ่นพี่ธรรณ์ ไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อจากนี้เป็นหน้าที่ของพวกเราเองค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ”

“ถ้ามีอะไรเร่งด่วนก็โทรหาพี่ได้เลยนะครับเกรซ”

“ค่ะรุ่นพี่ ขอบคุณนะคะ”

“ยินดีครับ พี่กลับก่อนนะครับ เอาไว้พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่”

“โชคดีค่ะรุ่นพี่”

เมื่อเห็นว่าธรรณ์เดินออกไปแล้ว แอลจึงรีบมาปิดประตูและกลับไปที่ข้างเตียงของเกรซทันที

“นี่เกรซ มึงบอกพวกกุมาสิว่า อีรุ่นพี่คนนี้นี่ยังไง คงไม่ใช่ว่าจะมาจีบมึงหรอกนะ”

“นั่นสิแอลพูดถูก ฉันเห็นสายตาของเขาแล้ว ไม่ค่อยน่าไว้ใจเลย ตกลงแกจะเลิกกับพี่เซริวจริง ๆ เหรอวะ”

“เอ่อ…”

เกรซถูกเพื่อน ๆ ตั้งคำถามจนเริ่มปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องไหนก่อนดี

“ฉันยอมรับว่าโกรธ ก็เลยบอกเลิกพี่เซริวไป แต่สิ่งที่เขาทำกับฉันก่อนหน้านั้น มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ”

“แต่ว่าฉันกับฝ้ายไปนั่งคิด ๆ ดูแล้วนะว่า เขาอาจจะเคยได้ยินเรื่องที่ฉันคุยกันก็ได้ เรื่องที่มึงกับพวกกูพนันกันเอาไว้ก่อนหน้านี้น่ะ”

“ว่าอะไรนะ เขาจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ”

“คือว่าฉันเคยไปนั่งดูการแข่งบาส ตอนนั้นเผลอมองหนุ่มหล่อ ๆ คณะวิทยาศาสตร์ จนเผลอคุยเรื่องนี้กับไอ้แอลออกมาน่ะสิ ไม่คิดว่าจะเจอแจคพอร์ต มีคนได้ยินเข้าจริง ๆ ขอโทษนะเกรซ”

“เฮ้อ… ช่างมันเถอะ”

เกรซรู้สึกผิดกับเรื่องนี้เล็กน้อย แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะใช้เขาเป็นหัวข้อเดิมพันกับเพื่อน แต่หลังจากนั้นก็ใช่ว่าเธอจะไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย ตลอดเวลาที่คบกัน เธอก็แสดงออกถึงความเอาใจใส่และทำหน้าที่แฟนอย่างดีที่สุดไม่ใช่เหรอ

ห้องของเซริว

เมื่อตื่นขึ้นมา หลังจากที่นอนหลับไปหลายชั่วโมง เซริวก็รีบกดโทรออกไปหาเกรซอีกครั้ง แต่เธอปิดมือถือ เขารู้สึกหัวเสียจนเผลอโยนมือถือในมือทิ้ง

“ให้มันได้แบบนี้สิ นี่ตั้งใจหรือว่าแบตหมดกันแน่ คงไม่ใช่ว่า…. บล็อกฉันไปแล้วหรอกนะ”

ความสงสัยของเขารอไม่นาน หลังจากที่หมดวันหยุดยาว ก็มาถึงวันที่ต้องกลับไปเรียนอีกครั้ง วันนี้เซริวถึงกับมาที่คณะบริหาร ซึ่งเขาไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว ตั้งแต่เริ่มคบกับเกรซ จำได้ว่าเคยมาแค่ตอนที่ขับรถแวะมาส่งเธอแค่สองครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่เคยมาอีกเลย

“ดูสิว่าจะหนีไปไหนได้อีก”

เมื่อเห็นเกรซที่ยังมีผ้าพันแผลตรงหน้าผาก เดินลงตึกคณะมาพร้อมกับเพื่อน ๆ เซริวที่นั่งรออยู่ในรถ ก็รีบเดินลงมา และดักหน้าของเธอกับเพื่อน ๆ ทันที

“เกรซ!”

คนที่ถูกเรียกถึงกับตกใจ เพราะคิดไม่ถึงว่า เซริวจะมาที่คณะของเธอ เพราะปกติแล้วเขาไม่เคยมานั่นเอง

“พี่เซริว มาทำอะไรที่นี่คะ”

“เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย พี่อยากคุยกับเกรซหน่อย…. เป็นการส่วนตัว”

สายตามุ่งร้ายมองไปที่เพื่อน ๆ ของเธอ จนเพื่อนสนิททั้งสองคนไม่กล้าหือ แน่นอนว่าเพราะรู้สึกผิดอยู่

“เอ่อ… ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ ไปนะเกรซ”

“เดี๋ยวก่อน! พวกแกไม่ต้องไปหรอก พี่เซริวมีธุระอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ วันนี้เกรซมีนัดแล้ว คงไปกับพี่ไม่ได้”

“มีนัดเหรอ กับใคร”

“กับฉันเอง ขอโทษที่มาช้านะเกรซ เลิกเรียนนานหรือยังครับ”