- 7 - ไม่เหมือนเดิม

"นี่พวกมึง... ใส่สร้อยข้อมือคู่อ่อวะ?"

เสียงทักทายปนความสงสัยของซีนดังขึ้นแทรกบรรยากาศความวุ่นวายภายในห้องเรียนรวม

ร่างสูงของคนที่เพิ่งมาถึงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เลกเชอร์ตัวที่ว่างข้างๆโซ่ ก่อนจะหรี่ตาจับผิดไปที่ข้อมือของเพื่อนสนิททั้งสองคนที่นั่งอยู่ถัดไปด้านใน

คำทักทายนั้นทำให้คนที่กำลังก้มหน้ารูดหน้าจอโทรศัพท์อย่างโซ่ถึงกับหูผึ่ง เขารีบหันขวับไปมองตามสายตาของซีนทันที

"เชี่ยยย! จริงด้วย!" โซ่เบิกตากว้าง ร้องอุทานออกมาเสียงหลง

"กูมัวแต่แซวเรื่องที่พวกมึงตัวติดกันจนไม่ได้สังเกตเลยเว้ย! อะไรยังไงเนี่ย ซุ่มเงียบนะพวกมึง มีไอเท่มง้อไอเท่มคู่กันด้วยเว้ยเฮ้ย"

เกียร์ที่กำลังหยิบสมุดจดขึ้นมาวางบนโต๊ะชะงักมือไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันมาถลึงตาใส่เพื่อนจอมจับผิดทั้งสองคน แล้วเอ่ยปากแก้ตัวด้วยน้ำเสียงรำคาญ

"คู่เหี้ยอะไรล่ะ พายมันแค่ซื้อให้กู เป็นของตอบแทนที่กูดูแลมันตอนป่วยแค่นั้นแหละ พวกมึงอย่ามามั่วคิดไปเองได้ปะวะ"

"อ๋ออออ"

โซ่ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เกียร์พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ดูแลท่าไหนว้า ถึงขั้นต้องลงทุนซื้อสร้อยข้อมือคู่มาใส่ด้วยกันเนี่ย แหมมม กูชักอยากจะป่วยบ้างแล้วสิ เผื่อเจ้าขาจะซื้อของคู่มาประเคนให้กูบ้าง"

ปั้ก!

"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยเกียร์! กูเจ็บนะเว้ย!"

โซ่ร้องลั่นห้อง ยกมือขึ้นกุมชายโครงตัวเองทันทีเมื่อโดนศอกแหลมๆ ของเกียร์กระทุ้งเข้าให้อย่างจัง โชคดีที่อาจารย์ประจำวิชายังไม่เข้าห้อง ไม่อย่างนั้นคงได้โดนหักคะแนนจิตพิสัยกันถ้วนหน้าแน่

"ก็ปากมึงมันวอนโดนตีนไงไอ้สัส แซวไปเรื่อย ไม่เห็นหรือไงว่าเพื่อนมันอึดอัด"

เกียร์ด่าสวนพลางทำหน้าดุ แต่ใบหูกลับเริ่มซับสีแดงระเรื่ออย่างคนมีความผิดติดตัว

ในขณะที่ผู้ชายสามคนกำลังเถียงกันไปมาอยู่นั้น พะพายที่นั่งฟังอยู่เงียบๆกลับไม่ได้มีท่าทีอึดอัดหรือโกรธเคืองอย่างที่เกียร์อ้างเลยสักนิด ร่างเล็กเพียงแค่ส่ายหัวเบาๆแล้วหลุดหัวเราะออกมาในลำคอด้วยความขบขันกับท่าทีลุกลี้ลุกลนของคนข้างกาย

เสียงหัวเราะหวานๆนั้นทำให้เกียร์ที่กำลังเถียงกับโซ่อยู่ต้องหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กข้างๆทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ

"มึงหัวเราะอะไรของมึงเนี่ยพาย ไม่คิดจะแก้ตัวหน่อยหรอวะ นั่งเงียบปล่อยให้ไอ้พวกนี้มันแซวอยู่ได้" เกียร์ถามด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ

พะพายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่นึกหลบเลี่ยง

"แล้วจะให้กูแก้ตัวอะไรล่ะ?"

"อ้าว ก็ไอ้พวกนี้มันคิดไปไหนถึงไหนแล้วเนี่ย มึงไม่กลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือไง"

"เข้าใจผิดแล้วยังไง?"

คำถามสวนกลับสั้นๆ แต่ทำเอาเกียร์ถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังทอประกายบางอย่างที่เขาเองก็อ่านไม่ออก มันทั้งท้าทาย ทั้งหยอกล้อ และมีความนัยซ่อนอยู่เต็มไปหมด

"ก็... ปกติเมื่อก่อนมึงไม่ชอบให้ใครมาแซวอะไรแบบนี้นี่หว่า มึงจะด่ากราดจนไอ้โซ่หงอไปเลยไม่ใช่หรือไง"

เกียร์พยายามหาเหตุผลมาโต้แย้ง เสียงของเขาเริ่มแผ่วลงอย่างคนเสียอาการ

พะพายยกยิ้มมุมปากนิดๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกผิดจังหวะ เธอขยับตัวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ก็นั่นมันเมื่อก่อนปะวะ ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วไง"

ตึกตัก ตึกตัก

สิ้นประโยคนั้น เกียร์ก็รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบหัวเขาอย่างจัง สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มละมุนส่งมาให้

"นี่มึง..."

เกียร์อ้าปากค้าง กำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจในสิ่งที่เธอสื่อ แต่ทว่า...

"เอาล่ะครับนักศึกษา นั่งที่ให้เรียบร้อย หยิบเอกสารประกอบการเรียนขึ้นมา วันนี้เราจะขึ้นบทใหม่กันแล้วนะ"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของอาจารย์ประจำวิชาที่เดินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงไมโครโฟนที่ดังกระหึ่ม ขัดจังหวะความโรแมนติกที่กำลังก่อตัวขึ้นจนแตกกระจายไม่มีชิ้นดี

พะพายหันกลับไปมองหน้ากระดานทันที ก่อนจะใช้ศอกสะกิดแขนคนที่ยังนั่งอึ้งอยู่เบาๆ

"ตั้งใจเรียนได้แล้วมึง อาจารย์มาแล้วนู่น"

เธอบอกด้วยน้ำเสียงหัวเราะ ก่อนจะเปิดสมุดจดและทำท่าทางตั้งอกตั้งใจเรียน ทิ้งให้เกียร์นั่งทำหน้าเลิ่กลั่ก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ตลอดระยะเวลาของการเรียนในคลาสเช้านี้ เกียร์แทบจะไม่รู้เรื่องเลยว่าอาจารย์สอนอะไรไปบ้าง สมองของเขาเอาแต่จดจ่ออยู่กับประโยคสั้นๆของพะพายที่ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

ก็นั่นมันเมื่อก่อนปะวะ ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วไง

ประโยคนี้มันหมายความว่ายังไงวะ?

หมายความว่าเธอไม่ได้รังเกียจที่โดนจับคู่กับเขาแล้วใช่ไหม?

หรือหมายความว่าเธอเองก็เริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างกับเขาเหมือนกัน?

ยิ่งคิด สายตาคมกริบก็ยิ่งลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพะพายบ่อยขึ้น... บ่อยขึ้น... จนแทบจะไม่ได้มองกระดานเลยด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง บรรยากาศภายในห้องเรียนที่แอร์เย็นฉ่ำ ประกอบกับน้ำเสียงราบเรียบชวนง่วงนอนของอาจารย์ ก็เริ่มส่งผลต่อคนที่เพิ่งจะหายป่วยได้ไม่นาน

พะพายเริ่มมีอาการตาปรือ เปลือกตาบางหนักอึ้งจนแทบจะเปิดไม่ขึ้น มือเล็กที่จับปากกาจดเลกเชอร์เริ่มสั่นและเขียนหนังสือตัวยึกยือ หัวเริ่มโงนเงนไปมาอย่างควบคุมไม่ได้

เกียร์ที่คอยลอบมองเธออยู่ตลอดเวลาสังเกตเห็นอาการนั้นทันที รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นบนมุมปากของเขา ชายหนุ่มละสายตาจากกระดานดำและหันมาให้ความสนใจกับคนข้างๆอย่างเต็มที่

ร่างเล็กของพะพายเริ่มสัปปะหงกหนักขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งจังหวะหนึ่งที่คอของเธอพับลงมาด้านหน้าอย่างแรง ใบหน้าหวานกำลังจะร่วงลงไปฟาดกับขอบโต๊ะเลกเชอร์แข็งๆ

หมับ!

ฝ่ามือหนาของเกียร์พุ่งออกไปรองรับใบหน้าของพะพายเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิวก่อนที่เธอจะเจ็บตัว

สัมผัสนุ่มนวลจากแก้มเนียนที่แนบลงบนฝ่ามือของเขา ทำให้เกียร์เผลอกลั้นหายใจ

เขาพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะค่อยๆประคองศีรษะของเธอให้ขยับออกห่างจากขอบโต๊ะอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้คนขี้เซารู้สึกตัวตื่น

แทนที่เขาจะปลุกเธอให้ขึ้นมาเรียนต่อเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เกียร์กลับเลือกที่จะขยับตัวเข้าไปบังทิศทางสายตาของอาจารย์เอาไว้

มือหนาอีกข้างเอื้อมไปหยิบหนังสือเรียนเล่มหนาปกแข็งขึ้นมาตั้งชันไว้บนโต๊ะ เพื่อใช้เป็นเกราะกำบังบังใบหน้าของพะพายไม่ให้อาจารย์หน้าห้องมองเห็นว่าเธอกำลังแอบหลับ

จากนั้นเขาก็ปล่อยให้ร่างเล็กฟุบหน้าลงนอนหนุนแขนตัวเองบนโต๊ะอย่างสบายใจ โดยมีเขาคอยนั่งระวังหลังให้ไม่ห่าง

การกระทำทั้งหมดนั้น ตกอยู่ในสายตาของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่แถวหลังอย่างโซ่และซีนเต็มๆ

โซ่เบิกตากว้าง เขาใช้ศอกแหลมๆสะกิดสีข้างของซีนที่กำลังนั่งจดเลกเชอร์ยิกๆให้เงยหน้าขึ้นมาดูความหวานเลี่ยนนี้ด้วยกัน

"มึงดูไอ้เกียร์ดิไอ้ซีน โอ้โห พ่อพระเอกซีรีส์เกาหลี พ่อไมโครเวฟบอย ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมสุดๆ กูยอมใจความคลั่งรักของมันเลยว่ะ" โซ่กระซิบเสียงตื่นเต้น

ซีนปรายตามองภาพด้านหน้าเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาวๆแล้วใช้ดินสอเคาะหัวเพื่อนช่างเมาท์ไปหนึ่งทีเบาๆ

"มึงก็เลิกเสือกเรื่องของพวกมันได้แล้วน่า ไอ้โซ่ ปล่อยๆพวกมันไปเถอะ มึงจะไปขัดจังหวะมันทำไมวะ"

ซีนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับเจือไปด้วยความโล่งใจและยินดีที่เห็นเพื่อนสนิททั้งสองคนกำลังดำเนินความสัมพันธ์ไปในทิศทางที่ดีขึ้น

"เอ๊า! กูดูเป็นคนเสือกอยู่คนเดียวเลยทีนี้!" โซ่เบ้ปากบ่นอุบอิบ

"ก็กูตื่นเต้นนี่หว่า ลุ้นมาตั้งนาน กูขอเสือกนิดเสือกหน่อยไม่ได้หรือไงวะ"

ซีนส่ายหัวอย่างระอาใจ ไม่สนใจเพื่อนจอมเวิ่นเว้ออีก ก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์ต่อไป ปล่อยให้บรรยากาศหวานๆแผ่ซ่านปกคลุมโต๊ะเรียนแถวหน้าไปอย่างเงียบๆ

และแล้ว... เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนก็ดังขึ้น พร้อมกับคำกล่าวเลิกคลาสของอาจารย์

นักศึกษาในห้องต่างพากันลุกขึ้นเก็บข้าวของและทยอยเดินออกจากห้องเพื่อไปพักทานอาหารกลางวัน เสียงคุยจอแจดังขึ้นรอบตัว แต่ร่างเล็กของพะพายก็ยังคงฟุบหลับสนิทอยู่หลังกำแพงหนังสือเล่มหนา ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

เกียร์เก็บสมุดและปากกาของตัวเองลงกระเป๋าอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหันไปพยักพเยิดหน้ากับเพื่อนสนิททั้งสองคนที่กำลังจะลุกจากโต๊ะ

"ไอ้ซีน ไอ้โซ่ พวกมึงไปซื้อข้าวที่โรงอาหารให้กูกับไอ้พายหน่อยดิ ซื้อน้ำมาด้วยนะ เดี๋ยวเที่ยงนี้พวกกูกินกันบนห้องนี่แหละ ขี้เกียจลงไปเบียดคนเยอะๆ แดดร้อนด้วย"

"แหม เหตุผลร้อยแปดพันเก้า มึงแค่ไม่อยากปลุกเมีย เอ๊ย! ปลุกเพื่อนก็บอกมาเถอะครับ" โซ่ไม่วายแขวะเข้าให้หนึ่งดอก

"มึงจะไปดีๆ หรือจะให้กูประเคนตีนให้ก่อนไปฮะไอ้โซ่!" เกียร์ถลึงตาขู่ยกเท้าขึ้นทำท่าจะเตะจริงๆ

"เออๆ ไปแล้วๆ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"

โซ่รีบวิ่งหลบหลังซีน ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินหัวเราะร่วนออกจากห้องเรียนไป

เมื่อเพื่อนคนสุดท้ายเดินพ้นประตูไป บรรยากาศภายในห้องเรียนขนาดใหญ่ก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอยู่เบาๆ

เกียร์ท้าวคางกับโต๊ะ เอียงคอมองใบหน้าหวานของคนที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้า แสงแดดอ่อนๆที่ลอดเข้ามาตกกระทบเสี้ยวหน้าของพะพาย ทำให้เธอดูน่าทะนุถนอมราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ

ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอกำลังหลับสนิท ปลอยผมยาวสลวยที่ตกลงมาปรกระแก้มเนียน ทำให้เกียร์ทนความน่ารักนั้นไม่ไหว

เขาค่อยๆเอื้อมมือออกไปอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยเส้นผมที่ระเกะระกะเหล่านั้นไปทัดไว้ที่หลังใบหูอย่างทะนุถนอมที่สุด

รอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยากจากผู้ชายขี้เล่นอย่างเขา ค่อยๆระบายขึ้นบนริมฝีปากหยัก

สายตาคมกริบที่เคยมองผู้หญิงมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับหยุดอยู่ที่ผู้หญิงตรงหน้าเพียงคนเดียว... ผู้หญิงที่เขาเฝ้ามองมาตลอด และไม่เคยมองใครอื่นอีกเลย

ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นและโหยหา เกียร์ค่อยๆโน้มใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ใบหน้ายามหลับใหลของคนตัวเล็กมากขึ้น... มากขึ้นเรื่อยๆจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน

ปลายจมูกโด่งของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว หัวใจของเขาเต้นรัวแรง

เขาอยากจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนนั้นสักครั้ง อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้เธอได้รับรู้

แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะแตะลงบนผิวแก้มนุ่มนั้นเอง แพขนตางอนยาวของพะพายก็ค่อยๆขยับ ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่สวยจะปรือเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ

ตากลมโตสบประสานเข้ากับดวงตาคมกริบที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบในระยะประชิด

"เฮ้ย!"

เกียร์สะดุ้งสุดตัวราวกับโดนไฟช็อต เขารีบเด้งตัวกลับมานั่งหลังตรงทันที ก่อนจะแกล้งทำเป็นยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจไปมาซ้ายขวาอย่างลุกลี้ลุกลน ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อื้อ เลิกคลาสแล้วหรอ"

พะพายงัวเงียตื่นขึ้นมา ยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ ไม่ได้ตกใจกับใบหน้าที่อยู่ใกล้เมื่อครู่เลยสักนิด ราวกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังทำอะไร

"อะ เออ! เลิกแล้ว! เลิกตั้งนานแล้วเนี่ย!"

เกียร์ตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แกล้งตีหน้านิ่งกลบเกลื่อนความผิด

"มึงนี่นะ หลับเป็นตายเลยนะมึง กูเรียกตั้งหลายรอบก็ไม่ตื่น ขี้เซาชิบหาย"

พะพายที่เพิ่งจะตื่นเต็มตา หรี่ตามองคนตัวโตที่กำลังยืนบิดขี้เกียจแก้เก้ออยู่ข้างโต๊ะ รอยยิ้มรู้ทันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง

เธอไม่ได้หลับลึกขนาดนั้นเสียหน่อย สัมผัสแผ่วเบาที่เกลี่ยเส้นผม และลมหายใจอุ่นๆที่รดรินอยู่ใกล้ๆเมื่อครู่... ทำไมเธอจะไม่รู้

"หรอออ" พะพายลากเสียงยาว ลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วท้าวคางมองเขาด้วยสายตาแพรวพราว

"เรียกตอนไหนวะ ไม่เห็นได้ยินเสียงเลย หรือว่ามึงใช้วิธีอื่นปลุกกูกันแน่ว่ะเกียร์"

เกียร์ชะงักกึกไปอีกรอบ ใบหูที่เคยแดงอยู่แล้วตอนนี้แดงเถือกยิ่งกว่าเก่า เขาอึกอักเถียงไม่ออก ได้แต่เสตามองไปทางอื่น

"วะ วิธีเหี้ยอะไร! กูก็เขย่าแขนมึงไง! พูดมากชิบหาย หิวข้าวแล้วโว้ย ไอ้พวกนั้นไปซื้อข้าวถึงดาวอังคารหรือไงวะ ชักช้าจริงๆ"

เขาโวยวายเปลี่ยนเรื่องเสียงดังลั่นห้อง ก่อนจะรีบหันหลังเดินหนีไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อซ่อนสีแดงๆบนใบหน้าไม่ให้คนตัวเล็กเห็น

พะพายมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นน้อยๆด้วยความเขินอายนั้น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นห้องเรียน

"ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้เกียร์เอ๊ย ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะมึง"

เสียงหัวเราะที่สดใสและเต็มไปด้วยความสุขของพะพาย ดังก้องไปทั่วห้องเรียนที่ว่างเปล่า แต่กลับเติมเต็มหัวใจของผู้ชายที่กำลังยืนเขินอยู่ริมหน้าต่างให้พองโต