บทที่ 8

            หลังจากคุยกับแพทย์ที่ทำการรักษาเสร็จสิ้น ฟาอิสได้กลับมาที่ห้องพักของหญิงสาวอีกครั้ง องครักษ์ทั้งสองรายงานเขาว่าเธอได้แต่นิ่งเฉยไม่พูดไม่จา

            “หมอบอกว่าอาการของเธอเป็นยังไงบ้างครับท่านชีค” รีฮานเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าที่วิตกกังวลของเจ้านาย

            “ร้ายแรงกว่าที่เราคิดไว้หลายเท่า จากอุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้เธอสูญเสียความทรงจำ”

            สององครักษ์มีสีหน้าวิตกกังวลไม่แพ้ผู้เป็นเจ้านาย

            “แล้วเราจะทำอย่างไรกับเธอดีครับ”  

            “ในเมื่อฉันเป็นต้นเหตุให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ก็สมควรที่จะต้องรับผิดชอบ จนกว่าความทรงจำของเธอจะกลับคืนมา”   

            ฟาอิสเดินตรงเข้าไปหาเธอ เขาเห็นเธอเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย

            “คุณยังปวดหัวอยู่อีกหรือเปล่า”   

            หญิงสาวไม่ใส่ใจคำพูดของเขาพร้อมกับเบือนหน้าหนี ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าหมางเมินใส่เขาเช่นนี้มาก่อน เธอเป็นคนแรกที่ทำเช่นนั้น จะว่าไปผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาทำสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดก็คงหนีไม่พ้นการที่เขาลงมาดูแลเอาใจใส่เธอด้วยตัวเอง

            ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บ และคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดมันคือความรับผิดชอบ แต่อันที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องทำด้วยตัวเอง ฟาอิสรู้สึกแปลกใจกับการกระทำเหล่านั้นของตนเอง ถ้าไม่ใช่เธอเขาจะทำเช่นนี้หรือไม่ มันเป็นคำถามที่เขาเองก็ไม่อยากที่จะค้นหาคำตอบ

            “ผมกำลังพูดกับคุณอยู่นะเชอรีน”

            หญิงสาวหันกลับมาจ้องหน้าเขาทันทีที่เขาพูดจบ  

            “เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ”

            “เชอรีนคือชื่อของคุณ”

            “คุณยังไม่ได้ตอบฉันเลยว่าคุณเป็นใคร”

            “ผมชื่อฟาอิส”

            “ฟาอิส...ฉันจำไม่ได้ว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน”

            “เราไม่ใช่แค่คนที่เคยรู้จักกันหรอกเชอรีน ความสัมพันธ์ของเราสองคนลึกซึ้งกว่านั้นมากนัก”

            “หมายความว่ายังไง” คิ้วเรียวขมวดยุ่งเมื่อเอ่ยถาม

            “ก็หมายความว่าเราสองคนเป็นสามีภรรยากัน”

            ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาพูดออกไปแบบนั้น มันเป็นการผูกมัดตัวเองชัดๆ และการผูกมัดแบบนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาปฏิเสธมาโดยตลอด

            “สามีภรรยา!” หญิงสาวทวนคำพร้อมกับจ้องมองใบหน้าเขาอย่างพิจารณา

            เธอยังรู้สึกคลางแคลงใจกับสิ่งที่เขาบอก ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาดีหรือไม่ แต่อีกฝ่ายดูจะยืนยันหนักแน่นว่าสิ่งที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริง

            “ใช่ ผมเป็นสามีของคุณส่วนคุณก็เป็นภรรยาผม เพียงแต่เรายังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกันอย่างเป็นทางการ แล้วคุณก็มาประสบอุบัติเหตุนอนหมดสติแบบมาราธอนนานถึงสิบวันเต็มๆ”

            “ในเมื่อเรายังไม่ได้แต่งงานกันแล้วจะเรียกว่าเป็นสามีภรรยากันได้ยังไง”

            “ถ้าพูดถึงทางนิตินัยล่ะก็อาจจะใช่แต่ทางพฤตินัย...”

            “คุณโกหก!” หญิงสาวพูดสวนกลับไปก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

            “จะต้องให้ผมสาธยายขั้นตอนให้คุณฟังแบบละเอียดถี่ยิบเลยไหม หรือว่าจะให้ผมลงมือทำอย่างที่เคยทำดี คุณจะได้รู้ว่าผมพูดจริง”

            “จะให้ฉันเชื่อจริงๆ เหรอว่าเราเคย...” เธอเขินอายเกินกว่าที่จะพูดต่อให้จบประโยค

            ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายของเธอ “เคยอะไร! ทำไมไม่พูดให้จบ”

            “ไม่ต้องมาเฉไฉฉันรู้ว่าคุณเข้าใจความหมายที่ฉันพูด”

            “เข้าใจว่าเราเคยมีอะไรกันอย่างนั้นใช่ไหม”

            เธอขึงตาใส่เขา แต่เขาไม่สนใจ แถมยังพูดให้เธอเขินอายได้มากกว่าเดิม

            “ถ้าจะให้พิสูจน์ตอนนี้เกรงว่าสถานที่อาจจะไม่เหมาะสม ไว้คุณหายดีเมื่อไรผมจะทบทวนความทรงจำให้คุณเอง ผมจะทำให้คุณเห็นว่าเรามีความสุขกันมากแค่ไหนในเวลานั้น”

            “ไม่จำเป็น!”

            “แต่ผมอยากพิสูจน์ คุณจะได้รู้ไงว่าผมเป็นสามีที่น่ารักมากแค่ไหน ใครๆ ต่างก็อิจฉาคุณกันทั้งนั้นที่คุณมีสามีที่เพียบพร้อมอย่างผม”

            เชอรีนไม่อยากที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขา เพราะมีแต่จะเสียเปรียบ เธอเลือกที่จะพลิกตัวไปอีกด้านซึ่งเป็นด้านตรงกันข้ามกับที่เขายืนพร้อมกับพูดขึ้นมาลอยๆ

            ฟาอิสฟาดฝ่ามือลงไปที่บั้นท้ายงอนงามอย่างแรง เพื่อเป็นการสั่งสอนที่เธอบังอาจแผลงฤทธิ์ใส่เขา

            “โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ” หญิงสาวหันมาแว้ดใส่เขาทันที

            “ก็แค่ล้อเล่น” ปากบอกล้อเล่นแต่สายตาหาเป็นเช่นนั้น

            “มีใครเขาล้อกันเล่นแบบนี้บ้าง”   

            “ก็เราไง ผมมักจะล้อเล่นกับคุณแบบนี้เสมอ เวลาที่คุณดื้อหรือแผลงฤทธิ์ใส่ผม”