ตอนที่ 5: สายลับและการลอบสังหาร

ตอนที่ 5: สายลับและการลอบสังหาร

ยามค่ำคืนในหุบเขารัตติกาลมักเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหวีดหวิวผ่านซอกหิน ไอหมอกทมิฬอันเป็นปราการธรรมชาติแผ่ปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ บดบังแสงจันทร์จนเหลือเพียงความสลัวราง

ณ ยอดหอคอยสูงของตำหนักอสูรทมิฬ เยี่ยนอวี้เซวียน ยืนนิ่งอยู่ริมระเบียง นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นทอดมองออกไปไกลเกินกว่าที่สายตาคนธรรมดาจะเข้าถึง เสื้อคลุมสีดำปักดิ้นทองขยับไหวเล็กน้อยตามแรงลม มือแกร่งพาดอยู่บนด้ามกระบี่ "จันทร์ดับ" ที่ส่งกลิ่นอายสังหารจาง ๆ ออกมา

"นายท่าน" เสียงทุ้มต่ำของ เฉินเซวียน รองจอมมารคู่กาย ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม

"จับหนูที่ลอบเข้ามาได้กี่ตัว" เยี่ยนอวี้เซวียนถามโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันอันมหาศาล

"เรียนนายท่าน ป่ายามค่ำคืนมีร่องรอยการค่ายกลป้องกันถูกรบกวน สายลมพัดพากลิ่นอายบริสุทธิ์ของพวกสำนักเซียนเข้ามา ข้าน้อยส่งองครักษ์เงาออกไปตรวจสอบแล้ว พบว่าพวกมันหลบหลีกสายตาได้อย่างเชี่ยวชาญ คาดว่าเป็นมือดีจากสำนักเทียนอวิ๋นขอรับ"

เยี่ยนอวี้เซวียนแค่นยิ้มเย็นชา มุมปากหยักลึกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ผู้พบเห็นเสียวสันหลังวาบ "พวกมันคงคิดว่าแดนมารเป็นสวนหลังบ้านของตระกูลเซียน อยากมาเมื่อไหร่ก็มา อยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับ"

"จะให้ข้าน้อยนำกำลังไปเด็ดหัวพวกมันตอนนี้เลยหรือไม่?" เฉินเซวียนถามพลางก้มหัวรอรับคำสั่ง

"ยังก่อน..." จอมมารยกมือขึ้นห้าม "ปล่อยให้พวกมันย่ามใจ เดินเข้ามาลึกอีกหน่อย ข้าอยากรู้ว่าจุดประสงค์ของพวกมันคือสิ่งใดกันแน่"

ในใจของเยี่ยนอวี้เซวียนไม่ได้ห่วงเรื่องความปลอดภัยของแดนมาร เพราะไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะสั่นคลอนพลังของเขาได้ แต่สิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะคือ... ห้องหอที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ที่ซึ่ง มู่ชิงเหยา กำลังนอนหลับใหลอยู่

จอมมารหมุนตัวเดินกลับเข้าด้านใน ร่างสูงโปร่งหายวับไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงคำสั่งสุดท้ายที่ลอยมาตามลม "เฝ้าระวังรอบตำหนักด้านในให้ดี หากมีสิ่งใดขยับเขยื้อน... ฆ่าได้ทันที"

ในห้องนอนอันกว้างขวางของตำหนักอสูรทมิฬ บรรยากาศกลับอบอุ่นและเงียบสงบแตกต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของมู่ชิงเหยา คุณชายรองแห่งตระกูลมู่ที่ตอนนี้นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา บนเตียงกว้างมี เสี่ยวไป๋ กระต่ายวิญญาณตัวน้อยนอนซุกอยู่ข้างหมอน ใบหูยาวของมันขยับไปมาเล็กน้อยในยามหลับ

มู่ชิงเหยาขยับกายเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจาง ๆ ในความฝันอันเลือนราง เขายังคงเห็นภาพตัวเองในวัยเยาว์ ยืนอยู่ท่ามกลางลานฝึกวรยุทธ์อันกว้างใหญ่ของตระกูลมู่ สายตาเย็นชาของบิดา และคำพูดจิกกัดของแม่เลี้ยงที่คอยตอกย้ำว่าเขาเป็นเพียง "คนไร้ค่า" ที่ไม่มีพลังวิญญาณ

‘ชิงเหยา เจ้ามันก็แค่ขยะที่ทำให้ตระกูลต้องอับอาย’

‘คนอย่างเจ้า มีประโยชน์แค่เอาไว้ทดแทนในยามที่จำเป็นเท่านั้น’

"อึก..." มู่ชิงเหยาส่งเสียงครางเบา ๆ ในลำคอ หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผม ความรู้สึกอึดอัดแน่นในอกทำให้เขาเริ่มกระสับกระส่าย แต่แล้ว ในความมืดมิดของความฝัน กลับมีมือใหญ่ที่อบอุ่นคู่หนึ่งยื่นเข้ามาโอบอุ้มเขาไว้ กลิ่นอายอายมารอันทรงพลังแต่กลับอ่อนโยนอย่างประหลาดช่วยปัดเป่าความกลัวในใจให้มลายหายไป

เยี่ยนอวี้เซวียนปรากฏตัวขึ้นข้างเตียงอย่างเงียบเชียบ ราวกับภาพลวงตา เขายืนมองใบหน้ายามหลับของฮูหยินน้อยด้วยสายตาที่ไม่มีใครเคยเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนอย่างที่สุด นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของร่างบางออกอย่างเบามือ

"อยู่ที่นี่... จะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีก" จอมมารพึมพำเสียงแผ่ว

เขานั่งลงบนขอบเตียง เฝ้ามองดูเด็กหนุ่มที่เคยเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายจากการเมืองระหว่างสามภพ มู่ชิงเหยาคิดว่าตัวเองไร้ค่าและถูกส่งมาตายแทนพี่สาว แต่เยี่ยนอวี้เซวียนรู้ดีที่สุดว่า แท้จริงแล้วร่างบางนี้คือผู้ครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ที่เหนือกว่าใครในโลก

เมื่อเห็นว่ามู่ชิงเหยาเริ่มหลับลึกและสงบลงแล้ว เยี่ยนอวี้เซวียนจึงลุกขึ้นยืน แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาเฉียบคมในพริบตา เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารเข้มข้นที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตำหนักมากขึ้นทุกที

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เงาร่างชุดดำสามสายเคลื่อนไหวว่องไวดุจภูตผี พุ่งทะยานผ่านยอดไม้และหลังคาตำหนักอย่างไร้เสียง พวกมันคือมือสังหารระดับสูงของฝ่ายเซียนที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อภารกิจลอบสังหารโดยเฉพาะ กระบี่ในมือของพวกมันไม่สะท้อนแสงจันทร์ เนื่องจากตัวคมถูกเคลือบด้วยยาพิษสีม่วงเข้ม ควันพิษจาง ๆ โชยออกมา แค่เพียงสะกิดผิวหนังก็สามารถปลิดชีพผู้ฝึกตนระดับสูงได้ในพริบตา

"เป้าหมายอยู่ที่ห้องนอนทิศตะวันออก" หนึ่งในนักฆ่าส่งสัญญาณมือ

"จอมมารไม่อยู่ในห้อง ถือเป็นโอกาสดี รีบลงมือปลิดชีพเจ้าสาวของมันซะ การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้จะต้องพังทลาย" นักฆ่าคนที่สองกระซิบตอบ

พวกมันทั้งสามพุ่งตัวเข้าหาหน้าต่างห้องนอนของมู่ชิงเหยาพร้อมกันอย่างนัดหมาย เสียงหน้าต่างไม้ฉีกขาดดังก้องในความเงียบสงบ พร้อมกับร่างในชุดดำที่พุ่งทะลุเข้ามาในห้องทันที

เพล้ง!

เสียงเศษไม้และกระจกแตกทำให้มู่ชิงเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือคมกระบี่สามเล่มที่พุ่งตรงมาที่เตียงด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงและกลิ่นคาวของยาพิษทำให้ระบบรับรู้ของเขาเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง

เสี่ยวไป๋ กระต่ายวิญญาณสะดุ้งตื่นและส่งเสียงร้องขู่สั้น ๆ มันพยายามจะกระโดดมาบังเจ้านาย แต่ร่างของมันกลับถูกแรงกดดันวิญญาณของนักฆ่ากดทับจนขยับไม่ได้

มู่ชิงเหยาพยายามจะขยับตัวหลบ แต่ในฐานะ "คนไร้พลัง" ในสายตาของตนเอง ร่างกายของเขากลับไม่ตอบสนองฉับไวพอ ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คมกระบี่อาบยาพิษสีม่วงคล้ำอยู่ห่างจากคอของเขาเพียงไม่กี่คืบ ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมจนเขารู้สึกได้ถึงไอเย็นจากใบมีด

‘จะมาตายที่นี่อย่างนั้นหรือ...’ มู่ชิงเหยาหลับตาลง หลับตาเตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น

ตูม!!!

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทจนแผ่นดินสะเทือน ประตูห้องนอนหนาทึบระเบิดออกเป็นเศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้เป็นดั่งฝันร้ายของสามภพ ไอเวทสีสวรรค์โลหิต—พลังปราณมารสีแดงฉานราวกับเลือดที่เดือดพล่าน—พุ่งทะยานเข้ามาในห้องดุจคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร

"บังอาจ!"

เสียงตวาดของเยี่ยนอวี้เซวียนดังก้องกังวาน แฝงไปด้วยโทสะอันมหาศาลที่สามารถทำลายล้างโลกได้ทั้งใบ พลังมารสีแดงเข้มพุ่งเข้าใส่ร่างของนักฆ่าสองคนแรกที่อยู่ใกล้เตียงที่สุดทันที โดยที่พวกมันยังไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต

ฟู่...

ร่างของนักฆ่าทั้งสองถูกไอเวทสีสวรรค์โลหิตกัดเซาะและฉีกกระชากกลายเป็นผงคลีดินในพริบตา เสื้อผ้า เนื้อหนัง และกระบี่เหล็กกล้าละลายหายไปในอากาศธาตุ ราวกับพวกมันไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้มาก่อน

แต่ทว่า นักฆ่าคนที่สามซึ่งอยู่ด้านหลังสุดกลับอาศัยจังหวะที่เพื่อนร่วมทางถูกทำลาย พุ่งตัวกระโดดข้ามเศษซาก บิดข้อมือเปลี่ยนทิศทางกระบี่อาบยาพิษ แทงตรงเข้าที่หัวใจของมู่ชิงเหยาที่ยังคงนั่งเบิกตาค้างอยู่บนเตียง

"ชิงเหยา!"

เยี่ยนอวี้เซวียนไม่สนสิ่งใดอีกต่อไป ในวินาทีนั้น หัวใจของจอมมารผู้ไร้พ่ายกลับบีบรัดด้วยความกลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นอันตราย ร่างสูงโปร่งพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าแสง เขาใช้แผ่นหลังและอ้อมแขนแกร่งโอบกอดบังร่างของมู่ชิงเหยาเอาไว้มิดชิด โดยใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่ มารับคมกระบี่แทน

ฉึก!

เสียงคมกระบี่ถากเข้าที่ต้นแขนแกร่งของจอมมารลึกพอสมควร ใบมีดอาบยาพิษสีม่วงเข้มกรีดผ่านเนื้อผ้าและผิวหนัง เลือดมารสีเข้มข้นไหลซึมออกมาทันที กลิ่นอายพิษพยายามจะแล่นเข้าสู่กระแสเลือดของเขา แต่เยี่ยนอวี้เซวียนไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย

นัยน์ตาสีแดงฉานของจอมมารวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นขั้นสุด เขาหันกลับไปมองนักฆ่าคนสุดท้าย มือแกร่งข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บพุ่งออกไปคว้าหมับเข้าที่ลำคอของมันราวกับคีมเหล็ก ขยับเพียงนิดเดียว...

กร๊อบ!

เสียงกระดูกคอหักดังชัดเจนในห้องที่เงียบสนิท นกต่อตัวสุดท้ายตาเบิกโพลง ร่างกายสิ้นลมหายใจและถูกโยนทิ้งลงบนพื้นหินราวกับขยะชิ้นหนึ่งทันที

"เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่!"

เยี่ยนอวี้เซวียนหันกลับมาประคองมู่ชิงเหยาทันที มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยในยามที่ตรวจเช็คตามร่างกายของเด็กหนุ่มด้วยความห่วงใยอันลนลาน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและน่ากลัวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สายตาคอยกวาดมองหาบาดแผลบนตัวของฮูหยินน้อยอย่างละเอียด

"ข้า... ข้าไม่เป็นไร" มู่ชิงเหยาตอบเสียงสั่น เขายังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็วมากจนแทบหายใจไม่ทัน แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นต้นแขนเสื้อของเยี่ยนอวี้เซวียนที่ฉีกขาด และมีเลือดสีเข้มไหลซึมออกมาไม่หยุด ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม

"ท่านบาดเจ็บ! เลือด... เลือดไหลเยอะมากเลย"

มู่ชิงเหยาไม่รอช้า ความเป็นห่วงขจัดความกลัวจนหมดสิ้น มือเรียวเอื้อมไปจับแขนของจอมมารไว้ พลางใช้มืออีกข้างฉีกชายเสื้อนอนของตนเองออกเป็นแถบยาวอย่างแรง ร่างบางขยับเข้าไปใกล้ ขะมักเขม้นช่วยซับเลือดสีเข้มที่หลั่งไหลออกมาจากบาดแผล

ในตอนที่นิ้วมือเรียวสัมผัสถูกผิวเนื้อแกร่ง และได้กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายมารอันคุ้นเคย หัวใจของมู่ชิงเหยาก็ตื่นตระหนกและเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต มันเต้นรัวราวกับกลองรบ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากนักฆ่า แต่เป็นเพราะความรู้สึกตื้นตันและสับสนที่อัดแน่นอยู่ในอก

‘คนยิ่งใหญ่ระดับนี้... จอมมารผู้ปกครองหุบเขารัตติกาล ที่ใคร ๆ ก็หวาดกลัว... ยอมเจ็บตัวเพื่อปกป้องคนไร้ค่าอย่างเรางั้นหรือ?’

มู่ชิงเหยาเม้มริมฝีปากแน่น มือสั่นเทาขณะที่ค่อย ๆ พันผ้าฉีกจากชายเสื้อรอบบาดแผลให้เยี่ยนอวี้เซวียนอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับกลัวว่าหากลงแรงมากเกินไปจะทำให้คนตรงหน้าเจ็บ

เยี่ยนอวี้เซวียนนิ่งอึ้งไป นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองใบหน้าด้านข้างของมู่ชิงเหยาที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เขา ความโกรธแค้นดุจไฟบรรลัยกัลป์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจอมมารโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็น

"แผลแค่นี้ ไม่ระคายผิวข้าหรอก" เยี่ยนอวี้เซวียนเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม

"แต่มันเป็นกระบี่อาบยาพิษนะท่าน!" มู่ชิงเหยาเงยหน้าขึ้นเถียง เสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "พวกสำนักเซียนใช้พิษร้ายแรงเสมอ... ท่านห้ามประมาทเด็ดขาด"

หลังจากที่มู่ชิงเหยาพันแผลให้เสร็จสิ้น และถูกเยี่ยนอวี้เซวียนใช้อาคมนิทราอย่างอ่อนโยนปลอบประโลมจนหลับสนิทไปอีกครั้งบนเตียงที่สะอาด จอมมารก็ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ร่างบางอย่างเบามือ เขาเฝ้ามองดูใบหน้ายามหลับที่กลับมาสงบอีกครั้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอน ใบหน้าของเยี่ยนอวี้เซวียนก็แปรเปลี่ยนเป็นทมิฬดุจยมทูตจากขุมนรก บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นลงจนน้ำค้างบนยอดหญ้ากลายเป็นน้ำแข็ง เลือดมารสีเข้มยังคงไหลซึมผ่านผ้าพันแผล หยดลงบนพื้นหินทางเดินทีละหยด... ทีละหยด ส่งเสียงดัง แปะ แปะ ในความเงียบกริบ

ที่ลานด้านนอกตำหนัก ฮั่วหลิง แม่ทัพมารผู้ทรงพลัง คุกเข่าลงข้างกายจอมมารอย่างนอบน้อม มือหนากำด้ามหอกเพลิงไว้แน่นด้วยความโกรธแค้นไม่แพ้กัน ดวงตาของแม่ทัพมารจับจ้องที่หยดเลือดบนพื้นด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ผู้บุกรุกเล็ดลอดเข้ามาได้

"นายท่าน... ข้าน้อยสมควรตายที่อารักขาไม่ดี" ฮั่วหลิงเอ่ยเสียงต่ำ แฝงไปด้วยไอสังหาร "จะให้ข้าน้อยนำทัพมารล้างบางสำนักเซียนที่ส่งพวกมันมาคืนนี้เลยหรือไม่? ข้าจะบดขยี้พวกมันให้เป็นผง!"

เยี่ยนอวี้เซวียนหยุดยืนอยู่ริมหน้าผา สายตาของเขามองตรงไปยังทิศทางที่ตั้งของตระกูลมู่ และสำนักเทียนอวิ๋นอันไกลโพ้น นัยน์ตาสีแดงฉานวาวโรจน์ขึ้นในความมืด ราวกับกองไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้เป็นจุณ

เขารู้ดีว่าแผนการลอบสังหารครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการหยั่งเชิงและหมากทางการเมืองของพวกฝ่ายธรรมะจอมปลอมเหล่านั้น ที่ต้องการใช้ชีวิตของมู่ชิงเหยาเป็นชนวนเหตุ

ลมราตรีพัดกรรโชกแรง เสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้ว เยี่ยนอวี้เซวียนยกมือขึ้นลูบบาดแผลที่ต้นแขน ก่อนจะตอบรองแม่ทัพด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบเพียงสี่คำ...

“ยังไม่ถึงเวลา”