Mag-log inShare
ตอนที่ 3
Petsa ng paglalathala:
2026-08-17 13:53:58“ลูน”
เขากดเสียงต่ำคล้ายกำลังข่มขู่
“ฟัง เจ้าของบ้านเขาไล่จะอยู่อีกทำไม”
มือของอีกฝ่ายที่กำลังชี้หน้ามาตรงหน้าเรา ทำเอารู้สึกเจ็บในอกไม่น้อย เราทำอะไรผิดหนักหนา
“พี่แทน! เอาแต่ไล่อยู่นั่น แล้วจะรู้ไหมว่าพี่โกรธเรื่องอะไร”
มองหน้าเขาอย่างคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้ เราไม่ควรถูกกระทำแบบนี้ การที่เขายังไม่บอกเหตุผลที่แน่ชัด และปล่อยให้คอยตั้งคำถามกับตัวเอง มันค่อนข้างเห็นแก่ตัว
พี่แทนยกมือเท้าสะเอว พลางกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น คล้ายกำลังข่มอารมณ์ที่ใกล้จะปะทุออกมาเต็มที
ระหว่างยืนถกเถียงกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ขับตรงมาทางนี้ จึงละความสนใจหันไปมองพบว่าเป็นป้านิด
“มาคุยอะไรกันตรงนี้ มันแดดร้อน ไม่พาน้องขึ้นไปข้างบนแทน”
ป้านิดกล่าวทักท้วงพี่แทน ก่อนที่ก้าวขาลงมาจากรถ
“ยังไม่ไปอีก เอากระเป๋าขึ้นไปช่วยน้องด้วย”
“ให้เขาเอาขึ้นเอง มีมือมีเท้า”
แต่ละคำพูดคำจาค่อนข้างรุนแรง
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเอาขึ้นเองได้ค่ะ”
“ดี หัดช่วยตัวเองบ้าง”
เสียงหัวเราะในลำคอ ทำให้รับรู้ทันทีว่าเขากำลังพูดจาแดกดันประชดประชันอย่างจงใจ
ความรู้สึกน้อยใจ ที่อัดอั้นอยู่ทุนเดิม ยิ่งทวีคูณจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง
ก่อนรีบเดินตามป้านิดผ่านหน้าเขา ขึ้นมาบนเรือนไม้หลังใหญ่ กลัวจะได้ยินคำที่ทิ่มแทงใจไปมากกว่านี้
“อย่าไปคิดมากนะลูก แม่เลี้ยงเขาไม่ดีเอง มันถึงเป็นคนนิสัยเสีย”
ป้านิดยื่นมาจับมือทั้งสองข้างของเราคล้ายปลอบประโลม สีหน้ารู้สึกผิดของเขาทำเราใจอ่อนวูบ
“ไม่เลยค่ะ”
“ต่อไปคงต้องฝากให้หนูช่วยดัดนิสัย”
เขาพูดด้วยท่าทางทีเล่นทีจริง
“หนูนอนห้องนี้นะ ห้องข้าง ๆ เป็นห้องตาแทน มีอะไรขาดเหลือให้บอกป้า”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“เข้าไปพักก่อนเถอะลูก ป้าจะลงไปคุมงานต่อ”
หลังป้านิดเดินออกไป เราเริ่มเอาของในกระเป๋าออกมาจัดระเบียบ ภายในห้องมีของค่อนข้างครบครัน อย่างกับถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า
พอมองออกไปข้างนอกห้อง สายตาดันเห็นพี่แทนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างล่าง
ก่อนเขาจะเดินตรงรี่ไปที่รถยนต์คันหรูสีเทา ไม่นานนักรถถูกขับออกไปด้วยความเร็วสูง อย่างกับเจ้าของต้องการระบายความเดือดดาลก่อนหน้านี้ให้สิ้นซาก
เราหันกลับมาสนใจจัดของตรงหน้า เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ค่อย ๆ หยิบกระปุกครีมบำรุงผิวที่พกมาด้วยขึ้นมาวางเรียงกันทีละชิ้น
ทว่าพอเห็นตัวเองในกระจก น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกใจหวิวแล่นเข้ามา เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างขาดหายไป มันทั้งอ้างว้างและจุกแน่นอยู่ในอกจนบอกไม่ถูก
สุดท้ายหยาดน้ำตาก็ร่วงลงมากระทบหลังมือ
เช้าวันต่อมา
เราตื่นแต่เช้าเดินออกมาจากห้อง เห็นป้านิดกำลังรดน้าต้นไม้อยู่ จึงเดินเข้าไปหา
“ให้หนูช่วยไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอกลูก”
ป้านิดหันมายิ้มท่าทางเอ็นดู พี่แทนเคยเล่าให้ฟังว่าแกอยากมีลูกสาว เห็นเด็กผู้หญิงจะเอ็นดูเป็นพิเศษ
“แล้วพี่แทนยังไม่ตื่นเหรอคะ”
พลางหันไปมองประตูห้องเขา ตื่นเช้ามาก็ไม่เจอแล้ว
“ตื่นแล้วจ้ะ ลงไปให้อาหารหมู”
ป้านิดชี้ไปอีกฝั่งตรงข้ามกับที่เราอยู่ มองตามไปแต่ไม่เห็นพี่แทนเพราะต้นไม้บังค่อนข้างเยอะ เขาน่าจะอยู่ไกล ๆ
“ป้าคะ แถวนี้มีบ้านพักให้เช่าไหมคะ”
“มีจ้ะ แต่จะเช่าทำไมล่ะลูก อยู่ด้วยกันนี่แหละ”
“เกรงใจค่ะ”
อยู่ที่นี่นานไม่ได้เกรงใจครอบครัวเขา แยกไปเช่าที่พักดีกว่า ต่อให้เขายินดีแต่ก็เกรงใจอยู่มาก อีกอย่างเรายังเป็นคนแปลกหน้าด้วย ไหนพี่แทนยังมีท่าทีไม่พอใจอีก
“อย่าเกรงใจ เราไปเช่าอยู่คนเดียว เดี๋ยวนี้มันอันตราย”
สองจิตสองใจคิดไม่ออกว่าจะเอาไงต่อ มันก็ใช่เดี๋ยวนี้เชื่อใจคนได้ยาก อยู่นี่เราก็เจอพี่แทนได้สะดวก
“ให้เขากลับบ้านเขาไปแม่”
เอาอีกแล้ว มาทีไรก็ไล่ให้กลับทุกที จะทำให้หงุดหงิดทุกรอบเลยหรือไง
“ไม่กลับไง”
เราหันขวับไปมองค้อน คนที่มาใหม่ทันที
“ลำบากคนอื่น”
พี่แทนหันหน้ามาทำตาขวางใส่เรา ใครจะสนล่ะ
เสียงดังมาจากทางด้านหลัง
Pinakabagong kabanata
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 60
เถียงไม่ออก เพราะเขาทำเอาอึ้งคือจะปลูกเงาะเป็นสวนเพราะเราชอบเหรอ เกินไปมาก“แล้วพี่จะแกะเงาะให้ตลอดไหม”“ทำได้ทั้งชีวิต ให้แกะทั้งสวนยังได้”เขาจะเอามือมาจับคางทำไม ไม่อยากมองหน้า สายตาที่เขามองมามันรุนแรง เรารับแรงกระแทกไม่ไหว“ปล่อยไอ้กลมไว้นี่ แล้วเข้าไปนอนเล่นที่ห้องไหม”“คะ”นอนเล่นแน่นะ“ล้อเล่นครับ น่าเอ็นดูจัง”พี่แทนทำท่าหัวเราะพร้อมส่งสายตาที่อ่อนโยนมาให้ อย่างกับคนคลั่งรัก“ไปเดินเล่นกันไหม”“ไปสิอยากไปดูดอกไม้ที่ปลูกไว้ด้วย ขออุ้มเจ้ากลมได้ไหม”นอนซบอกเขานิ่งขนาดนี้เชียว แม่อิจฉาอยากทำบ้าง“อุ้มมันแล้ว จับมือกันด้วยสิ”น้ำหนักเจ้ากลมไม่ใช่น้อย ๆ แต่ต้องอุ้มแค่มือเดียวอีกข้างต้องจับมือเขาไว้ ทำให้อุ้มได้ไม่นานก็ปล่อยลงให้เดินเอง วิ่งนำไปนู่นแล้ว“ที่ปลูกไว้กำลังเริ่มโตแล้วนี่นา อีกเดือนสองเดือนคงจะออกดอกกันแล้ว”“คงจะสวยเหมือนคนปลูก”“นั่นสิคะ”เคยคิดเอาไว้ว่าอยากให้เจ้ากลมมาวิ่งเล่นตรงนี้ ตอนดอกไม้บานโตพอแล้วคงจะสวยมากแน่แต่วันนี้เราเหมือนได้เห็นภาพนั้นแล้วนะ ยืนมองเจ้ากลมวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างกับกำลังมีความสุขมากๆ ถึงดอกไม้จะยังไม่บานเหมือนที่คิดเอาไว้กลับรู้สึกว่ามั
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 59
มือเรียวเล็กกดจิ้มวิดีโอของอีกฝ่ายส่งมา ริมฝีปากยกยิ้มเผยให้เห็นอาการดีใจแฝงด้วยความคิดถึงภาพตรงหน้าจอเป็นสัตว์เลี้ยงสุดที่รัก กำลังนอนแหมะอยู่บนตักของพี่แทน เจ้ากลมขยับตัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเลนส์กล้องวิดีโอที่กำลังถูกกดบันทึกภาพ แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปซุกใบหน้าเข้าหาตักกว้าง ออดอ้อนออเซาะเขาต่อ ราวกับไออุ่นตรงนั้นดึงดูดใจกว่าสิ่งใด นี่มันรักกันเกินไปแล้วพี่แทน : ลูกคิดถึงเรา : คนที่คิดถึงน่าจะเป็นพี่ ส่วนลูกเขาน่าจะคิดถึงพ่อมากกว่านะคะพี่แทน : คิดถึงเธอทั้งพี่ทั้งลูกเลยบ้าไปแล้ว เผลอยิ้มกับคำหวานที่เขาหว่านมาแทบทุกทีเรา : อื้อ พากลับไปหาหน่อยพี่แทน : พรุ่งนี้เลยไหมครับพี่แทน : ฝันดีครับเช้าวันต่อมาหลังจากเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีพบว่าเช้าแล้ว แต่ตายังลืมไม่ขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านม่านมาจ้าเหลือเกินติ๊ง!มือควานหาโทรศัพท์เพื่อเช็กดูข้อความที่แจ้งเตือนเมื่อสักครู่‘พี่แทน’พี่แทน : เตรียมตัวยัง กลับวันนี้นะหลังเห็นข้อความตาคู่หวานเบิกกว้างทันที เรายังไม่ลุกจากที่นอนด้วยซ้ำ พอมองดูเวลาในหน้าจอ เกินคาดไม่ได้กำลังเช้าแต่ตอนนี้บ่ายสามต่างหากเรา : เพิ่งตื่น ร
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 58
ร่างสูงยันตัวเองลุกขึ้นมายืนตรงหน้า ทำไมถึงได้แพ้สายตาที่เขามองมา จนทำตัวไม่ถูก ควรเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหนดีขมวดคิ้วสงสัยกับท่าทางและสายที่เปลี่ยนไปของเราอย่างกับเรากำลังได้พี่แทนร่างแรกกลับมา“พี่ร่วมมือกันเหรอ”เห็นไม่ชอบหน้าเขาแล้วไปคุยกันตอนไหน ถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ แม่ก็เอากับเขาด้วย“ก่อนจะพูดถึงคนอื่น เอาเรื่องของเราก่อนดีไหม”ไม่ได้เจอหน้ากัน นึกว่าเราพอใจทำได้แล้วถ้าเราคุยกันแล้วไปต่อไม่ไหว มั่นใจกับตัวเองมาก ถึงวันสองวันแรกจะมีให้นึกถึงอยู่บ้าง วันหลังๆ เริ่มนึกถึงน้อยลงแต่คิดผิด วินาทีเจอหน้าเขา ความรู้สึกที่คิดว่าลบออกจากตัวเองได้แล้ว ถูกตีขึ้นมาตอกย้ำอย่างจัง“ที่มาวันนี้ ตั้งใจจะมาง้อ กลับไปเป็นคุณนายของฟาร์มภูแทนใจพร้อมกับฉัน”สายตาจับจ้องไปยังคนที่กำลังพูดด้วย แววตาและท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ไม่เป็นธรรมชาติเพราะความเขินอาย“กลับไปด้วยกันได้ไหม”ตอบตัวเองแบบไม่มีอีโก้ แค่เจอหน้าเขา ใจมันอยากกลับไปแล้วเกินครึ่ง“ฉันอยากเริ่มต้นปลูกดอกความรัก เธอมาช่วยเติมเต็มความรักให้มันที”ไปเรียนคำพวกนี้มาจากไหน ฟังแล้วเสี่ยวหัวใจ หากมันออกมาจากปากของคนอื่น ที่ไม่ใช่เขา“ได้ค่ะ จะช่วยรดน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 57
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาช่วงนี้นอนเช้าตื่นเย็น อาบน้ำแต่งตัวเป็นรูทีนเดิมทุกวัน วันนี้จะพิเศษกว่าทุกวันหน่อย เพราะเป็นวันที่นัดกับครอบครัวออกไปข้างนอกใกล้จะถึงเวลาออก ไปหยิบกระเป๋าลงไปรอแม่ข้างล่างพี่ธัชคงกำลังเดินทางมาเห็นว่าจะเข้าที่บริษัทก่อนจะมาคุยกับแม่ว่าอยากไปปีนเขากลางเต็นท์ดีดกีตาร์แต่แผนกลับล่ม พี่ธัชไม่เห็นด้วย เขาให้เหตุผลว่าอันตรายเพราะช่วงนี้เป็นหน้าฝน และสงสารเข่าแม่ สรุปเถียงไม่ชนะ อดไปครืด ครืด‘พี่ธัช’‘พี่เรียกรถไปรับนะ พอดีพี่มาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านพอดี’‘โอเคค่ะ’ วันนี้นัดกันมาดินเนอร์ข้างนอก พี่ธัชเป็นคนหาร้านให้ เราไม่รู้เรื่องอะไรว่าเขาเลือกไปที่ไหนไม่นานได้ยินเสียงรถมาจอดข้างหน้า แต่แม่ยังไม่ลงมาเลย รีบวิ่งขึ้นไปตาม ปกติแม่ลงมาก่อนเสมอ เวลาจะไปไหนก๊อก ก๊อก“แม่ เสร็จยัง รถมาแล้วนะ”“มาแล้วเหรอ โอเคจ๊ะ พอดีแม่ท้องเสียนิดหน่อย”อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เห็นแม่เดินกุมท้องออกมา จะไหวไหม“เป็นหนักไหม”“ไม่เท่าไหร่”“พี่ไปรอที่ร้านแล้ว เขาเรียกรถมารับเรา”“โอเค เราลงไปกันเถอะ เขาจะรอนาน”“ค่ะแม่”ลงมาขึ้นรถเพื่อที่จะเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง พี่ธัชบอกเส้นทางคนขับรถไว
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 56
ตาบวมขนาดนี้แม่ก็คงจะดูออกแหละ แต่แค่เลือกที่จะถาม เขารู้ดีว่ายิ่งเราถูกถามจะร้องไห้หนัก คนที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต“คิดว่าแม่ไปทำงานซะอีก”“ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย”“เป็นอะไร”คิ้วบางขมวดเข้าหากันเป็นปม แม่ไม่เห็นบอกเลย“พักผ่อนน้อย ไม่ต้องห่วง รอบนี้แม่พักผ่อนยาวเลย”“จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ”“ขี้บ่นทั้งพี่ทั้งน้องเลย ไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะคุณหนู เดี๋ยวเอาอาหารไปเสิร์ฟ”เขาทุ่มเทให้กับงานที่บริษัทมาก ตอนบริษัทแทบไปไม่รอดจำได้ว่าเขาทำงานไม่มีวันหยุด จนบริษัทเริ่มฟื้นตัวได้ มีพี่ธัชที่เข้ามาช่วยจัดการงานบางส่วน แม่ถึงได้เบาเรื่องงานลง“สปาเกตตีคาโนนารา หน้าตาผ่านไหม”“ไม่แย่ค่ะ”“แม่ว่างไง เรียนทำอาหารกับแม่นม จะได้รู้สึกว่ามีอะไรทำหน่อย ลองชิมดู”“หน้าตาให้แปด รสชาติให้เจ็ด”“ไม่อร่อยเหรอ” 56“แค่ยังไม่ชินกันรสชาติ”ถึงจะเค็มไปก็กลัวแม่จะหมดกำลังใจ ออกไปหาอะไรอย่างอื่นทำจนเป็นไม่สบายอีก เพราะเขาอยู่ไม่เคยนิ่ง ทำอาหารที่บ้านอาจจะดีที่สุด สบายใจแต่ลำบากร่างกาย“ฉันรู้ทันแกจ้ะ”ยื่นมือมาหยิบช้อนในมือไปซิมเอง ตลกกับท่าทีของแม่ที่คาบเส้นไว้ในปากไม่กินสักที“ไม่ได้แย่นะ”“เค็ม! อย่ากิน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 55
อยากเดินเข้าไปสวมกอดเขาให้มันรู้แล้วรู้รอด หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน เราช่างเป็นคนโง่เง่าในความรัก“ฉันให้เวลาเธออาทิตย์หนึ่ง ไปหาคำตอบให้ใจตัวเองให้เจอ”“อึก...”“กลับวันนี้ไหม”“อื้อ วันนี้เลย แต่ขอไปเจอกลม ๆ ก่อนได้ไหม”“เจอทำไม เดี๋ยวทำใจกลับไม่ได้”ที่บอกเขาทุกครั้งว่าจะกลับไม่ใช่คำขู่ เหตุผลหลักคือเราแค่อยากหนีจากความรู้สึกในตอนนั้น ถึงเวลาจริง กลับรู้สึกเสียใจบอกไม่ถูกใช้เวลาเก็บกระเป๋าไม่นานของที่เอามานอนโรงแรมมีแค่กระเป๋าใบเดียว เที่ยวบินที่จองไว้ เก้าโมง ออกไปตอนนี้ยังทัน“ถือให้”แย่งกระเป๋าในมือไปถือ เขาเดินนำไปที่หน้าลิฟต์ จึงเดินตามหลังไป บรรยายกาศในลิฟต์ ถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกหมองหม่นของเราที่แผ่ไปทั่วบริเวณ จนไม่ได้สนใจว่าพี่แทนเขาทำหน้ายังไง แสดงออกแบบไหนเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมพี่แทนยืนถือกระเป๋าอยู่ข้างๆ พนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างชื่นชมความหล่อของเขาให้ได้ยินเป็นระยะ 55ไม่ได้ยิ้มตอบกลับพนักงาน แต่ยืนนิ่งเงียบ ไม่สนใจรอบข้าง รีบพาเดินออกมาข้างนอก“เรียกรถให้แล้ว ไม่ไปส่งนะ”ตอบรับด้วยการพยักหน้า ร่างสูงยืนรอรถเป็นเพื่อน ไม่มีบทสนทนาระหว่างเรา อยากพูดด้วยนะ แต่ยิ่งอ
Maaari mong magustuhan
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.7K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥
Me'JinJIn92.9K viewsGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง93.4K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K viewsเพื่อนลูกสาว
Sadistic_X176 viewsแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan30 viewsอลิสกับเล่าสามีทั้งหลาย
ราตรีสีรุ้ง298 viewsกลรัก ซาตาน
นงพะงา 115 views
