로그인공유
ตอนที่ 4
게시일:
2026-08-17 13:54:11“อย่าพูดไม่ดีแทน”
พอได้ยินแบบนั้นเจ้าตัวจึงเดินกลับลงไปข้างล่าง ด้วยสีหน้าบึ้งตึง แสดงออกชัดเจนว่าเขาคัดค้านสิ่งที่ป้านิดตัดสินใจอย่างถึงที่สุด
“ไม่ต้องออกไปหาห้องที่ไหน พักอยู่ด้วยกันนะ”
ป้านิดหันมาเอามือตบไหล่เราเบา ๆ พลางนึกถึงคำพูดพี่แทนเดี๋ยวนี้ปากมัน พูดดี ๆ ไม่ได้เลย
เราตัดสินใจพักอยู่ที่นี่ต่อ
คุยกับป้านิดต่ออีกสักพัก พรุ่งนี้พวกเขาจะไปซื้อปุ๋ยกับแวะซื้อของเข้าบ้าน เลยชวนเราเผื่ออยากได้อะไรที่จำเป็น ที่ฟาร์มกับในเมืองค่อนข้างไกล อีกอย่างก็ตั้งใจจะอยู่ที่นี่สักพักใหญ่
เสียงเรียกเข้า
(ซีน)
‘ลูนได้เจอพี่แทนยัง เป็นไง’
‘เจอแล้ว ลูนจะอยู่ต่ออีกหน่อย’
คุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่พักใหญ่ ซีนเป็นเพื่อนในกลุ่มเราที่มหาลัย ค่อนข้างจะสนิทกันระดับหนึ่ง และเป็นคนที่บอกว่าพี่แทนกลับมาที่นี่
(ตู๊ด)
พรึ่บ!
หลังวางสายข้อมือเราถูกแรงดึงจากใครบางคน ทำให้เซไปตามทิศทางแรง ก่อนจะหันมองหน้าคนดึง พี่แทนเขาเหลือบสายตามองมือถือเราเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะหันมาทำหน้ากวนประสาท
“มันเจ็บ!”
นี่อดที่จะขึ้นเสียงไม่ได้ เขาบีบซ้ำรอยที่ฟาดกับเหล็ก!
“พี่แทน ปล่อยก่อน”
เขาดึงข้อมือเราให้เดินตามไปอย่างเอาแต่ใจ พยายามสะบัด แต่สู้แรงไม่ไหว จนต้องก้าวขาตามไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้ในใจจะรู้สึกต่อต้านก็ตาม
“เอาไป”
เขาก้มลงเก็บจอบขึ้นมา และโดนมันส่งมาให้
“อะไร”
“ทำงาน”
สังเกตว่าตรงนี้มีคนอื่นที่กำลังขุดดิน คงเตรียมจะปลูกอะไรสักอย่าง ให้ตายก็ไม่ทำแดดร้อนขนาดนี้ อีกอย่างไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อทำงาน
“ไม่ทำ”
เรายืนยันเสียงแข็งก่อนจะทิ้งจอบและตั้งใจจะเดินกลับ
“เลือกเอาว่าจะอยู่ที่นี่ หรือกลับบ้าน”
เขากำลังยื่นคำขาด หรือตั้งใจจะบังคับกันแน่
“พี่กำลังจะเป็นบ้าจริง ๆ”
ตอนนี้เหมือนต่างคนต่างพ่นอารมณ์ใส่กัน จนคนที่อยู่บริเวณนั้นเริ่มหันมาให้ความสนใจ
“ใช่ แต่อย่างน้อยฉันไม่ได้บ้าคนรวยแบบเธอ ถ้าจะอยู่ก็ต้องช่วยงาน”
“หมายถึงอะไรคนรวยที่ว่า”
รู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้ากับคำปรักปรำ ที่เขายัดเยียดมันมาให้ เราไปเกาะคนรวยตอนไหน พูดเล่นหรืออะไร แต่ดูจากสีหน้าคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
พี่แทนแค่นยิ้มพลางส่งเสียงหัวเราะ ในลำคอ สายตาที่มองลงมาส่องประกายเย้ยหยันราวกับกำลังสมเพช
“เธอไม่ได้ใสซื่อ เหมือนภาพที่เธอสร้างหรอก”
เพียะ!
“ตบทำห่าไร มันเจ็บ”
เหลืออดกับคำพูดถากถางของเขา
“ตบเรียกสติพี่ไง พี่จะพูดแดกดันกันไปทำไม จะบอกให้นะ ลูนไม่เข้าใจที่พี่พูดอยู่เลยสักนิด”
พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ตลอด แต่สุดท้ายความโกรธก็ปะทุออกมา
"คำพูดแค่นี้ มันจะยืนยันอะไรได้ ในเมื่อการกระทำเธอมันชัดขนาดนั้น"
“…”
“เลิกบอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องสักที ได้ยินแล้วมันหงุดหงิด”
พูดจบเขาก็เบือนหน้าเดินหนีไปทางอื่น ทิ้งให้เราอยู่กับความโกรธที่กำลังเดือดพล่านในใจ
จึงเลือกที่จะเดินกลับที่พักด้วยความขุ่นเคือง คิดผิดหรือถูกหอบเสื้อผ้ามา เหมือนมาให้เขารังแก
“ลูน มาพอดีเลยลูก”
ป้านิดเอ่ยปากทักทันทีที่เราก้าวขาขึ้นมาบนบ้าน หันไปเจอกับชายแปลกหน้าสองคน
“มีอะไรกันเหรอคะ”
รีบเดินไปหาป้านิด
“นี่ลุงเกน พ่อพี่แทนเขา ส่วนนี่ลูกคนเล็ก ไกรอู”
เราพยักหน้าสวัสดีคุณลุง ลูกคนเล็กของป้านิด หน้าตาดีไม่น้อยไปกว่าพี่แทนเลย เขาทักทายยืนอยู่ไม่นานก็แยกตัวออกไป เหลือแค่ป้านิดกับลุงเกนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงนี้
“ป้าจะไปทำอาหาร หนูลูนช่วยป้า ดีไหมจ๊ะ”
เราพยักหน้าอย่างเต็มใจ ตามป้านิดเข้าไปข้างในครัว และช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบ นานมากแล้วที่ไม่ได้เข้าครัว
“ปกติป้าไม่ค่อยได้ทำอาหาร ไม่รู้จะอร่อยถูกปากหนูไหม”
ฟังและยิ้มไปด้วย ปกติเราไม่ค่อยกินอาหารอีสาน แต่ก็ชอบหลายเมนูนะ
“ปกติใครทำเหรอคะ”
“แม่บ้านจ้ะ บางวันพี่เขาก็ทำนะ”
พี่แทนทำอาหารเป็นเหรอ เราอาจจะยังไม่รู้จักทั้งหมดของเขาจริง ๆ
“จริงเหรอคะ”
ทำเอาแปลกใจอยู่ไม่น้อยแปลกใจอยู่ไม่น้อย หันไปมองป้านิด แกพยักหน้าแทนการตอบด้วยเสียง
최신 챕터
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 60
เถียงไม่ออก เพราะเขาทำเอาอึ้งคือจะปลูกเงาะเป็นสวนเพราะเราชอบเหรอ เกินไปมาก“แล้วพี่จะแกะเงาะให้ตลอดไหม”“ทำได้ทั้งชีวิต ให้แกะทั้งสวนยังได้”เขาจะเอามือมาจับคางทำไม ไม่อยากมองหน้า สายตาที่เขามองมามันรุนแรง เรารับแรงกระแทกไม่ไหว“ปล่อยไอ้กลมไว้นี่ แล้วเข้าไปนอนเล่นที่ห้องไหม”“คะ”นอนเล่นแน่นะ“ล้อเล่นครับ น่าเอ็นดูจัง”พี่แทนทำท่าหัวเราะพร้อมส่งสายตาที่อ่อนโยนมาให้ อย่างกับคนคลั่งรัก“ไปเดินเล่นกันไหม”“ไปสิอยากไปดูดอกไม้ที่ปลูกไว้ด้วย ขออุ้มเจ้ากลมได้ไหม”นอนซบอกเขานิ่งขนาดนี้เชียว แม่อิจฉาอยากทำบ้าง“อุ้มมันแล้ว จับมือกันด้วยสิ”น้ำหนักเจ้ากลมไม่ใช่น้อย ๆ แต่ต้องอุ้มแค่มือเดียวอีกข้างต้องจับมือเขาไว้ ทำให้อุ้มได้ไม่นานก็ปล่อยลงให้เดินเอง วิ่งนำไปนู่นแล้ว“ที่ปลูกไว้กำลังเริ่มโตแล้วนี่นา อีกเดือนสองเดือนคงจะออกดอกกันแล้ว”“คงจะสวยเหมือนคนปลูก”“นั่นสิคะ”เคยคิดเอาไว้ว่าอยากให้เจ้ากลมมาวิ่งเล่นตรงนี้ ตอนดอกไม้บานโตพอแล้วคงจะสวยมากแน่แต่วันนี้เราเหมือนได้เห็นภาพนั้นแล้วนะ ยืนมองเจ้ากลมวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างกับกำลังมีความสุขมากๆ ถึงดอกไม้จะยังไม่บานเหมือนที่คิดเอาไว้กลับรู้สึกว่ามั
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 59
มือเรียวเล็กกดจิ้มวิดีโอของอีกฝ่ายส่งมา ริมฝีปากยกยิ้มเผยให้เห็นอาการดีใจแฝงด้วยความคิดถึงภาพตรงหน้าจอเป็นสัตว์เลี้ยงสุดที่รัก กำลังนอนแหมะอยู่บนตักของพี่แทน เจ้ากลมขยับตัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเลนส์กล้องวิดีโอที่กำลังถูกกดบันทึกภาพ แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปซุกใบหน้าเข้าหาตักกว้าง ออดอ้อนออเซาะเขาต่อ ราวกับไออุ่นตรงนั้นดึงดูดใจกว่าสิ่งใด นี่มันรักกันเกินไปแล้วพี่แทน : ลูกคิดถึงเรา : คนที่คิดถึงน่าจะเป็นพี่ ส่วนลูกเขาน่าจะคิดถึงพ่อมากกว่านะคะพี่แทน : คิดถึงเธอทั้งพี่ทั้งลูกเลยบ้าไปแล้ว เผลอยิ้มกับคำหวานที่เขาหว่านมาแทบทุกทีเรา : อื้อ พากลับไปหาหน่อยพี่แทน : พรุ่งนี้เลยไหมครับพี่แทน : ฝันดีครับเช้าวันต่อมาหลังจากเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีพบว่าเช้าแล้ว แต่ตายังลืมไม่ขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านม่านมาจ้าเหลือเกินติ๊ง!มือควานหาโทรศัพท์เพื่อเช็กดูข้อความที่แจ้งเตือนเมื่อสักครู่‘พี่แทน’พี่แทน : เตรียมตัวยัง กลับวันนี้นะหลังเห็นข้อความตาคู่หวานเบิกกว้างทันที เรายังไม่ลุกจากที่นอนด้วยซ้ำ พอมองดูเวลาในหน้าจอ เกินคาดไม่ได้กำลังเช้าแต่ตอนนี้บ่ายสามต่างหากเรา : เพิ่งตื่น ร
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 58
ร่างสูงยันตัวเองลุกขึ้นมายืนตรงหน้า ทำไมถึงได้แพ้สายตาที่เขามองมา จนทำตัวไม่ถูก ควรเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหนดีขมวดคิ้วสงสัยกับท่าทางและสายที่เปลี่ยนไปของเราอย่างกับเรากำลังได้พี่แทนร่างแรกกลับมา“พี่ร่วมมือกันเหรอ”เห็นไม่ชอบหน้าเขาแล้วไปคุยกันตอนไหน ถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ แม่ก็เอากับเขาด้วย“ก่อนจะพูดถึงคนอื่น เอาเรื่องของเราก่อนดีไหม”ไม่ได้เจอหน้ากัน นึกว่าเราพอใจทำได้แล้วถ้าเราคุยกันแล้วไปต่อไม่ไหว มั่นใจกับตัวเองมาก ถึงวันสองวันแรกจะมีให้นึกถึงอยู่บ้าง วันหลังๆ เริ่มนึกถึงน้อยลงแต่คิดผิด วินาทีเจอหน้าเขา ความรู้สึกที่คิดว่าลบออกจากตัวเองได้แล้ว ถูกตีขึ้นมาตอกย้ำอย่างจัง“ที่มาวันนี้ ตั้งใจจะมาง้อ กลับไปเป็นคุณนายของฟาร์มภูแทนใจพร้อมกับฉัน”สายตาจับจ้องไปยังคนที่กำลังพูดด้วย แววตาและท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ไม่เป็นธรรมชาติเพราะความเขินอาย“กลับไปด้วยกันได้ไหม”ตอบตัวเองแบบไม่มีอีโก้ แค่เจอหน้าเขา ใจมันอยากกลับไปแล้วเกินครึ่ง“ฉันอยากเริ่มต้นปลูกดอกความรัก เธอมาช่วยเติมเต็มความรักให้มันที”ไปเรียนคำพวกนี้มาจากไหน ฟังแล้วเสี่ยวหัวใจ หากมันออกมาจากปากของคนอื่น ที่ไม่ใช่เขา“ได้ค่ะ จะช่วยรดน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 57
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาช่วงนี้นอนเช้าตื่นเย็น อาบน้ำแต่งตัวเป็นรูทีนเดิมทุกวัน วันนี้จะพิเศษกว่าทุกวันหน่อย เพราะเป็นวันที่นัดกับครอบครัวออกไปข้างนอกใกล้จะถึงเวลาออก ไปหยิบกระเป๋าลงไปรอแม่ข้างล่างพี่ธัชคงกำลังเดินทางมาเห็นว่าจะเข้าที่บริษัทก่อนจะมาคุยกับแม่ว่าอยากไปปีนเขากลางเต็นท์ดีดกีตาร์แต่แผนกลับล่ม พี่ธัชไม่เห็นด้วย เขาให้เหตุผลว่าอันตรายเพราะช่วงนี้เป็นหน้าฝน และสงสารเข่าแม่ สรุปเถียงไม่ชนะ อดไปครืด ครืด‘พี่ธัช’‘พี่เรียกรถไปรับนะ พอดีพี่มาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านพอดี’‘โอเคค่ะ’ วันนี้นัดกันมาดินเนอร์ข้างนอก พี่ธัชเป็นคนหาร้านให้ เราไม่รู้เรื่องอะไรว่าเขาเลือกไปที่ไหนไม่นานได้ยินเสียงรถมาจอดข้างหน้า แต่แม่ยังไม่ลงมาเลย รีบวิ่งขึ้นไปตาม ปกติแม่ลงมาก่อนเสมอ เวลาจะไปไหนก๊อก ก๊อก“แม่ เสร็จยัง รถมาแล้วนะ”“มาแล้วเหรอ โอเคจ๊ะ พอดีแม่ท้องเสียนิดหน่อย”อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เห็นแม่เดินกุมท้องออกมา จะไหวไหม“เป็นหนักไหม”“ไม่เท่าไหร่”“พี่ไปรอที่ร้านแล้ว เขาเรียกรถมารับเรา”“โอเค เราลงไปกันเถอะ เขาจะรอนาน”“ค่ะแม่”ลงมาขึ้นรถเพื่อที่จะเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง พี่ธัชบอกเส้นทางคนขับรถไว
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 56
ตาบวมขนาดนี้แม่ก็คงจะดูออกแหละ แต่แค่เลือกที่จะถาม เขารู้ดีว่ายิ่งเราถูกถามจะร้องไห้หนัก คนที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต“คิดว่าแม่ไปทำงานซะอีก”“ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย”“เป็นอะไร”คิ้วบางขมวดเข้าหากันเป็นปม แม่ไม่เห็นบอกเลย“พักผ่อนน้อย ไม่ต้องห่วง รอบนี้แม่พักผ่อนยาวเลย”“จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ”“ขี้บ่นทั้งพี่ทั้งน้องเลย ไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะคุณหนู เดี๋ยวเอาอาหารไปเสิร์ฟ”เขาทุ่มเทให้กับงานที่บริษัทมาก ตอนบริษัทแทบไปไม่รอดจำได้ว่าเขาทำงานไม่มีวันหยุด จนบริษัทเริ่มฟื้นตัวได้ มีพี่ธัชที่เข้ามาช่วยจัดการงานบางส่วน แม่ถึงได้เบาเรื่องงานลง“สปาเกตตีคาโนนารา หน้าตาผ่านไหม”“ไม่แย่ค่ะ”“แม่ว่างไง เรียนทำอาหารกับแม่นม จะได้รู้สึกว่ามีอะไรทำหน่อย ลองชิมดู”“หน้าตาให้แปด รสชาติให้เจ็ด”“ไม่อร่อยเหรอ” 56“แค่ยังไม่ชินกันรสชาติ”ถึงจะเค็มไปก็กลัวแม่จะหมดกำลังใจ ออกไปหาอะไรอย่างอื่นทำจนเป็นไม่สบายอีก เพราะเขาอยู่ไม่เคยนิ่ง ทำอาหารที่บ้านอาจจะดีที่สุด สบายใจแต่ลำบากร่างกาย“ฉันรู้ทันแกจ้ะ”ยื่นมือมาหยิบช้อนในมือไปซิมเอง ตลกกับท่าทีของแม่ที่คาบเส้นไว้ในปากไม่กินสักที“ไม่ได้แย่นะ”“เค็ม! อย่ากิน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 55
อยากเดินเข้าไปสวมกอดเขาให้มันรู้แล้วรู้รอด หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน เราช่างเป็นคนโง่เง่าในความรัก“ฉันให้เวลาเธออาทิตย์หนึ่ง ไปหาคำตอบให้ใจตัวเองให้เจอ”“อึก...”“กลับวันนี้ไหม”“อื้อ วันนี้เลย แต่ขอไปเจอกลม ๆ ก่อนได้ไหม”“เจอทำไม เดี๋ยวทำใจกลับไม่ได้”ที่บอกเขาทุกครั้งว่าจะกลับไม่ใช่คำขู่ เหตุผลหลักคือเราแค่อยากหนีจากความรู้สึกในตอนนั้น ถึงเวลาจริง กลับรู้สึกเสียใจบอกไม่ถูกใช้เวลาเก็บกระเป๋าไม่นานของที่เอามานอนโรงแรมมีแค่กระเป๋าใบเดียว เที่ยวบินที่จองไว้ เก้าโมง ออกไปตอนนี้ยังทัน“ถือให้”แย่งกระเป๋าในมือไปถือ เขาเดินนำไปที่หน้าลิฟต์ จึงเดินตามหลังไป บรรยายกาศในลิฟต์ ถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกหมองหม่นของเราที่แผ่ไปทั่วบริเวณ จนไม่ได้สนใจว่าพี่แทนเขาทำหน้ายังไง แสดงออกแบบไหนเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมพี่แทนยืนถือกระเป๋าอยู่ข้างๆ พนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างชื่นชมความหล่อของเขาให้ได้ยินเป็นระยะ 55ไม่ได้ยิ้มตอบกลับพนักงาน แต่ยืนนิ่งเงียบ ไม่สนใจรอบข้าง รีบพาเดินออกมาข้างนอก“เรียกรถให้แล้ว ไม่ไปส่งนะ”ตอบรับด้วยการพยักหน้า ร่างสูงยืนรอรถเป็นเพื่อน ไม่มีบทสนทนาระหว่างเรา อยากพูดด้วยนะ แต่ยิ่งอ
