ตอนที่ 2

เขาเลิกคิ้วถามอย่างยั่วประสาท มือที่ออกแรงบีบที่หน้าเริ่มผ่อนลง เรารีบจับหน้าทันที ไม่รู้ว่าแดงไหม

          “มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านเถอะลูก”

          เหมือนการกระทำของเราทั้งคู่จะอยู่ในสายตาของบางคน

          จึงละสายตาจากพี่แทนไปมอง เห็นคุณป้าแกยิ้มให้บาง ๆ พลางหันไปสังเกตบริเวณรอบ ๆ มีคนมองอยู่ค่อนข้างเยอะ ไม่เหมาะที่จะคุย เพราะอาจเป็นจุดสนใจของคนได้

          “เดี๋ยวเขากลับแล้วแม่”

          คุณป้าคนนี้คือ ป้านิด เป็นแม่ของพี่แทนนี่เอง เขาเคยเล่าเรื่องแม่เขาให้ฟังบ้าง แต่เรายังไม่เคยเห็นหน้าจนได้มาเจอตัวจริงก็วันนี้

          “กลับเร็วจัง หนูมาจากไหนจ๊ะ”

          “กรุงเทพฯ ค่ะ”

          “น้องเป็นใครล่ะแทน เขามาตั้งไกล จะใจจืดใจดำให้เขากลับไปทำไม ให้นอนพักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

          “หนูเป็นแฟนเขาค่ะ”

          เราชิงตอบไปก่อนเพราะพี่แทนทำตัวอ่ำ ๆ อึ่ง ๆ

          “หนูนี่เอง”

          ป้านิดยื่นมือมาจับไหล่ สีหน้าและแววตาดูกังวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

          “พาน้องกลับบ้านไปคุยกันดี ๆ อย่ามาใช้กำลังให้แม่เห็น เขาตัวแค่นี้ เข้าใจไหมแทน”

          “แม่ไม่รู้อะไร อย่ายุ่งเลย ผมจัดการเอง”

          “ทำอะไรก็ให้มันอยู่ในขอบเขต”

          หลังจบประโยคป้านิด พี่แทนเดินหันหน้าหนีออกไปด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

          ทำเอาเรารู้สึกใจหาย เพราะไม่เคยเห็นเจ้าตัวโมโหขนาดนี้มาก่อน ยอมรับว่าเขาอารมณ์รุนแรงระดับหนึ่งตั้งแต่คบกันมา แต่ไม่เคยมีทำร้ายร่างกาย

          มีโอกาสได้ยืนคุยกับป้านิดระหว่างที่พี่แทนเดินหายไป เขามีถามว่าเกิดอะไรขึ้น เราก็เล่าให้ฟังไม่ได้ปิดบังอะไร

          “เขาขาดการติดต่อไป หนูเลยมาตามค่ะป้า”

          “นิสัยเสีย เดี๋ยวป้าจะสั่งสอนมันให้”

          เอี๊ยด

          “ก่อนจะพูดอะไร ฉันว่าเธอรู้ดีกว่าใคร แม่อย่าไปเชื่อเขาเยอะเดี๋ยวโดนหลอก”

          เราไม่เข้าใจกับประโยคที่เขากล่าวอ้างเลยแม้แต่นิดเดียว

          “ขึ้นมา”

          พี่แทนพูดด้วยท่าทางเร่งให้ขึ้นรถ จึงเปลี่ยนจุดสนใจจากเขาไปมองสิ่งที่จอดอยู่ตรงหน้า

          นึกไม่ถึงว่ารถที่ขับมาจะเป็นซาเล้งเก่าๆคันหนึ่ง เรายืนหนักใจเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างรถ เพราะกระโปรงยาวที่ใส่มาวันนี้มันรั้งขาก้าวขึ้นรถไม่สะดวก

          ความเชื่องช้าของเรามันคงไม่ทันใจเขา ถึงได้จ้องไม่วางตาคล้ายกับว่าพร้อมระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ

          พี่แทนก้าวขายาวลงจากรถ ร่างสูงใหญ่เดินตรงรี่มาตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะเดินมากระชากเอวบางจนเซไปตามแรงดึง ถึงได้กระทบเข้ากับแผงอกเขาอย่างจัง

          ไม่ทันที่จะได้ร้องประท้วง เขาช้อนตัวขึ้นทันทีโดยไม่รีรอ ความดุดันและกลิ่นเหงื่อจากตัวอีกคน ทำเอาหัวใจเต้นระทึกจนทำตัว

ไม่ถูก

          “ไม่ต้องดีใจไป”

เขากระซิบเสียงต่ำพลางหย่อนร่างลงบนรถ ทว่าในความรีบร้อนนั้น มือเรากลับเหวี่ยงฟาดไปโดนกับโครงเหล็กอย่างจัง

          ตึง!

          เสียงปะทะโลหะดังสนั่น เรารีบเอามืออีกข้างมากุมไว้แน่น  ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา ราวกับกระดูกข้างในจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

          หางตาดันเห็นพี่แทนชะงักไปชั่วขณะ ด้วยความคาดไม่ถึง คล้ายจะขยับเข้ามาดูอาการ แต่เพียงเสี้ยววิ เขารีบชักเท้ากลับไปยืนที่เดิม

          “ถ้าจะทิ้งแบบนี้ ครั้งหน้าขึ้นเองได้”

          ปากดันพูดกวนเขาไปจนได้

          “ไม่มีครั้งหน้าหรอก”

          ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบกลับมา ด้วยประโยคที่ทำเอาเราถึงกับหน้าชา

          ก่อนที่จะยกกระเป๋าเดินทางเราตามขึ้นมา

          ระหว่างนั่งรถไม่ได้สนใจรอบข้างเลย เอาแต่มองคนด้านหน้า นึกสงสัยกับการกระทำของเขาวันนี้ที่ต่างออกไปจากทุกครั้ง

          เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา พี่แทนเหมือนคนละคนเลย

          เขาไม่ใช่ ‘ภูแทน’ ที่เรารู้จัก จากที่เป็นคนใส่ใจคอยถาม

วันนี้เหมือนไม่ได้รับจากเขาแล้ว

          มีจังหวะที่พี่แทนหันหลังกลับมาจนได้สบตากัน แต่เราจำเป็นต้องหลบสายตา เพราะมองนาน อาจกลั้นน้ำตาไม่ไหว

          ไม่นานก็มาถึงบ้านไม้หลังใหญ่ที่รายล้อมด้วยเรือนไม้หลังเล็ก โดยทุกหลังถูกสร้างให้มีระเบียงทางเดินเชื่อมต่อถึงกันหมด รอบข้างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแบบบ้านทุ่งชนบท แต่ตัวบ้านกลับดูหรูหรา งดงาม และมีราคาเกินกว่าจะเป็นบ้านธรรมดา

          “ลงมา รีบคุยให้รู้เรื่องจะได้กลับไป”

          คิ้วเข้มขมวดเป็นปม หน้าบอกบุญไม่รับ บ่งบอกว่าอารมณ์เสียขั้นสุด

          “ก็บอกอยู่ว่าไม่กลับ มีแต่พี่ที่พูดไม่รู้เรื่อง”

          เอียงคอเลิกคิ้วถามเขาด้วยท่าทางยั่วประสาท สบตาคู่นั้นอย่างไม่นึกเกรงกลัว