LOGINShare
ตอนที่ 6
publish date:
2026-08-17 14:09:23“ร้อนนะลูก มานั่งใกล้พัดลมมา...มายายนิด”
“ได้จ้า... ลูนร้านข้าง ๆ มีไอติมนะ มันร้อนหาอะไรเย็น ๆ มากินหน่อยไป ซื้อแค่ของเรากับพี่เขาก็พอ”
“ป้าไม่เอาเหรอคะ”
“นี่ตัง มีรสเผือกก็เอามาให้ป้าไม่มีก็ไม่เป็นไร ป้ากลัวไม่มี เขาไม่ค่อยลงของ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจ่ายเอง”
เดินออกจากร้านสายตาชำเลืองมองพี่แทนเล็กน้อย แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจเราที่เดินผ่านหน้าไป เขากลับตั้งใจขนกระสอบ ได้แต่นึกหมั่นไส้ในใจ
พอมาถึงหน้าร้านเหมือนเขากำลังจะปิด เราเลยรีบวิ่งไปถาม
“จะปิดแล้วเหรอคะ”
“มาซื้ออะไรจ๊ะ พอดีกำลังจะไปโรงพยาบาล ลูกลุงเป็นไข้”
“งั้นไม่เป็นไรค่ะ ว่าจะมาซื้อไอติม มีร้านอื่นใกล้ ๆ ไหมคะ”
“นู่นไง เดินผ่านบ้านสองหลังไป ก็เจอแล้ว ร้านยายปุ๊ แต่ระวังหมานะ หมาบ้านเขาดุ ไปถึงก็เรียกชื่อมันหน่อย หมามันชื่อดำ”
“ขอบคุณค่ะ”
ตอนแรกที่ลุงบอกหมาดุ อยากจะรีบเดินกลับทันที ต่อให้จะรักหมาแค่ไหน กับหมาที่ดุร้ายใจเราไม่ค่อยสู้
แต่อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าได้เติมอะไรหวาน ๆ คงสดชื่น เลยตัดสินใจเดินมา ขอน้ำเปล่าสักขวดด้วยก็ดี
โฮ่ง โฮ่ง
นั่นไงเสียงขู่มาก่อนเลย แถมนอนดักหน้าประตู น้องกลัวลูกค้าเข้าร้าน
“เดินเข้ามาเลยพี่ ไม่ต้องกลัว”
ใครจะกล้า หมาตัวใหญ่ขนาดนี้ ตัวก็อ้วน อยู่ ๆ ดีเดินมันพุ่งใส่ทำไง จะไม่ได้เย็บสักสิบเข็มเลยเหรอ
“มันไม่กัดใช่ไหม”
“ไม่ครับ มันขู่เฉย ๆ”
พยายามเดินเข้าไปช้า ๆ เจ้าอ้วนทำท่าเหมือนกำลังดม เลยให้มันดมกลิ่นจะได้คุ้นเคย ไม่ได้มาทำอันตรายนะ
“พี่มาดีนะดำ แค่มาซื้อของ อย่าขู่ให้กลัวสิ”
เราค่อย ๆ ขยับขาเคลื่อนตัวไปให้ถึงหน้าตู้ ก่อนจะหยิบไอติมที่ต้องการให้เร็วที่สุด เจ้าดำก็เดินตามมาดมฟุดฟิด
พอเลือกของเสร็จรีบเดินมาคิดเงิน หยิบน้ำเปล่าติดมือมาด้วย
“ทั้งหมด สี่สิบห้าบาทครับ”
คนที่คิดตังคงเป็นลูกชายเจ้าของร้าน ระหว่างหยิบกระเป๋าขึ้นมา พ่อค้าเอียงคอมองซ้ายขวาคล้ายกำลังสังเกตใบหน้า เขาทำอย่างโจ่งแจ้ง จนแทบวางตัวไม่ถูก มีอะไรติดหน้าเราหรือเปล่า
“พี่ไม่ใช่คนที่นี่เหรอ ไม่คุ้นเลย”
“ใช่จ้ะ เพิ่งมา”
“พี่มาจากกรุงเทพฯ เหรอ”
พยักหน้าแทนการตอบไปตรง ๆ ดวงตายังคงฉายแววงุนงง เพราะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่ เจ้าเด็กคนนี้ต้องการจะพูดอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้มองขนาดนั้น
“ที่เขาพูดว่ามีผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ที่ฟาร์ม คือพี่เองเหรอครับ”
“หือ รู้ได้ไง”
“ข่าวที่นี่ไวนะพี่ ปากต่อปาก คนในหมู่บ้านหลายคนก็ไปทำงานที่นั่นเป็นส่วนใหญ่เลยครับ”
เรารู้ในทันทีว่าทำอะไรก็อาจจะต้องระวังตัวหน่อย ไม่คิดว่าจะมีคนนอกสนใจเยอะขนาดนี้ด้วยซ้ำ ฟาร์มก็ห่างจากหมู่บ้านประมาณหนึ่ง ถึงจะไม่ไกล เพราะอะไรถึงทำให้ตกเป็นเป้าสายตาคนขนาดนี้
“เป็นแฟนใหม่พี่แทนเหรอครับ ตอนพี่แทนกลับมาได้ยินเขาพูดกันว่า โดนแฟนเก่านอกใจมา”
นอกใจ? แฟนเก่า? ยิ่งฟังต้องขมวดคิ้ว
เขายอมซื้อคอนโดอยู่กรุงเทพฯ ช่วงตอนคบกันเข้าประมาณเดือนที่สอง เพราะเราบ่นว่าอยากอยู่ใกล้ ๆ ตอนพูดไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แต่พี่แทนกลับเอาจริงอยู่ยาวจนเพิ่งกลับมารอบนี้
เพราะฉะนั้นจะเป็นใครไปได้อีก ถ้าคนที่พูดถึงไม่ใช่เรา
“คุยกันเสร็จยัง”
เสียงทักจากทางด้านหลัง ทำเอาเราทั้งคู่สะดุ้งเฮือก รีบหันขวับไปมอง ตายยากจริง พูดถึงก็มาเลย
“โอ๊ย ตกใจหมด!”
น้องเจ้าของร้านอุทานพร้อมยกมือทาบอก
“ทำไมนินทาใครอยู่”
เขาหันหน้ามามองอย่างกล่าวโทษ เราจึงรีบเดินออกมารอหน้าร้าน มองหน้าน้องไปสิ
ไม่นานพี่แทนก็เดินตามหลังออกมา ไม่ได้มีใครพูดเดินเงียบ ๆ คิดอะไรไปเรื่อย
“ซื้อมาให้”
ถึงจะยังเคืองเขา เรื่องเมื่อวันก่อนอยู่แต่จะยอมพูดดี ๆ ด้วย อีกสักครั้ง
พี่แทนยื่นมือมารับไป
“ขอบใจ”
“พี่คบคนอื่นนอกจากลูนไหม”
Latest chapter
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 60
เถียงไม่ออก เพราะเขาทำเอาอึ้งคือจะปลูกเงาะเป็นสวนเพราะเราชอบเหรอ เกินไปมาก“แล้วพี่จะแกะเงาะให้ตลอดไหม”“ทำได้ทั้งชีวิต ให้แกะทั้งสวนยังได้”เขาจะเอามือมาจับคางทำไม ไม่อยากมองหน้า สายตาที่เขามองมามันรุนแรง เรารับแรงกระแทกไม่ไหว“ปล่อยไอ้กลมไว้นี่ แล้วเข้าไปนอนเล่นที่ห้องไหม”“คะ”นอนเล่นแน่นะ“ล้อเล่นครับ น่าเอ็นดูจัง”พี่แทนทำท่าหัวเราะพร้อมส่งสายตาที่อ่อนโยนมาให้ อย่างกับคนคลั่งรัก“ไปเดินเล่นกันไหม”“ไปสิอยากไปดูดอกไม้ที่ปลูกไว้ด้วย ขออุ้มเจ้ากลมได้ไหม”นอนซบอกเขานิ่งขนาดนี้เชียว แม่อิจฉาอยากทำบ้าง“อุ้มมันแล้ว จับมือกันด้วยสิ”น้ำหนักเจ้ากลมไม่ใช่น้อย ๆ แต่ต้องอุ้มแค่มือเดียวอีกข้างต้องจับมือเขาไว้ ทำให้อุ้มได้ไม่นานก็ปล่อยลงให้เดินเอง วิ่งนำไปนู่นแล้ว“ที่ปลูกไว้กำลังเริ่มโตแล้วนี่นา อีกเดือนสองเดือนคงจะออกดอกกันแล้ว”“คงจะสวยเหมือนคนปลูก”“นั่นสิคะ”เคยคิดเอาไว้ว่าอยากให้เจ้ากลมมาวิ่งเล่นตรงนี้ ตอนดอกไม้บานโตพอแล้วคงจะสวยมากแน่แต่วันนี้เราเหมือนได้เห็นภาพนั้นแล้วนะ ยืนมองเจ้ากลมวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างกับกำลังมีความสุขมากๆ ถึงดอกไม้จะยังไม่บานเหมือนที่คิดเอาไว้กลับรู้สึกว่ามั
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 59
มือเรียวเล็กกดจิ้มวิดีโอของอีกฝ่ายส่งมา ริมฝีปากยกยิ้มเผยให้เห็นอาการดีใจแฝงด้วยความคิดถึงภาพตรงหน้าจอเป็นสัตว์เลี้ยงสุดที่รัก กำลังนอนแหมะอยู่บนตักของพี่แทน เจ้ากลมขยับตัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเลนส์กล้องวิดีโอที่กำลังถูกกดบันทึกภาพ แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปซุกใบหน้าเข้าหาตักกว้าง ออดอ้อนออเซาะเขาต่อ ราวกับไออุ่นตรงนั้นดึงดูดใจกว่าสิ่งใด นี่มันรักกันเกินไปแล้วพี่แทน : ลูกคิดถึงเรา : คนที่คิดถึงน่าจะเป็นพี่ ส่วนลูกเขาน่าจะคิดถึงพ่อมากกว่านะคะพี่แทน : คิดถึงเธอทั้งพี่ทั้งลูกเลยบ้าไปแล้ว เผลอยิ้มกับคำหวานที่เขาหว่านมาแทบทุกทีเรา : อื้อ พากลับไปหาหน่อยพี่แทน : พรุ่งนี้เลยไหมครับพี่แทน : ฝันดีครับเช้าวันต่อมาหลังจากเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีพบว่าเช้าแล้ว แต่ตายังลืมไม่ขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านม่านมาจ้าเหลือเกินติ๊ง!มือควานหาโทรศัพท์เพื่อเช็กดูข้อความที่แจ้งเตือนเมื่อสักครู่‘พี่แทน’พี่แทน : เตรียมตัวยัง กลับวันนี้นะหลังเห็นข้อความตาคู่หวานเบิกกว้างทันที เรายังไม่ลุกจากที่นอนด้วยซ้ำ พอมองดูเวลาในหน้าจอ เกินคาดไม่ได้กำลังเช้าแต่ตอนนี้บ่ายสามต่างหากเรา : เพิ่งตื่น ร
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 58
ร่างสูงยันตัวเองลุกขึ้นมายืนตรงหน้า ทำไมถึงได้แพ้สายตาที่เขามองมา จนทำตัวไม่ถูก ควรเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหนดีขมวดคิ้วสงสัยกับท่าทางและสายที่เปลี่ยนไปของเราอย่างกับเรากำลังได้พี่แทนร่างแรกกลับมา“พี่ร่วมมือกันเหรอ”เห็นไม่ชอบหน้าเขาแล้วไปคุยกันตอนไหน ถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ แม่ก็เอากับเขาด้วย“ก่อนจะพูดถึงคนอื่น เอาเรื่องของเราก่อนดีไหม”ไม่ได้เจอหน้ากัน นึกว่าเราพอใจทำได้แล้วถ้าเราคุยกันแล้วไปต่อไม่ไหว มั่นใจกับตัวเองมาก ถึงวันสองวันแรกจะมีให้นึกถึงอยู่บ้าง วันหลังๆ เริ่มนึกถึงน้อยลงแต่คิดผิด วินาทีเจอหน้าเขา ความรู้สึกที่คิดว่าลบออกจากตัวเองได้แล้ว ถูกตีขึ้นมาตอกย้ำอย่างจัง“ที่มาวันนี้ ตั้งใจจะมาง้อ กลับไปเป็นคุณนายของฟาร์มภูแทนใจพร้อมกับฉัน”สายตาจับจ้องไปยังคนที่กำลังพูดด้วย แววตาและท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ไม่เป็นธรรมชาติเพราะความเขินอาย“กลับไปด้วยกันได้ไหม”ตอบตัวเองแบบไม่มีอีโก้ แค่เจอหน้าเขา ใจมันอยากกลับไปแล้วเกินครึ่ง“ฉันอยากเริ่มต้นปลูกดอกความรัก เธอมาช่วยเติมเต็มความรักให้มันที”ไปเรียนคำพวกนี้มาจากไหน ฟังแล้วเสี่ยวหัวใจ หากมันออกมาจากปากของคนอื่น ที่ไม่ใช่เขา“ได้ค่ะ จะช่วยรดน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 57
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาช่วงนี้นอนเช้าตื่นเย็น อาบน้ำแต่งตัวเป็นรูทีนเดิมทุกวัน วันนี้จะพิเศษกว่าทุกวันหน่อย เพราะเป็นวันที่นัดกับครอบครัวออกไปข้างนอกใกล้จะถึงเวลาออก ไปหยิบกระเป๋าลงไปรอแม่ข้างล่างพี่ธัชคงกำลังเดินทางมาเห็นว่าจะเข้าที่บริษัทก่อนจะมาคุยกับแม่ว่าอยากไปปีนเขากลางเต็นท์ดีดกีตาร์แต่แผนกลับล่ม พี่ธัชไม่เห็นด้วย เขาให้เหตุผลว่าอันตรายเพราะช่วงนี้เป็นหน้าฝน และสงสารเข่าแม่ สรุปเถียงไม่ชนะ อดไปครืด ครืด‘พี่ธัช’‘พี่เรียกรถไปรับนะ พอดีพี่มาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านพอดี’‘โอเคค่ะ’ วันนี้นัดกันมาดินเนอร์ข้างนอก พี่ธัชเป็นคนหาร้านให้ เราไม่รู้เรื่องอะไรว่าเขาเลือกไปที่ไหนไม่นานได้ยินเสียงรถมาจอดข้างหน้า แต่แม่ยังไม่ลงมาเลย รีบวิ่งขึ้นไปตาม ปกติแม่ลงมาก่อนเสมอ เวลาจะไปไหนก๊อก ก๊อก“แม่ เสร็จยัง รถมาแล้วนะ”“มาแล้วเหรอ โอเคจ๊ะ พอดีแม่ท้องเสียนิดหน่อย”อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เห็นแม่เดินกุมท้องออกมา จะไหวไหม“เป็นหนักไหม”“ไม่เท่าไหร่”“พี่ไปรอที่ร้านแล้ว เขาเรียกรถมารับเรา”“โอเค เราลงไปกันเถอะ เขาจะรอนาน”“ค่ะแม่”ลงมาขึ้นรถเพื่อที่จะเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง พี่ธัชบอกเส้นทางคนขับรถไว
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 56
ตาบวมขนาดนี้แม่ก็คงจะดูออกแหละ แต่แค่เลือกที่จะถาม เขารู้ดีว่ายิ่งเราถูกถามจะร้องไห้หนัก คนที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต“คิดว่าแม่ไปทำงานซะอีก”“ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย”“เป็นอะไร”คิ้วบางขมวดเข้าหากันเป็นปม แม่ไม่เห็นบอกเลย“พักผ่อนน้อย ไม่ต้องห่วง รอบนี้แม่พักผ่อนยาวเลย”“จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ”“ขี้บ่นทั้งพี่ทั้งน้องเลย ไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะคุณหนู เดี๋ยวเอาอาหารไปเสิร์ฟ”เขาทุ่มเทให้กับงานที่บริษัทมาก ตอนบริษัทแทบไปไม่รอดจำได้ว่าเขาทำงานไม่มีวันหยุด จนบริษัทเริ่มฟื้นตัวได้ มีพี่ธัชที่เข้ามาช่วยจัดการงานบางส่วน แม่ถึงได้เบาเรื่องงานลง“สปาเกตตีคาโนนารา หน้าตาผ่านไหม”“ไม่แย่ค่ะ”“แม่ว่างไง เรียนทำอาหารกับแม่นม จะได้รู้สึกว่ามีอะไรทำหน่อย ลองชิมดู”“หน้าตาให้แปด รสชาติให้เจ็ด”“ไม่อร่อยเหรอ” 56“แค่ยังไม่ชินกันรสชาติ”ถึงจะเค็มไปก็กลัวแม่จะหมดกำลังใจ ออกไปหาอะไรอย่างอื่นทำจนเป็นไม่สบายอีก เพราะเขาอยู่ไม่เคยนิ่ง ทำอาหารที่บ้านอาจจะดีที่สุด สบายใจแต่ลำบากร่างกาย“ฉันรู้ทันแกจ้ะ”ยื่นมือมาหยิบช้อนในมือไปซิมเอง ตลกกับท่าทีของแม่ที่คาบเส้นไว้ในปากไม่กินสักที“ไม่ได้แย่นะ”“เค็ม! อย่ากิน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 55
อยากเดินเข้าไปสวมกอดเขาให้มันรู้แล้วรู้รอด หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน เราช่างเป็นคนโง่เง่าในความรัก“ฉันให้เวลาเธออาทิตย์หนึ่ง ไปหาคำตอบให้ใจตัวเองให้เจอ”“อึก...”“กลับวันนี้ไหม”“อื้อ วันนี้เลย แต่ขอไปเจอกลม ๆ ก่อนได้ไหม”“เจอทำไม เดี๋ยวทำใจกลับไม่ได้”ที่บอกเขาทุกครั้งว่าจะกลับไม่ใช่คำขู่ เหตุผลหลักคือเราแค่อยากหนีจากความรู้สึกในตอนนั้น ถึงเวลาจริง กลับรู้สึกเสียใจบอกไม่ถูกใช้เวลาเก็บกระเป๋าไม่นานของที่เอามานอนโรงแรมมีแค่กระเป๋าใบเดียว เที่ยวบินที่จองไว้ เก้าโมง ออกไปตอนนี้ยังทัน“ถือให้”แย่งกระเป๋าในมือไปถือ เขาเดินนำไปที่หน้าลิฟต์ จึงเดินตามหลังไป บรรยายกาศในลิฟต์ ถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกหมองหม่นของเราที่แผ่ไปทั่วบริเวณ จนไม่ได้สนใจว่าพี่แทนเขาทำหน้ายังไง แสดงออกแบบไหนเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมพี่แทนยืนถือกระเป๋าอยู่ข้างๆ พนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างชื่นชมความหล่อของเขาให้ได้ยินเป็นระยะ 55ไม่ได้ยิ้มตอบกลับพนักงาน แต่ยืนนิ่งเงียบ ไม่สนใจรอบข้าง รีบพาเดินออกมาข้างนอก“เรียกรถให้แล้ว ไม่ไปส่งนะ”ตอบรับด้วยการพยักหน้า ร่างสูงยืนรอรถเป็นเพื่อน ไม่มีบทสนทนาระหว่างเรา อยากพูดด้วยนะ แต่ยิ่งอ
You May Also Like
ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89162.5K viewsรอยร้าวรัก
Sitha77.1K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.1K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K viewsวิวาห์ลวงของท่านประธาน
แอมมี่97 viewsไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย105 viewsวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่155 viewsซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน209 views
