LOGINShare
ตอนที่ 5
publish date:
2026-08-17 13:58:06“พึ่งหัดเข้าครัววันก่อนเอง เขาทำพิซซ่า พอทำเสร็จนะลูก หน้าดำหมด ทั้งหน้าตาแทนหน้าพิซซ่า”
ป้านิดเล่าไปขำไปเราก็นึกภาพตาม หัวเราะคิกคักกันอยู่สองคนในครัว
ลุงเกนที่เดินผ่านแวะมาส่องดู ว่าคุยอะไรกันถูกคอจัง
“แม่นหยังเฒ่า”
ป้านิดหันไปถามลุงเกน น่าจะพูดประมาณว่า มีอะไรคุณ
“มาส่องเบิ่งซุมเจ้า เว้าเผียงกันฮึ”
ฟังจากบริบทและศัพท์บางคำที่เราพอรู้ ทำให้พอเดาได้ ลุงเกนตอบป้านิดว่า มาส่องดูว่าคุยอะไรกัน
“บ่ต้องฮู้ดอกเจ้า ข่อยเว้านำลูกสะใภ้”
ป้านิดยกนิ้วชี้ส่ายไปมาให้ลุงเกน เขาคุยกันน่ารักมาก เราที่นั่งฟังพลางชื่นชมไปด้วย
“ลาวฟังออกอยู่บ้อ”
ลุงเกนหันหน้ามาถามเรา
“ป้าบอกตาแก่ว่า ไม่ต้องรู้หรอก ป้าคุยกับลูกสะใภ้จ้ะ”
ไม่นึกว่าพวกท่านจะเรียกเราว่า รู้สึกดีใจไม่น้อย ที่เขาต่างเอ็นดูเรา ครอบครัวพี่แทนน่ารักมาก เหลือก็แต่เจ้าตัว
“มาค่ะ ลูนช่วย”
เราจัดจานเสร็จ เอาอาหารไปวางไว้บนโต๊ะ ทุกอย่างเรียบร้อย สายตาเจ้ากรรมดันสอดส่องมองหาพี่แทนโดยอัตโนมัติ
“มองหา ตาแทนเหรอ”
ได้แต่เอามือเกาหัวแก้เขิน เพราะเหมือนจะโดนจับได้ ไม่อยากยอมรับหรอก
“ช่วงเย็นเขาชอบออกไปเที่ยวเล่น ดึกเดี๋ยวกลับมาเอง”
ป้านิดตักข้าวสวยใส่จานให้เรา บนโต๊ะมีทั้งข้าวเหนียวข้าวสวย พวกเขาดูไม่ค่อยกินข้าวสวยกัน คิดว่าป้าน่าจะหุงให้เราคนเดียว
“ป้า ลูนกินข้าวเหนียวได้นะคะ ป้าไม่ต้องหุงข้าวแยกให้หรอก”
ป้านิดที่กำลังเปิดกระติบข้าวเหนียวหันหน้ามามอง พร้อมส่งรอยยิ้มบาง ๆ มาให้เหมือนเคย
“ไม่ลำบากหรอก”
เขาตักแกงอะไรสักอย่างมาให้ชิม คำแรกยังไม่คุ้นลิ้น จนเผลอทำหน้าทำตา ป้านิดกับลุงเกนที่ลุ้นก็พากันหลุดขำกับท่าทีของเรา
หลังกินข้าวเก็บของเสร็จเราก็เข้าห้องนอนมาพัก ท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อน
วันต่อมา
เราอาบน้ำแต่งหน้าแต่งตัว วันนี้ต้องไปซื้อใช้ส่วนตัว หยิบกระเป๋าผ้าติดมือไปด้วยเผื่อได้ใช้
ออกมารอตรงระเบียงหน้าห้อง ไม่นานพี่แทนกับป้านิดก็เดินตามกันมาติด ๆ
วันนี้พี่แทนใส่เสื้อยืดสีดำ ซึ่งพอเขาใส่สีนี้แล้วค่อนข้างขับผิว และดูสะอาด
เผลอจ้องนานจนเริ่มสังเกตเห็นว่าพี่แทนเหลือบมองมาทางนี้ เรารีบเบนสายตาไปหาป้านิดทันที พราะกลัวเขาจับพิรุธได้
“พร้อมยังจ๊ะ”
“พร้อมค่ะ”
ป้านิดเดินมาจับแขนเราไปขึ้นรถ ส่วนพี่แทนเดินแซงไปนานแล้ว หลังจากเมื่อวานก็ไม่ได้คุยอะไรกันต่อเลย
มาถึงรถป้านิดนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนเราไปนั่งเบาะหลัง
บนรถ
ระหว่างทางมองวิวข้างนอกผ่านกระจก ตอนมาไม่ทันได้สังเกตบรรยากาศดีมาก ไม่แพ้ภาคเหนือเลยวิวภูเขาเต็มไปด้วยหมอกที่ปกคลุมในตอนเช้า ต้นไม้ใบไม้เขียวขจี
ที่นี่ไม่ต้องเร่งรีบเหมือนในกรุงเทพฯ ถนนโล่งไม่มีเสียงบีบแตรตามท้องถนนมากวนใจ เหมือนกับว่าทุกคนใช้ชีวิตกันอย่างช้า ๆ ทำเอาอยากอยู่ถาวรแล้ว
ขับไปได้สักพักรถก็ถูกจอดที่หน้าร้าน
“ป้าแวะซื้อปุ๋ยก่อนนะจ๊ะ หนูลูน”
“ค่ะป้า เดี๋ยวลูนนั่งรอในรถนะคะ”
ป้านิดพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินมุ่งตรงเข้าไปในร้าน
แต่กลับรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่ง ที่ยืนจ้องเขม็งอยู่นอกรถ ก่อนพี่แทนจะเปิดประตูฝั่งที่เรานั่งอยู่
“ลงมาด้วยกันสิ”
“ทำไมต้องลง เดี๋ยวลูนรอนี่ก็ได้”
“มันเปลืองน้ำมัน”
“มันนานขนาดนั้นเหรอ”
“สักพัก ไปนั่งรอกับแม่นู่น”
จึงพยักหน้าหันไปหยิบกระเป๋า และลงจากรถอย่างว่าง่าย เดินไปหาป้านิดที่น่าจะกำลังนั่งคุยกับเจ้าของร้าน
“ลูกไผ ยายนิด” (ลูกใคร ยายนิด)
“ผู้สาวบักแทนจ้า งามบ่” (แฟนของแทน สวยไหม)
“ป๊าด มีผู้สาวแล้วเนาะ มันกะหล่องามเหมาะสมกันคัก มาแต่ทางได๋ล่ะ” ( โอ๊ย มีแฟนแล้วสินะ ทั้งหล่อทั้งสวยเหมาะสมกัน มาจากไหนล่ะ)
“พุ่นล่ะ ทางกรุงเทพฯ”
ป้าเจ้าของร้านเรามองสลับไปมากับพี่แทน ก่อนหันไปยิ้มให้ป้านิด เราหันไปมองตามแวบหนึ่ง เขากำลังยกกระสอบขึ้นรถช่วยเด็กในร้าน
Latest chapter
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 60
เถียงไม่ออก เพราะเขาทำเอาอึ้งคือจะปลูกเงาะเป็นสวนเพราะเราชอบเหรอ เกินไปมาก“แล้วพี่จะแกะเงาะให้ตลอดไหม”“ทำได้ทั้งชีวิต ให้แกะทั้งสวนยังได้”เขาจะเอามือมาจับคางทำไม ไม่อยากมองหน้า สายตาที่เขามองมามันรุนแรง เรารับแรงกระแทกไม่ไหว“ปล่อยไอ้กลมไว้นี่ แล้วเข้าไปนอนเล่นที่ห้องไหม”“คะ”นอนเล่นแน่นะ“ล้อเล่นครับ น่าเอ็นดูจัง”พี่แทนทำท่าหัวเราะพร้อมส่งสายตาที่อ่อนโยนมาให้ อย่างกับคนคลั่งรัก“ไปเดินเล่นกันไหม”“ไปสิอยากไปดูดอกไม้ที่ปลูกไว้ด้วย ขออุ้มเจ้ากลมได้ไหม”นอนซบอกเขานิ่งขนาดนี้เชียว แม่อิจฉาอยากทำบ้าง“อุ้มมันแล้ว จับมือกันด้วยสิ”น้ำหนักเจ้ากลมไม่ใช่น้อย ๆ แต่ต้องอุ้มแค่มือเดียวอีกข้างต้องจับมือเขาไว้ ทำให้อุ้มได้ไม่นานก็ปล่อยลงให้เดินเอง วิ่งนำไปนู่นแล้ว“ที่ปลูกไว้กำลังเริ่มโตแล้วนี่นา อีกเดือนสองเดือนคงจะออกดอกกันแล้ว”“คงจะสวยเหมือนคนปลูก”“นั่นสิคะ”เคยคิดเอาไว้ว่าอยากให้เจ้ากลมมาวิ่งเล่นตรงนี้ ตอนดอกไม้บานโตพอแล้วคงจะสวยมากแน่แต่วันนี้เราเหมือนได้เห็นภาพนั้นแล้วนะ ยืนมองเจ้ากลมวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างกับกำลังมีความสุขมากๆ ถึงดอกไม้จะยังไม่บานเหมือนที่คิดเอาไว้กลับรู้สึกว่ามั
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 59
มือเรียวเล็กกดจิ้มวิดีโอของอีกฝ่ายส่งมา ริมฝีปากยกยิ้มเผยให้เห็นอาการดีใจแฝงด้วยความคิดถึงภาพตรงหน้าจอเป็นสัตว์เลี้ยงสุดที่รัก กำลังนอนแหมะอยู่บนตักของพี่แทน เจ้ากลมขยับตัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเลนส์กล้องวิดีโอที่กำลังถูกกดบันทึกภาพ แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปซุกใบหน้าเข้าหาตักกว้าง ออดอ้อนออเซาะเขาต่อ ราวกับไออุ่นตรงนั้นดึงดูดใจกว่าสิ่งใด นี่มันรักกันเกินไปแล้วพี่แทน : ลูกคิดถึงเรา : คนที่คิดถึงน่าจะเป็นพี่ ส่วนลูกเขาน่าจะคิดถึงพ่อมากกว่านะคะพี่แทน : คิดถึงเธอทั้งพี่ทั้งลูกเลยบ้าไปแล้ว เผลอยิ้มกับคำหวานที่เขาหว่านมาแทบทุกทีเรา : อื้อ พากลับไปหาหน่อยพี่แทน : พรุ่งนี้เลยไหมครับพี่แทน : ฝันดีครับเช้าวันต่อมาหลังจากเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีพบว่าเช้าแล้ว แต่ตายังลืมไม่ขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านม่านมาจ้าเหลือเกินติ๊ง!มือควานหาโทรศัพท์เพื่อเช็กดูข้อความที่แจ้งเตือนเมื่อสักครู่‘พี่แทน’พี่แทน : เตรียมตัวยัง กลับวันนี้นะหลังเห็นข้อความตาคู่หวานเบิกกว้างทันที เรายังไม่ลุกจากที่นอนด้วยซ้ำ พอมองดูเวลาในหน้าจอ เกินคาดไม่ได้กำลังเช้าแต่ตอนนี้บ่ายสามต่างหากเรา : เพิ่งตื่น ร
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 58
ร่างสูงยันตัวเองลุกขึ้นมายืนตรงหน้า ทำไมถึงได้แพ้สายตาที่เขามองมา จนทำตัวไม่ถูก ควรเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหนดีขมวดคิ้วสงสัยกับท่าทางและสายที่เปลี่ยนไปของเราอย่างกับเรากำลังได้พี่แทนร่างแรกกลับมา“พี่ร่วมมือกันเหรอ”เห็นไม่ชอบหน้าเขาแล้วไปคุยกันตอนไหน ถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ แม่ก็เอากับเขาด้วย“ก่อนจะพูดถึงคนอื่น เอาเรื่องของเราก่อนดีไหม”ไม่ได้เจอหน้ากัน นึกว่าเราพอใจทำได้แล้วถ้าเราคุยกันแล้วไปต่อไม่ไหว มั่นใจกับตัวเองมาก ถึงวันสองวันแรกจะมีให้นึกถึงอยู่บ้าง วันหลังๆ เริ่มนึกถึงน้อยลงแต่คิดผิด วินาทีเจอหน้าเขา ความรู้สึกที่คิดว่าลบออกจากตัวเองได้แล้ว ถูกตีขึ้นมาตอกย้ำอย่างจัง“ที่มาวันนี้ ตั้งใจจะมาง้อ กลับไปเป็นคุณนายของฟาร์มภูแทนใจพร้อมกับฉัน”สายตาจับจ้องไปยังคนที่กำลังพูดด้วย แววตาและท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ไม่เป็นธรรมชาติเพราะความเขินอาย“กลับไปด้วยกันได้ไหม”ตอบตัวเองแบบไม่มีอีโก้ แค่เจอหน้าเขา ใจมันอยากกลับไปแล้วเกินครึ่ง“ฉันอยากเริ่มต้นปลูกดอกความรัก เธอมาช่วยเติมเต็มความรักให้มันที”ไปเรียนคำพวกนี้มาจากไหน ฟังแล้วเสี่ยวหัวใจ หากมันออกมาจากปากของคนอื่น ที่ไม่ใช่เขา“ได้ค่ะ จะช่วยรดน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 57
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาช่วงนี้นอนเช้าตื่นเย็น อาบน้ำแต่งตัวเป็นรูทีนเดิมทุกวัน วันนี้จะพิเศษกว่าทุกวันหน่อย เพราะเป็นวันที่นัดกับครอบครัวออกไปข้างนอกใกล้จะถึงเวลาออก ไปหยิบกระเป๋าลงไปรอแม่ข้างล่างพี่ธัชคงกำลังเดินทางมาเห็นว่าจะเข้าที่บริษัทก่อนจะมาคุยกับแม่ว่าอยากไปปีนเขากลางเต็นท์ดีดกีตาร์แต่แผนกลับล่ม พี่ธัชไม่เห็นด้วย เขาให้เหตุผลว่าอันตรายเพราะช่วงนี้เป็นหน้าฝน และสงสารเข่าแม่ สรุปเถียงไม่ชนะ อดไปครืด ครืด‘พี่ธัช’‘พี่เรียกรถไปรับนะ พอดีพี่มาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านพอดี’‘โอเคค่ะ’ วันนี้นัดกันมาดินเนอร์ข้างนอก พี่ธัชเป็นคนหาร้านให้ เราไม่รู้เรื่องอะไรว่าเขาเลือกไปที่ไหนไม่นานได้ยินเสียงรถมาจอดข้างหน้า แต่แม่ยังไม่ลงมาเลย รีบวิ่งขึ้นไปตาม ปกติแม่ลงมาก่อนเสมอ เวลาจะไปไหนก๊อก ก๊อก“แม่ เสร็จยัง รถมาแล้วนะ”“มาแล้วเหรอ โอเคจ๊ะ พอดีแม่ท้องเสียนิดหน่อย”อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เห็นแม่เดินกุมท้องออกมา จะไหวไหม“เป็นหนักไหม”“ไม่เท่าไหร่”“พี่ไปรอที่ร้านแล้ว เขาเรียกรถมารับเรา”“โอเค เราลงไปกันเถอะ เขาจะรอนาน”“ค่ะแม่”ลงมาขึ้นรถเพื่อที่จะเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง พี่ธัชบอกเส้นทางคนขับรถไว
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 56
ตาบวมขนาดนี้แม่ก็คงจะดูออกแหละ แต่แค่เลือกที่จะถาม เขารู้ดีว่ายิ่งเราถูกถามจะร้องไห้หนัก คนที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต“คิดว่าแม่ไปทำงานซะอีก”“ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย”“เป็นอะไร”คิ้วบางขมวดเข้าหากันเป็นปม แม่ไม่เห็นบอกเลย“พักผ่อนน้อย ไม่ต้องห่วง รอบนี้แม่พักผ่อนยาวเลย”“จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ”“ขี้บ่นทั้งพี่ทั้งน้องเลย ไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะคุณหนู เดี๋ยวเอาอาหารไปเสิร์ฟ”เขาทุ่มเทให้กับงานที่บริษัทมาก ตอนบริษัทแทบไปไม่รอดจำได้ว่าเขาทำงานไม่มีวันหยุด จนบริษัทเริ่มฟื้นตัวได้ มีพี่ธัชที่เข้ามาช่วยจัดการงานบางส่วน แม่ถึงได้เบาเรื่องงานลง“สปาเกตตีคาโนนารา หน้าตาผ่านไหม”“ไม่แย่ค่ะ”“แม่ว่างไง เรียนทำอาหารกับแม่นม จะได้รู้สึกว่ามีอะไรทำหน่อย ลองชิมดู”“หน้าตาให้แปด รสชาติให้เจ็ด”“ไม่อร่อยเหรอ” 56“แค่ยังไม่ชินกันรสชาติ”ถึงจะเค็มไปก็กลัวแม่จะหมดกำลังใจ ออกไปหาอะไรอย่างอื่นทำจนเป็นไม่สบายอีก เพราะเขาอยู่ไม่เคยนิ่ง ทำอาหารที่บ้านอาจจะดีที่สุด สบายใจแต่ลำบากร่างกาย“ฉันรู้ทันแกจ้ะ”ยื่นมือมาหยิบช้อนในมือไปซิมเอง ตลกกับท่าทีของแม่ที่คาบเส้นไว้ในปากไม่กินสักที“ไม่ได้แย่นะ”“เค็ม! อย่ากิน
เกือบกลายเป็นแฟนเก่า บทที่ 55
อยากเดินเข้าไปสวมกอดเขาให้มันรู้แล้วรู้รอด หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน เราช่างเป็นคนโง่เง่าในความรัก“ฉันให้เวลาเธออาทิตย์หนึ่ง ไปหาคำตอบให้ใจตัวเองให้เจอ”“อึก...”“กลับวันนี้ไหม”“อื้อ วันนี้เลย แต่ขอไปเจอกลม ๆ ก่อนได้ไหม”“เจอทำไม เดี๋ยวทำใจกลับไม่ได้”ที่บอกเขาทุกครั้งว่าจะกลับไม่ใช่คำขู่ เหตุผลหลักคือเราแค่อยากหนีจากความรู้สึกในตอนนั้น ถึงเวลาจริง กลับรู้สึกเสียใจบอกไม่ถูกใช้เวลาเก็บกระเป๋าไม่นานของที่เอามานอนโรงแรมมีแค่กระเป๋าใบเดียว เที่ยวบินที่จองไว้ เก้าโมง ออกไปตอนนี้ยังทัน“ถือให้”แย่งกระเป๋าในมือไปถือ เขาเดินนำไปที่หน้าลิฟต์ จึงเดินตามหลังไป บรรยายกาศในลิฟต์ ถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกหมองหม่นของเราที่แผ่ไปทั่วบริเวณ จนไม่ได้สนใจว่าพี่แทนเขาทำหน้ายังไง แสดงออกแบบไหนเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมพี่แทนยืนถือกระเป๋าอยู่ข้างๆ พนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างชื่นชมความหล่อของเขาให้ได้ยินเป็นระยะ 55ไม่ได้ยิ้มตอบกลับพนักงาน แต่ยืนนิ่งเงียบ ไม่สนใจรอบข้าง รีบพาเดินออกมาข้างนอก“เรียกรถให้แล้ว ไม่ไปส่งนะ”ตอบรับด้วยการพยักหน้า ร่างสูงยืนรอรถเป็นเพื่อน ไม่มีบทสนทนาระหว่างเรา อยากพูดด้วยนะ แต่ยิ่งอ
You May Also Like
พ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.1K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.8K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.8K viewsว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว247 viewsอุ้มท้องทายาทคุณหมอ
มนต์ศิขริน363 viewsทริปสวาท The Lustful Journey
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko239 viewsกลรัก ซาตาน
นงพะงา 115 views
