บทที่ 9

เมิ่งถังอินเดินทางไปสถานีตำรวจเพียงลำพัง

เธอมอบไฟล์บันทึกเสียงให้ตำรวจ ให้ปากคำอย่างสงบ และแจ้งความว่าเจียงหยุนซูเป็นผู้ยุยงให้ผู้อื่นก่อเหตุล่วงละเมิดทางเพศ

ตำรวจมองดูเส้นผมอันยุ่งเหยิงและรอยฟกช้ำบนแขนของเธอ แววตาแฝงไปด้วยความเห็นใจ

"พวกเราจะดำเนินคดีตามกฎหมายครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

เธอเดินทางกลับถึงบ้าน รินน้ำร้อนให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วกลืนยาแก้ปวดลงไปสองเม็ด

ข้อความที่เด้งขึ้นมาในโทรศัพท์ไม่ขาดสาย ล้วนเป็นข่าวเกี่ยวกับจี้ฮ่วยจิ่นอุ้มเจียงหยุนซูพุ่งตัวเข้าไปในโรงพยาบาล

ในรูปถ่าย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล สองแขนโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับว่าเธอคือของขวัญแสนเปราะบาง

เธอปิดโทรศัพท์ เดินเข้าห้องน้ำ แล้วค่อยๆ ล้างคราบเลือดและความน่าเวทนาที่เหลืออยู่บนร่างกายออกไปทีละน้อย

เธอจะไม่ยอมเจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งถังอินเพิ่งจะจัดเก็บสัมภาระชิ้นสุดท้ายเสร็จสิ้น กำลังเตรียมตัวจะไปสนามบิน ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

จี้ฮ่วยจิ่นผลักประตูเข้ามา เสื้อสูทพาดอยู่บนแขน เนกไทคลายหลวม และใต้ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าจากการอดนอนมาทั้งคืน

เธอชะงักไปเล็กน้อย

ทำไมเขาถึงกลับมาได้?

เขาควรรอเฝ้าเจียงหยุนซูอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ?

"อินอิน" น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง "เรื่องเมื่อวาน เธอแจ้งความเหรอ?"

เมิ่งถังอินเข้าใจขึ้นมาในทันที

ที่แท้เขาจำใจกลับมาก็เพื่อเจียงหยุนซูสินะ

เธอพยักหน้า “ถ้าฉันหนีออกมาไม่ทัน ป่านนี้คงถูกย่ำยีไปแล้วค่ะ"

"คนที่ทำผิด ก็ต้องรับผิดชอบ ถูกต้องไหมคะ?"

จี้ฮ่วยจิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย เงียบไปนานหลายวินาที ถึงคอยพูดขึ้นว่า “ฉันเข้าใจ แต่เธอเพิ่งกระโดดลงทะเล ร่างกายยังอ่อนแอมาก...”

"แล้วยังไงคะ?" เมิ่งถังอินพูดขัดขึ้นเสียงเบา “เพราะเธอกระโดดลงทะเล ฉันก็ต้องยอมปล่อยเธอไปอย่างนั้นเหรอ?”

เธอจ้องเข้าไปในตาของเขา "คุณบอกว่าเกลียดเธอไม่ใช่เหรอคะ? อย่างนั้นก็ควรจะยิ่งอยากเห็นเธอถูกลงโทษสิถึงจะถูก"

จี้ฮ่วยจิ่นชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง

"ใช่ ผมเกลียดเธอ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "แต่ว่า..."

แต่คุณรักเธอมากกว่าต่างหาก

เมิ่งถังอินเติมคำในใจอย่างเงียบเชียบ

จี้ฮ่วยจิ่นสูดหายใจเข้าลึกๆ ทันใดนั้นก็เปลี่ยนน้ำเสียง "เธอไปถอนแจ้งความเถอะ"

"เธออยากแต่งงานไม่ใช่เหรอ?" เขามองเธอ น้ำเสียงอ่อนลง "หลังจากเธอถอนแจ้งความ พวกเราก็แต่งงานกัน โอเคไหม?"

ขอบตาของเมิ่งถังอินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ทั้งที่เขาอยากจะเลิกกับเธอขนาดนั้น

แต่ตอนนี้ เพื่อเจียงหยุนซู เขาถึงกับยอมพูดคำว่า “แต่งงาน” ออกมา

เธอกำลังจะเปิดปาก บอกเขาว่าตัวเองกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว แต่โทรศัพท์ของจี้ฮ่วยจิ่นก็ดังขึ้น

เสียงร้อนรนของพยาบาลดังมาจากหูฟัง "ประธานจี้คะ คุณเจียงตื่นแล้วค่ะ พอไม่เห็นคุณก็อาละวาดขว้างปาข้าวของ อารมณ์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยค่ะ..."

จี้ฮ่วยจิ่นขมวดคิ้วแน่น รีบวางสาย คว้าเสื้อคลุมแล้วเตรียมจะออกไป

"เอาเป็นว่าตามนี้นะ หลายวันนี้ฉันมีธุระ" เขาพูดโดยไม่หันกลับมามอง "ไว้กลับมาพวกเราค่อยคุยเรื่องงานแต่งกัน"

พูดจบ เขาก็เปิดประตูจากไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักครั้ง

เมิ่งถังอินยืนอยู่กับที่ มองดูแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงประตู

เขามั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าเธอรักเขามากเสียจนแค่เขาเอ่ยปากขอแต่งงาน เธอจะรีบไปถอนแจ้งความโดยไม่ลังเล?

เขามั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าเธอจะยืนรอเขาอยู่ที่เดิมตลอดไป?

เธอค่อยๆ กวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยรองรับความคาดหวังทั้งหมดของเธอ ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ โต๊ะชา

ตรงนั้นยังมีแก้วเซรามิกที่จี้ฮ่วยจิ่นเคยมอบให้เธอ โดยที่ก้นแกะสลักคำว่า "ของอินอินคนเดียว"

เธอเดินเข้าไป โยนแก้วลงถังขยะ แล้วดึงกระดาษโพสต์อิทออกมาจากกระเป๋า เขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัด

【จี้ฮ่วยจิ่น สมปรารถนาคุณแล้วนะ พวกเราเลิกกันเถอะ คุณเป็นอิสระแล้ว】

ปลายปากกาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเขียนเสริมขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค

【ขอให้คุณกับเจียงหยุนซู ครองรักกันยั่งยืนนาน】

เขียนเสร็จ เธอแปะกระดาษโพสต์อิทไว้บนตู้เย็น ลากกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

บนทางไปสนามบิน โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

เป็นสายที่โทรมาจากสถานีตำรวจ

"คุณเมิ่งครับ เมื่อครู่นี้ประธานจี้โทรมา บอกว่าคุณมีความประสงค์จะถอนแจ้งความ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ?"

เมิ่งถังอินมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ถอยหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนพูดเสียงเบา "ไม่ค่ะ ฉันไม่ถอนแจ้งความ"

หลังจากวางสาย เธอก็ปิดโทรศัพท์

ในวินาทีที่เครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ในที่สุดเธอก็หลับตาลง แล้วถอนหายใจยาวออกมาอย่างผ่อนคลาย

จี้ฮ่วยจิ่น ครั้งนี้ฉันไม่ต้องการคุณอีกแล้วจริงๆ