สหายร่วมชั้นเรียน

หลังจากผู้มาเยือนจากไปแล้ว สาวใช้ส่วนตัวนามชิงหว่าน ถูกเรียกมาแต่งกายให้ผู้เป็นนายทันที

แต่งกายตามแบบฉบับคุณหนูผู้อ่อนหวาน หาใช่สตรีใจร้ายแสนเย่อหยิ่งอย่างที่เคยกระทำ

“ชิงหว่าน แต่งกายให้ข้ากลายเป็นสตรีบอบบางแสนอ่อนหวาน ใบหน้าไม่ต้องแต่งแต้มมากมาย ผัดแป้งบาง ๆ แต้มชาดสีอ่อนก็พอ”

“เจ้าค่ะนายหญิง”

“ทำผมเกล้าขึ้นหลวม ๆ ตามธรรมเนียมสตรีออกเรือน ปักปิ่นของท่านประมุขกับท่านพ่อเคียงคู่กัน ปิ่นชิ้นอื่นเกะกะรุงรังเก็บลงหีบให้หมด เครื่องหัวหนัก ๆ พวกนั้นไม่ต้องสวม”

เนื่องจากมารดาจากลาตั้งแต่แบเบาะ ยามปักปิ่นจึงมีเพียงบิดาทำพิธีให้ ปิ่นบนศีรษะจึงเป็นของบิดากับของหมั้นสามี

“สวมเสื้อคลุมสีขาวทับสักหน่อย ท่านประมุขไม่ชอบให้ข้าสวมอาภรณ์ชิ้นเดียว”

เรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้ถือว่าให้เกียรติสามี ต่อให้อากาศเย็นสบายไม่หนาวก็ตาม เผื่อเขาหวงแหนร่างกายของภรรยา จะได้ไม่ต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ นายหญิงงดงามมาก”

ชิงหว่านเอ่ยชื่นชมจากใจจริง ถึงแม้ที่ผ่านมาผู้เป็นนายจะไม่เคยเห็นหัวตนเลยก็ตาม

ทว่าหลายวันมานี้ นายหญิงกำลังปรับปรุงนิสัยให้เข้าถึงง่าย นางเลยกล้าสนิทใจด้วย และพร้อมจงรักภักดีไม่มีแปรเปลี่ยน

“ขอบใจเจ้ามาก ข้าขอสำรวจดูอีกสักรอบ”

จางเหมยฮัวลุกขึ้นยืนตรง แล้วมองสำรวจรูปลักษณ์ผ่านกระจกทองเหลืองบานใหญ่ สมฐานะนายหญิงแห่งสำนักเมฆินทร์

เรือนนอนหลังใหญ่กว่าเจ้าสำนัก ทรัพย์สมบัติเติมให้เต็มคลังสมบัติ ทั้งยังปล่อยให้ใช้ชีวิตตามใจชอบ ไม่เคยขอหย่าทั้ง ๆ ที่สายตารังเกียจเต็มที

ดวงตากลมโตแวววาว ซึ่งประดับด้วยแพขนตางอนงามตามธรรมชาติ จ้องมองโฉมสะคราญในกระจกทองเหลือง อย่างพินิจพิเคราะห์ปนชื่นชมจับใจ

ร่างอรชรอวบอิ่มสวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อน ไม่ใช่สีดำหรือสีแดงอย่างที่เคยสวมอยู่ทุกวัน อีกทั้งยังสวมทับด้วยเสื้อคลุมลวดลายประณีตสีขาวงดงาม 

ภาพลักษณ์สตรีงดงามอ่อนหวาน ต้องประจักษ์แก่สายตาผู้คนในสำนักเมฆินทร์ และคนอื่น ๆ ที่อาจเข้ามาร่วมชมการแข่งขันของเหล่าบรรดาลูกศิษย์

จางเหมยฮัวมีใบหน้างดงามเย้ายวนเป็นทุนเดิม ประกอบกับวันนี้แต่งกายด้วยอาภรณ์อ่อนหวานเหมาะสม ความลำเอียงในใจผู้พบเห็นย่อมย้ายฝั่ง

เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นอยู่เสมอในวงสังคม ความยุติธรรมใดไม่มีจริงหรอก มีเพียงภาพลักษณ์ที่ผู้คนตัดสินกันด้วยสายตา เนื้อแท้เป็นอย่างไรจะมีสักกี่คนที่เข้าใจ

สตรีผู้มีท่าทีใจร้ายแข็งกระด้าง มักถูกมองด้วยสายตาอคติอยู่เสมอ แม่ดอกบัวขาวทั้งหลายเลยผุดขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน

‘คงไม่โกรธเคืองกันกระมัง หากข้าจะเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของเจ้า’

‘แต่ไม่ต้องห่วง สามีของเจ้าข้าไม่คิดเปลี่ยนใจเขาหรอก’

โฉมงามเดินออกจากเรือนด้วยท่าทีมุ่งมั่นตั้งใจ ออกไปใช้ชีวิตแบบคนปกติคงไม่แย่นักหรอก

ทว่าจางเหมยฮัวคงลืมเรื่องใหญ่อีกเรื่องไปเสียสนิท งานสำคัญของสำนักเมฆินทร์ทั้งที จะขาดเหล่าเชื้อพระวงศ์ไปได้อย่างไร

โดยเฉพาะอ๋องเจ็ดจ้าวเทียนเหิง อ๋องหนุ่มผู้สำเร็จการศึกษาจากสำนักเมฆินทร์ อีกทั้งยังเป็นสหายร่วมชั้นเรียนในวัยเยาว์ ของเจ้าสำนักคนปัจจุบันอีกด้วย

................................

ร่างสูงใหญ่กระโดดลงจากหลังม้าศึกคู่ใจ บุรุษผู้เคยรูปงามไม่ต่างจากสหาย ยามนี้มีเพียงความทรุดโทรมประดับไว้ใต้ดวงตา 

กายกำยำผอมลงเล็กน้อย ทว่ายังองอาจกว่าบุรุษทั่ว ๆ ไป สองขาเรียวยาวก้าวเดินอย่างเร่งรีบตรงไปยังห้อง ๆ หนึ่ง ที่ตนเคยเข้าออกตามใจชอบมาโดยตลอด

เขาเคยสนิทกับเจ้าของห้องทำงานแห่งนี้ เมื่อครั้งเล่าเรียนวรยุทธ์อยู่ที่นี่ แต่พอห่างกันไปใช้ชีวิตนานหลายปี ความสนิทเลยลดน้อยลง 

ทว่าสหายก็คือสหาย ต่อให้ไม่ได้ติดต่อพูดคุยกันนาน แต่ความไว้ใจและสบายใจยามพบหน้าย่อมมีอยู่มาก

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูแจ้งให้เจ้าของห้องทำงานรับรู้ ผู้ช่วยเฉินจื้อทำได้เพียงยืนก้มหัวอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าขัดใจผู้มาเยือน

“ใคร”

เสียงเข้มขานรับเสียงเคาะประตูห้องทำงาน เช้านี้เขากำลังเร่งมือสะสางงานให้แล้วเสร็จ เพื่อเตรียมไปชมการแข่งขันของลูกศิษย์ในสำนัก

“ข้าเจ้าเทียนเหิง ขอเข้าไปหน่อย”

“เชิญพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าของห้องไม่นึกตำหนิผู้ช่วยแต่อย่างใด หากเป็นบุรุษผู้นี้ใครก็ห้ามไม่อยู่ ยกเว้นเขาเพียงผู้เดียว

แอ๊ด!!! 

“มาไม่แจ้งล่วงหน้าเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” ทันทีที่ประตูห้องทำงานเปิดออก คำทักทายห้วน ๆ ก็ดังขึ้น

“เลิกกล่าวมากพิธีได้แล้ว ข้ากับเจ้าใช่คนอื่นไกล”

“ไม่ได้นอน?”

คนถามเงยหน้ามองสหายร่วมชั้นเรียน เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาชัดเจน จึงอดถามไถ่ไม่ได้

“อือ นอนไม่ค่อยหลับคิดถึงแต่นาง”

“ตอนมีไม่รักษา พอจากไปใยอาลัยอาวรณ์หนัก นางจากไปนานแล้วท่านอ๋องควรปล่อยวาง”

ฉินมู่เหยียนไม่ได้รู้เรื่องการสะกดวิญญาณ เลยเข้าใจว่าสหายอาลัยสตรีในดวงใจที่จากลาไปนานถึงสองปี

“ข้าแค่หลงผิด แต่...แต่นางกลับจากไปนิรันดร์”

ดวงตาสีสนิมเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตาทุกครั้ง เมื่อคิดถึงหรือกล่าวถึงคนจากลาไปไกล

“หลงผิดจนสตรีตายคือเรื่องผิดมหันต์ แต่การทำร้ายตัวเองย่อมไม่ช่วยให้ความจริงเปลี่ยนแปลง”

“ข้า...ข้าเสียใจ”

“เสียใจไปก็เปล่าประโยชน์ นางจากไปแล้ว”

คนพูดจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายแน่นิ่ง เรื่องราวของสตรีในวังหลังของเชื้อพระวงศ์ เขาเคยได้ยินอยู่เรื่อย

บุรุษในราชวงศ์แคว้นไห่ นิสัยช่างเน่าเฟะเสียจริง!