สามีชั่ว บิดาใจดำ

อีกเหตุผลที่ประมุขฉินมู่เหยียน ไม่อยากติดต่อกับสหายผู้นี้นับจากแยกย้ายเรียนจบ เพราะนึกรังเกียจในพฤติกรรมแสนเลวร้าย

ทั้งมากรักลุ่มหลงมัวเมาในกิเลสตัณหา หูเบา โมโหร้าย ปล่อยให้สตรีสังหารกันอย่างเหี้ยมโหด

พระชายารองผู้นั้นเขาเคยเห็นจากที่ไกล ๆ เมื่อครั้งเข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวัง ครั้งนั้นอ๋องเจ็ดให้นางยืนหลบอยู่ด้านหลัง เขาเลยมองไม่ชัดและไม่มีโอกาสทำความรู้จัก

ถึงกระนั้นยังพอมองออก ว่าพระชายารองนิสัยใจเย็นนิ่งเงียบพอสมควร ไม่อย่างนั้นคงไม่อดทนอดกลั้น อยู่ร่วมกับบุรุษโมโหร้ายได้นานหลายปี

“หน้าตัวเมีย!” เมื่อคิดถึงเรื่องราวหนหลัง คำสบถจากก้นบึ้งหัวใจจึงเอ่ยขึ้นลอย ๆ

“เจ้ากล่าวว่าอย่างไรนะ”

คำตำหนิที่ออกจากปากอีกฝ่าย แผ่วเบายิ่งกว่าสายลมพัดพา อ๋องเจ็ดจ้าวเทียนเหิงเลยได้ยินไม่ชัด

“ท่านอ๋องมาทำการใด”

นอกจากไม่ตอบคำถาม เจ้าถิ่นยังย้อนถามกลับไป เขาจำได้ว่าไม่ได้ส่งหนังสือเชิญไปตำหนักอ๋องเจ็ด เหตุใดคนผู้นี้จึงมาปรากฏตัว

หรือมีใครในตำหนักแอบติดต่อนัดพบลับหลังเขา ยิ่งคิดหัวคิ้วเข้มยิ่งขมวดเข้าหากัน

‘หรือจะเป็นสตรีผู้นั้น’

โดยปกติเขาไม่เคยใส่ใจและปล่อยวางมาโดยตลอด ต่อให้ร้ายแรงยิ่งกว่านี้ยังนิ่งเฉยปล่อยผ่านทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับรู้สึกแปลก ๆ

‘หรือสตรีผู้นั้นกำลังพัวพันกับคนผู้นี้ เลยตามมาหากันถึงที่’

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะโต๊ะทำงานเสียงดัง เมื่อเห็นเจ้าของห้องทำงานมีอาการเหม่อลอย ทั้งยังจ้องมองแต่ประตูห้อง

“เฮ้ย! มู่เหยียนเจ้าใจลอยไปหาสตรีใด กลับมาพูดคุยกับข้าก่อน”

“ไม่มีอะไร ท่านอ๋องมีธุระใด”

น้ำเสียงอ้ำอึ้งแปลกไป ทำให้สหายสูงศักดิ์หรี่ตามองอย่างจับผิด ทว่าไม่ได้ซักถามเอาความให้อึดอัดใจ

“ข้าได้ข่าวว่าสำนักมีการแข่งขันประลองยุทธ์ เลยอยากมาชมการประลองแก้เบื่อสักหน่อย”

“อีกสักประเดี๋ยวการประลองทั้งชายหญิงก็เริ่มขึ้น ส่วนช่วงบ่ายเป็นการแข่งขันเฉพาะสตรี”

“แข่งอันใดอีก ไม่ใช่ว่ามีแค่การประลองยุทธ์หรอกหรือ”

“แปดสง่างาม สตรีหลายคนจำเป็นต่อการออกไปใช้ชีวิตในสังคมคร่ำครึ อย่างน้อยจะได้ไม่โดนดูถูกจากบิดามารดาของสามี”

“แปดสง่างาม นางเก่งกาจยิ่งกว่าใคร”

ในห้วงคำนึงของบุรุษผู้เหนื่อยล้าในหัวใจ กำลังนึกถึงครั้งแรกที่พบเจอพระชายารอง ครานั้นซูจิ่งเหวินได้ตำแหน่งยอดพธูแห่งเมืองหลวงถึงสามปีซ้อน

เขาพึงใจนางมากกว่าใคร จึงบีบให้เสนาบดีซูยอมรับของหมั้นหมาย และสั่งให้ไปฉีกสัญญาหมั้นหมายเดิมกับบุรุษตระกูลหยาง

แต่ด้วยตำแหน่งบุตรีภรรยารองผู้ลาลับ ซูจิ่งเหวินจึงได้แต่งเข้าเป็นพระชายารอง แทนที่จะเป็นพระชายาเอกตามที่เขาต้องการ

ทว่าทุกอย่างที่พยายามให้ได้มากลับสูญเปล่า เพียงเพราะทิฐิและความโกรธเคืองส่วนตัว นางไร้ใจทั้งยังเฉยชาต่อกัน เขาเลยอยากประชดให้มอดไหม้กันไปข้าง

เลยตัดสินใจเลือกสตรีตระกูลหยาง เข้ามาพัวพันในสนามรักอันบิดเบี้ยว เป็นเหตุให้สตรีในดวงใจตายจาก

หากกล่าวว่าอ๋องเจ็ดคือบุรุษชั่วช้าสารเลวย่อมไม่ผิด แต่เพราะเป็นโอรสของฮ่องเต้กับฮองเฮา ความผิดที่มีสตรีสังหารกันในตำหนัก จึงผ่อนคลายยิ่งกว่าตระกูลทั่ว ๆ ไป

อีกทั้งเสนาบดีซูไม่ได้สนใจว่าบุตรีคนโตจะเป็นตายร้ายดี เพียงได้รับการเลื่อนขั้นปูนบำเหน็จอย่างพึงพอใจ คนผู้นั้นก็ไม่ติดใจเอาความใด ๆ ทั้งนั้น

ซูจิ่งเหวินมีสวามีชั่ว ยังมีบิดาใจดำอีก!

สหายร่วมชั้นเรียนวรยุทธ์ ยังคงนั่งพูดคุยปรับทุกข์กันในห้องทำงาน ฝ่ายเจ้าถิ่นทำเพียงตอบรับคำสั้น ๆ เป็นผู้มาเยือนมากกว่าที่ผูกขาดบทสนทนา

“มู่เหยียนข้าไม่เคยเห็นหน้าฮูหยินของเจ้าเลยสักครั้ง วันนี้คงมีโอกาสทำความรู้จัก ข้าได้ข่าวว่านางงดงามมาก”

“อืม”

ท้ายประโยคของผู้มาเยือน ทำให้คนฟังรู้สึกตงิด ๆ ใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดทักท้วงอะไร

“ข้าคิดว่าพวกเจ้าจะหย่ากันตั้งแต่สามวันแรกที่แต่งเสียอีก ที่ไหนได้อยู่กันมานานหลายปีเลย”

“...”

คนฟังครุ่นคิดในคำกล่าวของสหาย เขากับจางเหมยฮัวเรียกว่าอยู่ด้วยกันได้หรือ

“เจ้ามีเคล็ดลับอันใด ถึงสามารถใช้ชีวิตร่วมกับสตรีที่ไม่พึงใจได้ หากข้าจำเป็นต้องแต่งสตรีเข้าตำหนัก จะได้ลองเอาเยี่ยงอย่างดู เพราะเสด็จแม่เริ่มเข้ามาวุ่นวายในตำหนักอีกแล้ว”

“ไม่ชอบก็แค่อยู่ให้ห่าง แยกตำหนักแยกที่นอน ไม่ต้องเข้าหอให้เกิดความลำบากใจต่อกัน หากวันใดมีเหตุให้ปล่อยมือ อย่างน้อย ๆ สตรียังไร้ราคีแปดเปื้อน”

ในความคิดของฉินมู่เหยียน สตรีควรมอบพรหมจรรย์ให้บุรุษที่รักจากใจจริง มากกว่ามอบให้บุรุษที่แต่งงานด้วยความจำยอม

และเขาจะมอบให้สตรีที่รักเช่นกัน ไม่ใช่ว่าใครจะสามารถเข้าใกล้กันได้ง่าย ๆ

“แต่เสด็จแม่อยากให้ข้ามีบุตร”

จ้าวเทียนเหิงครุ่นคิดถึงเรื่องในตำหนัก เขาจำเป็นต้องแต่งสตรีตามพระประสงค์ของมารดา เนื่องจากตำแหน่งพระชายาว่างเปล่ามานานถึงสองปีแล้ว เลยถูกพระบิดากับพระมารดาเพ่งเล็งมากเป็นพิเศษ

หากไม่กระทำตามพระประสงค์ มิแคล้วถูกส่งไปปกครองเมืองชายแดนอันห่างไกล

เขาไม่อยากจากไปที่อื่น อยากอยู่ใกล้ ๆ สถานที่ที่ซูจิ่งเหวินเคยพักอาศัย อยากสูดดมกลิ่นอายสาวหอมกรุ่น ซึ่งยังหลงเหลือในตำหนักเล็ก

อาภรณ์ของนางทุกชุด ถูกจัดเก็บไว้ในตำหนักดังเดิม ห้ามใครนำออกไปทิ้งอย่างเด็ดขาด หากค่ำคืนไหนคิดถึงมาก ๆ เขาจะเข้าไปนอนสูดดมกลิ่นหอมจนกว่าจะนอนหลับ