บทที่ 3

“คุณหนูเจ้าคะ คนผู้นั้นฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

          “แล้วคนผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง” จางซูเจียวเอ่ยถามทันทีด้วยความเป็นห่วง ลี่ถังมองคุณหนูด้วยความแปลกใจเพราะไม่เคยเห็นคุณหนูของตนเป็นเช่นนี้มาก่อน ด้วยที่ผ่านมาจางซูเจียวไม่เคยมองชายอื่นมาก่อน

          “ท่านหมอหลี่แจ้งว่าดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ต้องกินยาบำรุงเพิ่มอีก 2 เทียบก็จะดียิ่งขึ้นเจ้าค่ะ”

          “ขอบใจเจ้ามากลี่ถัง” จางซูเจียวเอ่ยตอบพลางจัดข้าวของที่เตรียมมา

          ทันใดนั้นหญิงสาวก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอกกระโจม

          องค์รัชทายาทเสด็จ !

          ใบหน้าของจางซูเจียวพลันซีดเผือด ดวงตากลมเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือบางที่กำลังถือชาดอ่อนแรงจนกล่องชาดใบน้อยหล่นลงบนพื้น ไม่คาดคิดว่าแม้นางเลี่ยงเส้นทางที่จะได้พบชายชั่วผู้นั้นแล้ว เขายังไม่ยอมแพ้ตามนางมาจนกระทั่งถึงค่ายทหารแห่งนี้

          “คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” ลี่ถังปรี่เข้าไปประคองร่างบางเมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของหญิงสาว

          “ข้าไม่เป็นไร” จางซูเจียวกล่าวตอบหลังจากที่ได้สติแล้ว พลางเดินไปนั่งลงที่ตั่ง

          “คุณหนูขอรับ ท่านแม่ทัพให้มาเรียนเชิญคุณหนูไปเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทขอรับ” เสียงขององค์รักษ์หลินแจ้งอยู่ทางด้านนอกกระโจม

          “ข้าเข้าใจแล้ว” จางซูเจียวเอ่ยตอบรับ

          “คุณหนูต้องการเปลี่ยนชุดหรือไม่เจ้าคะ” ลี่ถังสอบถามพลางเข้าหาไปชุดเพื่อเตรียมเปลี่ยนให้ผู้เป็นนาย

          “ไม่จำเป็นหรอก ลี่ถัง พวกเรารีบไปกันเถิด” ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องเผชิญหน้า สองมือของจางซูเจียวกำแน่นก่อนจะก้าวเท้าออกจากกระโจม

          ร่างระหงเยื้องย่างเข้าไปยังกระโจมรับรอง ทันทีที่เข้าไปสายตาคู่งามก็ปะทะกับดวงคมของบุรุษที่นั่งอยู่ตรงกลางแทนที่บิดาของนาง องค์รัชทายาทเจี้ยนเจี่ยงกั้ว จางซูเจียวแสร้งตระหนกหลบสายตาที่มองมา นางก้มหน้าลงจากนั้นจึงค่อยก้าวเดินเข้าไปทางมารดาที่นั่งอยู่ในตำแหน่งด้านข้างบิดา ก่อนที่จะทำการคำนับแขกผู้สูงศักดิ์

“หม่อมฉันจางซูเจียว ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ” เสียงอ่อนหวานของจางซูเจียวเอ่ยขึ้น

เจี้ยนเจี่ยงกั้วรับการคารวะจากร่างบาง ดวงตาคมแวววาวไปด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ตามสมญานาม “องค์ชายผู้อ่อนโยน” ปรากฏขึ้นใบบนหน้า

“ข้าได้ยินจากเสด็จพ่อตรัสว่าแม่ทัพจางกำลังฝึกพลทหารรุ่นใหม่ ข้าจึงกราบทูลขอเป็นตัวแทนพระองค์มาตรวจเยี่ยมชมความก้าวหน้าของกองทัพ ต้องขออภัยท่านแม่ทัพจางที่ข้ามาโดยมิได้ให้คนแจ้งล่วงหน้า”

“องค์รัชทายาทเสด็จมาเยือน นับเป็นเกียรติและขวัญกำลังใจให้กับพลทหารและกระหม่อมแล้วพะยะค่ะ” จางเจียวจิ้นกล่าวจบพร้อมผายมือไปยังทางด้านนอก “เชิญองค์รัชทายาท”

ตั้งแต่ต้นจนจบจางซูเจียวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย จวบจนอีกฝ่ายเดินผ่านร่างบาง ร่างสูงของชายหนุ่มหยุดชะงัก

“คุณหนูจาง ไม่ทราบว่าเจ้าสนใจนำทางให้ข้าหรือไม่” เจี้ยนเจี่ยงกั้วเอ่ยถามร่างบางเสียงทุ้ม แววตาที่ใช้มองนางนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นราวกับยามวสันต์ผลิบาน หากแต่ในใจของจางซูเจียวนั้นคล้ายกาลเวลาหมุนย้อนกลับ แววตาอันแสนจอมปลอมนี้เคยทำให้ใจนางสั่นไหวมาก่อน แต่ยามนี้นางมิใช่หญิงโง่งมคนเดิมอีกต่อไป

“ต้องขออภัยด้วยเพคะ หม่อมฉันเพิ่งเดินทางมาถึงจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเพคะ” จางซูเจียวก้มหน้าลงและกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ร่างบางพลันโซเซราวกับใบไม้ที่หากต้องลมก็พร้อมปลิดปลิวไปได้ทุกเมื่อ

“ซูเอ๋อร์” จางเจียวคุนเห็นท่าทีของน้องสาว พลันรีบเข้าไปประคอง “ต้องขออภัยองค์รัชทายาทด้วยพะยะค่ะ น้องสาวของกระหม่อมเมารถม้าทำให้อ่อนเพลียไม่น้อย ไม่สะดวกนำทางพระองค์ กระหม่อมขออาสารับหน้าที่นำเยี่ยมชมค่ายพะยะค่ะ” หลังจากที่เอ่ยจบก็เรียกให้ลี่ถังมาประคองร่างบางของจางซูเจียวพลางส่งสายตาให้มารดา

“หม่อมฉันขอพาตัวซูเอ๋อร์ไปพักเพคะ ทูลลาเพคะ” จากนั้นหลิ่วลู่เสียนจึงพาจางซูเจียวออกจากกระโจม

ทำให้เจี้ยนเจี่ยงกั้วได้แต่มองหญิงสาวด้วยสายตาลึกสุดหยั่งและลอบประเมินจางซูเจียวอยู่ในใจ ไฉนจึงไม่เหมือนกับที่ตนได้รับรายงานมา ว่าคุณหนูจางผู้นี้นั้นมีนิสัยเปิดเผยร่าเริง ไม่เคร่งครัดกิริยามารยาทเหมือนกับเหล่าคุณหนูตระกูลสูงคนอื่น ๆ นอกจากนี้ตัวเขาเองยังพลาดโอกาสแสดงตัวเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ไม่คาดคิดว่าสารที่ได้รับจากบ่าวคนสนิทของนางก็คลาดเคลื่อนไปเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าพวกนางจะแยกกันเดินทาง ช่างกล้าหาญเสียจริง

นางแสร้งปิดบังตัวตน หรือแท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไรกันแน่ !

“องค์รัชทายาท เชิญเสด็จพะยะค่ะ” จางเจียวคุนผายมือเชิญเจี้ยนเจี่ยงกั้ว ทำให้เขาหยุดความคิดทั้งหมดและเดินออกไปทำตามหน้าที่ที่ได้ทูลขอมา

หลังจากที่หลิ่วลู่เสียนพาบุตรสาวออกมาจากกระโจม ก็ได้แต่มองหน้าจางซูเจียวด้วยความแปลกใจในการกระทำที่ผิดแปลก เพราะตั้งแต่เล็กจนโตบุตรสาวของนางนั้นร่างกายแข็งแรงเป็นอย่างยิ่ง อย่าว่าแต่รถม้าเลย ต่อให้ขี่ม้าตลอดทั้งวันก็ยังไม่เป็นอันใด แต่กระนั้นนางก็มิได้เอ่ยปากถามหาความจริงจากบุตรสาว ได้แต่สั่งให้ลี่ถังพาคุณหนูไปพักผ่อนที่กระโจม

เดิมทีจางซูเจียวนั้นคิดอยากจะเล่นละครผูกไมตรีกับเจี้ยนเจี่ยงกั้วเพื่อให้อีกฝ่ายวางใจ แต่ทันทีที่นางเห็นใบหน้าอันเสแสร้งของบุรุษผู้นั้น เรื่องราวในอดีตพลันจู่โจมจนเกือบทำให้นางเสียอาการ เพียงแต่นางไม่อยากให้ครอบครัวของนางเข้าไปพัวพันกับเส้นทางที่น่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้นอีกแล้ว และเพื่อป้องกันไม่ให้ครอบครัวของนางต้องพบจุดจบอันน่าเศร้า นางต้องหาทางออกของเรื่องนี้ด้วยตัวเอง !

สองเท้าบางที่กำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหยุดกะทันหัน จางซูเจียวหมุนตัวกลับไปยังอีกทิศทาง ลี่ถังมองการกระทำของนางด้วยความงุนงง เมื่อเห็นทิศทางที่คุณหนูจะไปก็อดสอบถามไม่ได้

“คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ”

“ข้าจะไปเยี่ยมคนผู้นั้นเสียหน่อย” จางซูเจียวเอ่ยพลางก้าวเท้าไปยังทิศทางกระโจมของหมอหลี่โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

“คุณหนู ! ชายผู้นั้นคุณหนูเมตตาช่วยเท่านั้นก็เพียงพอแล้วนะเจ้าคะ บ่าวว่าคุณหนูไม่จำเป็นที่จะต้องไปเยี่ยมด้วยตนเองเจ้าค่ะ” ลี่ถังเอ้ยท้วง “กระทำเช่นนี้มิเหมาะสมเจ้าคะ”

“มิเหมาะสมอันใด ข้าเป็นผู้ช่วยเหลือเมื่อเราช่วยคนผู้หนึ่งแล้วย่อมต้องการช่วยอย่างดีที่สุด อีกอย่างในกระโจมนั้นมิได้มีเพียงข้าและชายผู้นั้นเสียหน่อย เจ้าเอง รวมถึงท่านหมอหลี่ก็อยู่ภายในกระโจมเช่นกัน” จางซูเจียวเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มปนขบขันกับท่าทางที่ตื่นตระหนกของสาวรับใช้คนสนิท

ไม่รู้เหตุใดในใจนางยามนี้ถึงคะนึงหาอดีตช่วงเวลาที่นางหลบหนีหัวซุกหัวซุนเพื่อจะหนีออกจากเมืองหลวง ขอทานผู้นั้นมิเคยรู้จักนางมาก่อน แม้จะรู้ว่านางนั้นเป็นนักโทษที่ทหารในเมืองหลวงต่างตามหาเพื่อจับกุม และหากใครให้ความช่วยเหลือนางก็จะพบภัยพิบัติแน่นอน แต่เขาก็ดูมิได้หวาดกลัวแม้แต่น้อยและยังพร้อมที่จะปกป้องนางอย่างเต็มที่จนตนเองจบชีวิตเพื่อให้นางนั้นได้หนีออกไปจนสำเร็จ

จางซูเจียวรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจของเขา ในชาตินี้หากนางสามารถตอบแทนผู้มีคุณผู้นี้ได้นางยินดียิ่ง

“คุณหนู” หมอหลี่เห็นแขกมาเยือนจึงทำการคารวะอย่างนอบน้อม

“ท่านลุงหลี่ อย่าทำเช่นนี้หลานรับมิไหวนะเจ้าคะ” จางซูเจียวย่นจมูกพร้อมพูดด้วยน้ำเกระงอดกับสหายสนิทของบิดาอย่างสนิทสนม “เรียกซูเอ๋อร์อย่างเดิมเถิดเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ ลุงขอโทษเจ้า” หมอหลี่ หรือ หลี่เหวินหยางกล่าวพลางใช้มือลูบเครายาวของตนเองอย่างอารมณ์ดี “ว่าแต่เจ้ามาเยือนกระโจมของลุง ไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

“มิได้เจ้าค่ะ ท่านลุง หลานเพียงแค่อยากเข้ามาสอบถามอาการของชายผู้นั้นที่ท่านพ่อสั่งให้องครักษ์หลินนำมาให้ท่านลุงรักษาเจ้าค่ะ” จางซูเจียวเอ่ยพลางสาวเท้าเข้าไปเกาะแขนหลี่เหวินหยางด้วยความเคยชิน

นางคิดถึงเหลือเกินท่านลุงผู้อารี ในชาติก่อนเพื่อช่วยเหลือท่านพ่อ ท่านลุงถึงกับยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อถวายฎีกาให้ฮ่องเต้ช่วยตรวจสอบเรื่องคดีตระกูลจางก่อกบฏให้กระจ่าง แต่อยู่ ๆ ท่านลุงกลับล้มป่วยกะทันหันรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตในชั่วข้ามคืน แม้จะต่างสายเลือดแต่ท่านลุงกับท่านพ่อต่างรักกันประดุจดั่งพี่น้องสายเลือดเดียวกัน

เรื่องนี้คงมิพ้นชายชั่ว เจี้ยนเจี่ยงกั้ว ! ที่เห็นผู้ใดเป็นปฏิปักษ์ต่อตนเองย่อมต้องกำจัดคนผู้นั้นทิ้งไปเสีย หากเจี้ยนเจี่ยงกั้วสามารถล้างตระกูลของนางได้ อำนาจทางการทหารย่อมมิพ้นต้องตกเป็นของเขา ทำให้เขาสามารถนำมาใช้เพื่อการใหญ่ของตน

“ชายผู้นั้นรึ หลานมิต้องกังวล ลุงได้จัดเทียบยาให้อาซื่อคอยดูแลแล้ว” หลี่เหวินหยางบอกอาการ พลางผายมือไปยังร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียง ซึ่งตอนนี้อาซื่อหรือผู้ช่วยของเขากำลังป้อนยาอยู่

“รบกวนท่านลุงแล้วเจ้าค่ะ หลานมิมีอันใดแล้วคงต้องขอตัว” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่กังวลจางซูเจียวจึงขอตัวกลับ