ตอนที่ 4 ชอบกินตับ

พิมพ์วดีแขม่วหน้าท้องแบนราบจนเห็นร่องกล้ามเนื้อจางๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนของวายุลากไล้ผ่านวนเวียนอยู่รอบสะดือสวยอย่างมีชั้นเชิง ความร้อนชื้นที่สัมผัสผิวกายทำเอาหน้าท้องของเธอหดเกร็งสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนที่เป้าหมายต่อไปของชายหนุ่มจะเป็นปทุมถันคู่งามที่เด้งสู้สายตา

เขาทาบทับกายลงมา สองมือหนาบีบขยำอกอวบอัดจนเนื้อนุ่มล้นง่ามนิ้ว ก่อนจะอ้าปากกลืนกินยอดอกเข้าไว้ในอุรงค์ พิมพ์วดีสะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังแอ่นไม่ติดพื้นเตียง เมื่อเขางับเขี้ยลงบนยอดปทุมถันอย่างไม่ปรานี เป็นการกระทำแสนดิบเถื่อนที่แสร้งให้เธอดีดดิ้นรุนแรงด้วยความเสียวซ่านที่ก้ำกึ่งระหว่างความเจ็บและความรัญจวน

“อะอร๊ายยย พี่วายุขา อื้ม! พี่วายุ... อย่าแกล้งพิมพ์สิคะ...” เธอครางเสียงหลง แต่คนใจร้อนกลับไม่ฟัง วายุขบกัดปลายยอดทับทิมทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างร้อนรนระคนกระหายประหนึ่งคนหลงป่าที่เพิ่งเจอแหล่งน้ำโอชะ ความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้าหาพิมพ์วดีในนาทีนี้มันโหมแรงประดุจพายุลูกใหญ่ที่พัดพาเอาสติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปในอากาศ

“อยากได้หรือยังที่รัก...” วายุคำรามถามเสียงพร่าชิดใบหูหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดจนร่างบางสั่นสะท้าน

“เอาเข้ามาเลยค่ะ... พี่วายุ พิมพ์ไม่ไหวแล้ว”

สิ้นเสียงหวานออดอ้อน วายุก็ไม่รอช้าที่จะสนองตัณหาที่คุกรุ่น เขาเคลื่อนกายหนาขึ้นทาบทับ บดขยี้ริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างรุนแรงและรวดเร็ว ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของหญิงสาวให้หลอมละลายไปกับจุมพิตที่แสนดิบเถื่อน ก่อนจะจดจ่อแก่นกายแกร่งที่ขยายตัวจนตึงเครียดเข้าหาช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ

“อะ... อร๊ายยย! พี่วายุ... เอาเข้ามาเบาๆ นะคะ”

พิมพ์วดีอุทานเสียงหลง ร่างกายกระตุกเยือกเมื่อความใหญ่โตเริ่มรุกล้ำบุกเบิกเข้าสู่กายสาวที่คับแน่น ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความคับพองจนต้องหดเกร็งหน้าท้องรับความยิ่งใหญ่

“เจ็บเหรอ?” วายุชะงักครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน

“อื้มมม...” เธอครางตอบในลำคอ มือเรียวทุบลงบนไหล่แกร่งเบาๆ เพื่อประท้วงความใจร้อนของเขา

“หึ... แน่นขนาดนี้ ไปเอากับใครมาก่อนพี่หรือเปล่า!” วายุถามเสียงเข้ม แววตาฉายความดุดันและเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด เขาขยับกายเน้นย้ำความคับแน่นนั้นเพื่อเค้นเอาคำตอบ

“เปล่าค่ะ... พี่วายุ พิมพ์มีแค่พี่คนเดียว... พิมพ์ให้พี่แค่คนเดียวจริงๆ”

คำยืนยันด้วยเสียงสั่นพร่าทำให้พยัคฆ์ร้ายอย่างวายุพึงพอใจเป็นอย่างมาก เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะที่ได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าเพียงผู้เดียว

“ดีมาก...”

“เบาๆ นะคะ... พิมพ์เสียวจนจะตายอยู่แล้ว อื้อออ!” สิ้นเสียงร้องขอ วายุก็หาได้ผ่อนแรงตามที่หญิงสาวบอกไม่ เขากลับโถมกายกระแทกกระทั้นเข้าใส่ด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและรวดเร็วประดุจพายุคลั่ง ลมหายใจหอบกระเส่าประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนสุดหรู วายุสลัดทิ้งทุกความหงุดหงิด ของยัยเลขาฯ หน้าจืดไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงแต่การเริงร่าบนเรือนร่างที่แสนเร่าร้อนของนางแมวยั่วสวาทตรงหน้า ที่เขากำลังจะพาเธอทะยานไปสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้าด้วยบทรักที่ดุเดือดที่สุดในชีวิต

เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงจูบอันเร่าร้อนดังระงมไปทั่วห้อง จนกลีบปากของหญิงสาวเริ่มแดงเรื่อและบวมเจ่อ แต่เขากลับยิ่งประเคนความดุดันเข้าใส่กายสาวอย่างต่อเนื่องไม่ให้พักหายใจ

“แบบนี้ดีมั้ย... ที่รัก” วายุพึมพำเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่สั่นระริกของหญิงสาว ขณะที่ช่วงล่างยังคงขยับเน้นจังหวะหนักหน่วงสม่ำเสมอ แรงกระแทกกระทั้นส่งผลให้ร่างของพิมพ์วดีสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้

“ดีค่ะ... แบบนี้แหละ อร๊ายย พี่วายุ! ลึกมากเลยค่ะ อื้มมม...” ใบหน้าสวยเหยเกสะบัดไปมาบนหมอนนุ่ม ความคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามาลึกซึ้งทำเอาเธอแทบสำลักความสุข สองขาเรียวเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบแกร่งรั้งเขาให้จมลึกเข้าหาตัวตนของเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ใส่ถุงมั้ยคะ... พี่วายุ” พิมพ์วดีถามเสียงกระเส่า แข่งกับเสียงหอบหายใจที่ดังระงม

“ไม่ใส่!” คำตอบสั้นห้วนและเอาแต่ใจของพยัคฆ์ร้ายทำให้หญิงสาวครางประท้วงในลำคอ

“อืมมมม... ตลอดเลยนะพี่อะ”

“พิมพ์ไปหาทางป้องกันเอง...” วายุสั่งเสียงเฉียบขาดพลางโถมกายเข้าใส่แรงขึ้นโดยไม่สนคำโต้แย้ง อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกักขังไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักบริหารหนุ่มถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น เขาไม่ต้องการสิ่งใดมาขวางกั้นสัมผัสเนื้อแนบเนื้อในยามนี้

“อะ... อร๊ายยย! พี่!!!” พิมพ์วดีร้องครางแทบไม่เป็นผู้เป็นคน สองมือจิกเกร็งลงบนบ่าหนาของวายุจนขึ้นรอยเล็บ เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่พายุพิศวาสกำลังพัดพาเธอไปสู่จุดสูงสุด สัมผัสที่ได้รับมันทั้งดิบเถื่อน แข็งกร้าว และเปี่ยมไปด้วยพลังงานมหาศาลที่วายุระเบิดออกมาเพื่อทลายความเซ็งที่กัดกินใจมาตลอดทั้งวัน

บัดนี้เขากลายเป็นเสือหนุ่มที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อสาวให้แหลกคามือในสมรภูมิรักที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ จังหวะรักสุดท้ายถูกรัวกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังถี่ระรัวสอดประสานกับเสียงกรีดร้องด้วยความซ่านสยิวของพิมพ์วดีที่ดังลั่นห้องนอน ก่อนที่ร่างหนาจะกระตุกเกือกโถมกายเข้าหาความนุ่มหยุ่นเป็นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยสายธารแห่งปรารถนาเข้าสู่กายสาวอย่างลึกซึ้งและท่วมท้น

วายุทิ้งตัวลงซบหน้าอกอวบอิ่ม หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความอิ่มเอมใจ อย่างน้อยคืนนี้เขาก็ได้ลืมเลือนโลกที่น่าเบื่อหน่ายและภาพของเลขาฯ หน้าจืดนั่นไปจนสิ้นซาก