ตอนที่ 5 ราตรีสวาท

“คืนนี้พิมพ์ขอค้างกับพี่นะคะ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ซุกใบหน้าลงกับแผงอกกำยำที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและกลิ่นอายบุรุษเพศ

“พิมพ์ไม่กลัวพี่จะจัดหนักทั้งคืนเหรอไง หืม์?” วายุเลิกคิ้วถามพร้อมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างหลงใหลในความนุ่มละมุนมือ

“พี่มีแรงทั้งคืนก็เอาสิคะ...” พิมพ์วดีไม่ยอมแพ้ เธอนวดเฟ้นกล้ามแขนแกร่งเบาๆ ก่อนจะกระซิบชิดใบหูด้วยเสียงกระเส่ายั่วยวน “ไม่ได้ยั่วนะคะ... พิมพ์พูดจริง!”

“ยั่วเกินไปแล้วแม่คุณ... งั้นก็อย่าหาว่าพี่ใจร้ายแล้วกัน!”

คำท้าทายถูกกลืนหายไปด้วยจุมพิตที่ดุดัน วายุไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นในท่วงท่าลิงอุ้มแตงโดยให้ขาเรียวทั้งสองเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบไว้แน่น ก่อนจะสอดแทรกความแข็งแกร่งดุดันเข้าสู่กายสาวรวดเดียวจนสุดทางรักอีกครั้ง

“อะ... อร๊ายยย! พี่วายุ ตอนนี้เลยเหรอคะ!”

พิมพ์วดีสะดุ้งสุดตัว เธอหวีดร้องพลางกอดคอเขาไว้แน่นเมื่อวายุเริ่มออกเดินไปรอบห้องทั้งที่ยังเชื่อมประสานกันอยู่ ทุกก้าวที่เขาเดินคือแรงอัดกระแทกที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อน บดเบียดเข้าหาผนังอ่อนนุ่มจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นสะท้อนก้องห้องนอนหรู

เขาพาเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ที่สูงตั้งแต่เพดานจรดพื้น แสงไฟสลัวสะท้อนภาพเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมกันอย่างน่าอาย วายุไม่ผ่อนแรง เขากระแทกกระทั้นเน้นจังหวะหนักหน่วงใส่ร่างบางที่แผ่นหลังแนบชิดกับความเย็นเฉียบของกระจก ตัดกับความร้อนระอุของบทรักที่กำลังดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง

“ซี้ดดด... ดูสิพิมพ์ ดูสิว่าตอนเวลาที่พิมพ์เสียว พิมน่ารักแค่ไหน” วายุคำรามพลางจ้องมองภาพในกระจกด้วยสายตาหิวกระหาย ก่อนจะคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมายจะบันทึกภาพความเร่าร้อนนี้เก็บไว้

“ไม่นะคะ! พี่วายุ อย่าถ่าย!” พิมพ์วดีร้องห้ามเสียงหลงพร้อมกับเบือนหน้าหนี มือสั่นเทาเอื้อมไปคว้าข้อมือเขาไว้ทันควัน

“หึ... กลัวอะไรที่รัก พี่แค่จะขอถ่ายเก็บไว้ดูเฉย ๆ ” วายุยอมวางมือถือลงตามคำขอ แต่กลับเปลี่ยนมาฟอนเฟ้นทรวงอกอิ่มอย่างรุนแรงแทนเป็นการลงโทษที่เธอขัดใจเขา

จังหวะรักสุดท้ายถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุดท่ามกลางเงาสะท้อนในกระจก พิมพ์วดีสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย สัมผัสดิบเถื่อนที่วายุประเคนให้นั้นมันรุนแรงจนเธอแทบจะหลอมละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา ในวินาทีนั้น ความหงุดหงิดทั้งหมดของวายุถูกระบายออกมาเป็นพลังงานมหาศาลที่สุมทลายลงบนร่างของนางแมวยั่วสวาทตรงหน้าอย่างไม่รู้จักคำว่าพอ

“คืนนี้พี่จะเอาให้พิมพ์หลับไม่ตื่นเลยทีเดียว!” วายุคำรามเสียงต่ำชิดใบหูหอมกรุ่น แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาดูราวกับเสือหนุ่มที่กำลังตะปบเหยื่ออย่างไม่รู้อิ่ม

“อร๊ายยย... พิมพ์ยอมแล้วค่ะ อื้ยยย... ที่รัก!” พิมพ์วดีตอบรับด้วยเสียงครางระเส่า ร่างกายของเธออ่อนระทวยทว่ากลับตื่นตัวรับทุกสัมผัสที่เขามอบให้

เพียงพริบตา เขาก็ประคองพลิกร่างระหงที่ให้ความร่วมมืออย่างรู้ใจให้เปลี่ยนมาอยู่ในท่าคลานเข่าบนเตียงกว้าง ก่อนจะอัดกระแทกสวนรับการแอ่นหยัดของหญิงสาว ประเคนความป่าเถื่อนโหมกระหน่ำประดุจพายุคลั่งที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งให้ราบคาบ

“พี่วายุขา เปลี่ยนท่าค่ะ ท่านี้พิมจุก อื้ย!!”

“ได้ที่รัก” เขาพลิกร่างของเธอกลับมานอนหงายได้ ก็รีบยกเรียวขาสวยขึ้นพาดบ่า

“ซี้ดดด... อ่าร์!!!” ชายหนุ่มครางกระหึ่มในลำคอ ความเสียวปลาบแล่นพล่านไปทั่วลำกายยามที่ตัวตนแกร่งกร้าวฝังลึกอยู่ในความคับแน่นที่บีบรัดเขาทุกจังหวะ พิมพ์วดีหลับตาพริ้ม ร่างกายเกร็งสะท้านจนขนลุกชันไปทุกอณูผิว เธอเงยหน้าขึ้นซู้ดปากด้วยความเผ็ดร้อนระคนหฤหรรษ์ ราวกับกำลังลิ้มรสพริกขี้หนูสวนเข้าไปทั้งกำจนความร้อนลามเลียไปทั่วร่าง

จากนั้นวายุก็เริ่มซอยจังหวะถี่ยิบ ควบกระหน่ำความดุดันเข้าใส่ลึกสุดใจโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้พักหายใจแม้เพียงวินาทีเดียว พิมพ์วดีครางเสียงหลงฟังไม่เป็นศัพท์ มือบางจิกละเลงเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ท่วมท้น ในขณะที่วายุโน้มตัวลงมาประทับจูบและขบเม้มกลืนกินยอดอกสาวอย่างหิวกระหาย

พิมพ์วดีสั่นกระตุกอยู่หลายครั้งเมื่อแรงอารมณ์พุ่งทะยานแตะขอบสวรรค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเธอแทบจะหลอมละลายกลายเป็นหยาดน้ำ แต่เสือหนุ่มอย่างวายุก็ยังคงเดินเครื่องต่ออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างที่สั่นคลอนจากการกระทำของเขาด้วยความลำพองใจ

เสียงครางอื้ออึงสอดประสานระงมไปทั่วห้องจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร พิมพ์วดีเอื้อมมือมาบีบเคล้นทรวงอกอิ่มของตัวเองเพื่อยั่วยุอารมณ์ ยิ่งกระตุ้นให้วายุคำรามลั่นด้วยความพึงพอใจ เขาเอื้อมมือหนาไปช่วยฟอนเฟ้นเต้าทรวงสล้างนั้นอย่างรู้งาน บดขยี้มันตามแรงกระแทกกระทั้นที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เขากำลังพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า... บทลงโทษของเขานั้นรุนแรงและยาวนานเกินกว่าที่เธอจะคาดคิดไว้จริงๆ กว่าที่พายุลูกนี้จะสงบลง ก็ทำเอาคนใต้ร่างแทบจะสิ้นเรี่ยวแรงซบลงกับที่นอนอย่างศิโรราบในที่สุด