บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (2/5)

             ซือซินใช้เวลาต้มยาเกือบครึ่งชั่วยามก่อนจะยกชามยาและสมุนไพรที่ใช้ทำแผลไปที่ห้องในเรือนปีกขวา

            นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองสำรับที่วางอยู่บนโต๊ะเพียงชั่วครู่ เมื่อเห็นอาหารที่นางทำหมดเกลี้ยง ชามข้าวไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว นางจึงยกยิ้มเล็กน้อยคล้ายพอใจ

            ‘ดีที่กินง่าย เช่นนี้ค่อยน่าดูแลหน่อย’ หากคนผู้นี้ทำตัวเรื่องมาก นางคงทนไม่ไหวพากลับไปทิ้งที่เดิมเป็นแน่

            “กินยาก่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะทำแผลให้ท่าน”

            “ยาหรือ” เขาเอ่ยถามพลางนิ่วหน้าเล็กน้อยคล้ายไม่ชอบใจ

            “บุรุษตัวโตเช่นท่านคงไม่ได้กลัวการกินยาเช่นเด็กน้อยใช่หรือไม่” นางกล่าวพลางยกยิ้มมุมปากคล้ายรู้ทัน

            “ข้าเพียงเอ่ยถามย้ำ หาได้คิดหลีกหนีการกินยาไม่” กล่าวจบก็รับถ้วยยาที่นางส่งให้อย่างรวดเร็ว

            “ยาก็ไม่ร้อนมากแล้ว หากท่านไม่ได้คิดหลีกหนีการกินยาเช่นเด็กน้อยก็รีบดื่มให้หมดเถิด” สิ้นเสียงกล่าวของนางบุรุษที่นั่งอยู่บนเตียงก็รีบยกชามยาขึ้นดื่มจนหมดในคราวเดียว

            “เห็นหรือไม่ ข้าหาได้กลัวการกินยาไม่” เขากล่าวพลางคว่ำชามให้นางดูคล้ายไม่ยอมโดนเด็กน้อยปรามาส

            “เจ้าค่ะ พี่ชายท่านเก่งกาจยิ่ง” ซือซินแกล้งชมเชยเขา ท่าทางคล้ายเด็กน้อยของคนตรงหน้าทำให้นางนึกอยากหัวเราะเสียจริง

            “แล้วยาอีกชามนั่นเล่า”

            “อ๋อ! ของข้าเองเจ้าค่ะ เมื่อวานข้าแบกท่านฝ่าฝนกลับเรือนจึงเป็นหวัดเล็กน้อย” กล่าวจบนางก็หมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อเอาชามยาของเขาไปวางแล้วเปลี่ยนมายกชามยาแก้หวัดขึ้นดื่มรวดเดียวหมดเช่นกัน

            ‘อ่า...ขมยิ่งนัก’ นางคิดก่อนจะเอาน้ำตาลก้อนโยนใส่ปากปิดท้าย ความหวานจากน้ำตาลก้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วปากทำให้นางนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะมันหวานเกินไป หลังจากนี้คงต้องหาเวลาทำบ๊วยหวานเอาไว้กินเสียแล้ว

            “เจ้าก็ไม่ชอบกินยาขมใช่หรือไม่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงการล้อเลียน

            “เจ้าค่ะ มีเด็กที่ใดบ้างชอบกินยาขม”

            ‘แท้จริงเป็นข้าที่ตกหลุมพรางการหลอกล่อของนาง’ มุมปากของเขาแต่งแต้มรอยยิ้มบาง

            “ท่านนอนลงได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าจะใส่ยาให้ท่าน”

            “อืม” เขาตอบรับก่อนจะทำตามที่นางบอกอย่างว่าง่าย

            ซือซินยกสมุนไพรรักษาแผลมาวางที่ขอบเตียงก่อนจะรวบผ้าห่มที่ห่มกายเขาให้ลงไปกองที่เอว ดวงตาดอกท้อจับจ้องบาดแผลบนตัวเขาอย่างพิจารณา

            ‘เหตุใดแม่นางน้อยที่ฉลาดและเก่งกาจผู้นี้ ถึงอาศัยอยู่ที่นี่ตามลำพัง’ เขาลอบมองนางด้วยความสงสัย

            “หากเจ็บ ก็ให้อดทนนะเจ้าคะ อย่าได้ส่งเสียงดัง ประเดี๋ยวข้าตกใจมือไม้พันกันจะพานทำให้ท่านเจ็บกว่าเดิม” นางกล่าวพลางเริ่มลงมือทำแผลให้เขา

            “ขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิตข้า ข้าแซ่หาน นามซือเหยียน” แม้จะยังไม่ได้เข้าพิธีสวมกวานแต่เขามั่นใจว่านางจะต้องเคยได้ยินเสียงเล่าลือถึงความรูปงามของเขา

            “อ๋อ! อืม” นางตอบรับสั้น ๆ ไม่ได้มีท่าทางตื่นเต้นหรือตกใจอันใด

            “เจ้าเล่า มีชื่อแซ่อันใด”

            “ข้าไม่มีแซ่ แต่ตาเฒ่าที่เคยเก็บข้ามารักษาเขาเรียกข้าว่าซือซิน” แท้จริงเป็นนามที่ติดอยู่ในความทรงจำของร่างนี้

            “แล้วตาเฒ่าที่เจ้าว่าเขาไปอยู่ที่ใดแล้ว”

            “ตายไปแล้วเจ้าค่ะ” นางไปเก็บสมุนไพรบนภูเขาไม่นานกลับมาอีกทีก็พบจดหมายและแผนที่ทางไปหลุมศพของตาเฒ่า

            ใช่! นางไม่ได้กล่าวผิด ตาเฒ่าเหมือนรู้ว่าตัวเองจะตายจึงเขียนจดหมายสั่งเสียทิ้งเอาไว้ แต่ก็ไม่รู้ว่าลงไปนอนในหลุมแล้วเอาดินกลบฝังตนเองด้วยหรือเปล่าถึงได้รู้แม้กระทั่งที่ตั้งของหลุมศพ แต่เอาเถิดในเมื่อตาเฒ่าบอกเช่นนั้น นางจะเชื่อเช่นนั้นก็ไม่ผิด ใช่หรือไม่

            “แล้วบ้านเดิมของเจ้าเล่า”

            “ข้าจำไม่ได้เจ้าค่ะ ยามนั้นข้าแค่ห้าหนาว จำได้แค่ว่าบิดามารดาถูกสังหารส่วนข้าก็เจ็บหนักจึงถูกตาเฒ่าเก็บมารักษาด้วยความเวทนา” แม่นางน้อยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือก็ทำแผลให้เขาไป

            “หลังจากตาเฒ่าตายเจ้าก็อยู่ที่นี่คนเดียวมาโดยตลอดหรือ ไม่มีใครมาดูแลเลยหรือ” แม่นางน้อยอยู่กลางป่าคนเดียวย่อมไม่ปลอดภัย ยิ่งใบหน้านั่นเริ่มฉายแววโฉมสะคราญ เขาเกรงว่านางจะพบเจอคนไม่ดีเข้า

            “เจ้าค่ะ ข้าดูแลตนเองได้ ไม่จำเป็นต้องมีใครมาดูแลก็ได้” กล่าวจบนางก็ทำท่าจะเปิดผ้าห่มที่คลุมร่างกายส่วนล่างของเขาออก

            “เจ้าจะทำอันใด โอ๊ย!” หานซือเหยียนร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับชันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อยื้อแย่งผ้าห่มจากนาง ก่อนจะต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด