บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (3/4)

            ‘ไม่ ๆ แท้จริงเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้” นางเอาไม้เขี่ยเขาตั้งหลายครั้ง หากยังมีชีวิตอยู่เหตุใดไม่ส่งเสียง

            ‘แต่ข้าก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากตาเฒ่าจนมีชีวิตรอดเช่นนี้ไม่ใช่หรือ’ หากตาเฒ่ามองผ่านไม่เก็บนางมารักษา ต่อให้เป็นวิญญาณจากไหนมาเข้าร่างนี้ ก็คงไม่อาจมีชีวิตรอดได้เพราะยามนั้นร่างกายนี้เจ็บหนักไม่น้อย

            “เฮ้อ! ข้าจะกลับไปดูเขาอีกครั้งก็ได้” หากตายกลายเป็นศพแล้ว นางจะช่วยฝังให้ก็แล้วกันถือว่าสร้างกุศล แต่หากเขารอดนางก็กลายเป็นผู้มีพระคุณของเขา

            สุดท้ายซือซินก็พ่ายแพ้ให้กับความดีของตนเอง เด็กน้อยหมุนตัววิ่งกลับไปทางเดิมพลางภาวนาให้ฝนอย่าเพิ่งตก ขอเวลาให้นางทำความดีก่อน

            เมื่อเห็นร่างนั้นยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ตามเดิมนางรีบจับข้อมือของเขาขึ้นมาคลำหาจุดชีพจรเพื่อตรวจดูว่าอีกฝ่ายตายหรือยัง

            “ดูเหมือนท่านจะยังมีชีวิตอยู่” นางเอ่ยเสียงเบาก่อนที่สายตาจะมองเห็นป้ายหยกที่อีกฝ่ายห้อยอยู่

            ‘หยกเนื้อดีเสียด้วย แซ่หานหรือ’ ถามว่านางรู้จักหรือไม่ ก็ไม่! เพียงแต่คนที่มีหยกพกประจำตัวเช่นนี้ น่าจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา คงเป็นคนจากตระกูลใหญ่กระมัง อาภรณ์ก็เนื้อดีไม่น้อย

            ‘ช่วยไปก่อนก็แล้วกัน ประเดี๋ยวถ้าดูเป็นคนไม่ดี ค่อยใช้ยาพิษที่ตาเฒ่าให้จัดการเขาภายหลังได้’ ก่อนตายตาเฒ่าได้มอบพิษเอาไว้ให้นางมากมายทั้งยังสอนวิธีใช้อย่างละเอียด คล้ายกับรู้ล่วงหน้าว่าตนจะตายเมื่อใด

            ครืน ๆ เสียงฟ้าร้องดังก้องป่าคล้ายกับเร่งให้นางรีบกลับเรือน สุดท้ายนางจึงตัดสินใจแบกเขาขึ้นหลังพากลับเรือนกลางป่าของตน

           

            ฮัดชิ้ว! ยามนี้ซือซินมั่นใจแล้วว่าตนเองกำลังจะเป็นหวัด เด็กน้อยวัยเก้าหนาวยืดตัวลุกขึ้นก่อนจะบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้าจากการเฝ้ายื้อแย่งชีวิตคนผู้นี้จากปรโลกมาทั้งคืน

            “ครานี้ก็เหลือแต่ท่านแล้ว ว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อใด” เพราะนางเป็นเพียงสตรีชาวบ้านที่มีความรู้เรื่องสมุนไพร ไม่ใช่หมอจึงไม่สามารถบอกได้ว่าคนผู้นี้จะรอดหรือตาย สิ่งที่นางทำได้ตั้งแต่พาเขากลับมาที่เรือนมีเพียงการทำแผลและทำให้ไข้ของเขาไม่ขึ้นสูงมาก

            “ถึงคราวข้าต้องไปดูแลรักษาตนเองบ้าง” สตรีร่างเล็กกล่าวเสียงเบาก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

            เพราะที่นี่เป็นเรือนกลางป่าอยู่ไกลจากโรงหมอในเมืองพอสมควร หากนางเจ็บป่วยเล็กน้อยนางก็มักจะรักษาตนเองโดยใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรที่ตาเฒ่าสอนให้

            ‘อ่า...ครั่นเนื้อครั่นตัวยิ่งนัก’ เนื่องจากเมื่อวานต้องแบกบุรุษที่ตัวใหญ่กว่านางมากนักทำให้การเดินทางกลับเรือนของนางช้าลงไปมาก สุดท้ายจึงเปียกฝนไปทั้งตัว

            ใช้เวลาเพียงครึ่งเค่อยาสีไม่น่ากินก็อยู่ในชามตรงหน้าแล้ว แม้จะไม่ชอบกลิ่นหรือรสของมัน แต่ทว่านางก็ไม่อาจปฏิเสธมันได้ สุดท้ายจึงเป่ายาให้คลายร้อนก่อนจะยกดื่มจนหมดถ้วยแล้วกินบ๊วยหวานที่นางทำเองเป็นการปิดท้าย

            “ฮ้าว! ไปนอนสักงีบแล้วค่อยว่ากัน” ซือซินบิดขี้เกียจอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องของตนเพื่อนอน

            เพล้ง! เสียงถ้วยชาตกแตกทำให้แม่นางน้อยที่กำลังนอนขี้เกียจสะดุ้งสุดตัวก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

            ‘เสียงดังมาจากห้องตาเฒ่าใช่หรือไม่’ นางให้คนเจ็บนอนที่นั่น คงมิใช่ว่ามีคนที่ทำร้ายเขาลอบเข้ามาสังหาร

            ‘ข้าลำบากลำบนดูแลเขาทั้งคืน ข้าไม่ยอมให้ใครมาทำลายความตั้งใจทำดีของข้าหรอก’ หากเขาจะตายก็ต้องปล่อยให้เขาตายเอง ไม่ใช่ถูกคนทำร้ายจนตาย

            ซือซินรีบลงจากเตียงแล้วคว้าล่วมยาพิษมาคล้องไหล่ไว้ก่อนจะรีบเดินย่องไปที่ห้องของตาเฒ่าซึ่งอยู่อีกฝั่งของเรือนแห่งนี้

            นางพยายามก้าวเท้าด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุดเพื่อไม่ให้ผู้บุกรุกรู้ตัวก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูดู

            ว่างเปล่า! ไม่มีใครอยู่ในห้องนั้นนอกจากคนแปลกหน้าที่นางเก็บมาจากชายป่ากำลังพยายามชันกายลุกขึ้นจากพื้น เกรงว่าเสียงของตกแตกเมื่อครู่คงจะเป็นฝีมือของคนผู้นี้

            “ท่านฟื้นแล้วหรือ” นางกล่าวพลางเข้าไปใกล้หวังช่วยประคองเขา

            “เจ้าเป็นคนของฝ่ายไหน” นอกจากจะไม่ขอบคุณนางแล้ว บุรุษผู้นั้นยังผลักตัวนางให้ถอยห่างอย่างแรง

            “ข้ามันอาภัพเสียจริง ทำคุณกับคนไม่ขึ้น อุตส่าห์แบกฝ่าสายฝนพามารักษาที่เรือน กลับมองข้าเป็นคนไม่ดีเสียได้” นางกล่าวกับตนเองคล้ายรำพึงรำพัน

            “เหตุใดข้าถึงไม่ได้สวมใส่อาภรณ์!” บุรุษแปลกหน้าเอ่ยถามคล้ายเพิ่งรู้ตัว ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำด้วยความอับอายแฝงความโกรธเคือง