บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (1/5)

                                                                                           2

                                                                      อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน

            หลังจากแม่นางน้อยออกจากห้องไปแล้ว คนเจ็บที่นั่งอยู่บนเตียงก็นั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

            ในพิธีล่าสัตว์ประจำปีของราชวงศ์โจวมีกลุ่มคนไม่ทราบที่มาบุกเข้าโจมตีทำให้องครักษ์ต้องคุ้มกันฮ่องเต้ ฮองเฮาและพระสนมกลับวังหลวง แต่เนื่องจากตอนนั้นองค์รัชทายาทกำลังล่าสัตว์อยู่ในป่า เขาจึงอาสานำกำลังทหารไปคุ้มกันผู้สูงศักดิ์กลับวังหลวง

            ทว่าเมื่อไปถึงกลับพบว่าองค์รัชทายาทกำลังต่อสู้อยู่กับบุรุษชุดดำเหล่านั้น เขาจึงรีบเข้าช่วยเหลือ แต่ไม่ว่าจะต่อสู้อย่างไรคนของฝ่ายศัตรูก็ไม่มีท่าทีว่าจะลดลง พอสังหารได้ห้าคน ก็มีคนเข้ามาสมทบเพิ่มอีก

            เมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้ว เขาจึงตัดสินใจพาองค์รัชทายาทฝ่าวงล้อมของศัตรูออกมาก่อนจะทำการผลัดเปลี่ยนเสื้อคลุมกันลมเพื่อล่อคนร้ายให้ตามเขาไป ถ่วงเวลาให้องค์รัชทายาทหนีรอด

            ในยามนั้นเขาใช้วิชาตัวเบาหนีลัดเลาะตามป่าเขาไปเรื่อย ๆ จนห่างจากจุดที่แยกกับองค์รัชทายาทมาไกลแล้วเขาจึงหันหลังกลับพุ่งตัวเข้าใส่ศัตรู ทว่าคนพวกนั้นเมื่อเห็นว่าเขาไม่ใช่คนที่พวกมันต้องการ จึงลุแก่โทสะพุ่งตัวเข้าใส่หมายเอาชีวิต โชคดีที่เขาพอจะมีวิทยายุทธ์อยู่บ้างจึงสามารถปลิดชีพคนทั้งห้าได้ แม้จะถูกแทงจนได้รับบาดเจ็บก็ตาม

            หลังจากปลิดชีพคนพวกนั้นแล้วเขาก็ใช้วิชาตัวเบาจากมาแต่ดูเหมือนบาดแผลที่ได้รับจะหนักหนาไปเสียหน่อย สุดท้ายเขาก็หมดแรงและล้มลงหลังจากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

            ตื่นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ใดก็ไม่ทราบ แต่เพราะคอแห้งผากเขาจึงตั้งใจจะลงจากเตียงไปรินชาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะแต่เกิดเจ็บแผลขึ้นมาจึงล้มลงจนแม่นางน้อยผู้นั้นมาพบเข้าเช่นเมื่อครู่

            หลังจากนางกลับออกไปแล้ว เขาก็ได้แต่ครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะติดต่อส่งข่าวให้คนของตน

            ‘อย่างแรกคือข้าต้องรู้ให้ได้ว่าที่นี่คือที่ใด’

            แม่นางน้อยที่เขายังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามหายไปราวครึ่งชั่วยามก็กลับมาพร้อมกับสำรับหน้าตาน่ากิน

            “นี่เจ้าทำเองหรือ”

            “เจ้าค่ะ ข้าทำได้แต่อาหารพื้น ๆ เหล่านี้ อย่างไรท่านทนกินไปก่อนนะเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างไม่ได้ใส่ใจ

            “ที่ข้าถามไม่ได้คิดจะต่อว่าเจ้า ข้าเพียงแต่แปลกใจที่แม่นางน้อยเช่นเจ้าทำอาหารออกมาได้น่ากินเช่นนี้”

            “เชิญท่านรับสำรับไปนะเจ้าคะ ข้าจะไปต้มยาให้ท่าน”

            “เจ้าไม่กินด้วยกันหรือ” แม่นางน้อยตรงหน้าตัวเล็กยิ่งนัก อยู่ในเรือนกลางป่าคนเดียวเช่นนี้คงมีชีวิตที่ไม่ค่อยดีเท่าใด

            “ข้าไม่ค่อยหิวเท่าใดนัก ค่อยไปกินสำรับเย็นในคราวเดียว” กล่าวจบนางก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่รู้ตัวว่าได้ทำให้ใครบางคนเข้าใจผิดไปเสียแล้ว

            ‘นางลำบากเช่นนั้นยังอุตส่าห์มีใจช่วยเหลือข้า’ การกระทำของนางทำให้ซาบซึ้งระคนอยากสั่งสอนแม่นางน้อยผู้นี้เหลือเกิน คราวหน้าจะได้ไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือใครให้ตนเองต้องลำบากเช่นนี้อีก

            ส่วนแม่นางน้อยที่คุณชายผู้นั้นกำลังนึกเวทนานั้น พอออกจากห้องนั้นได้ นางก็ไปจัดเตรียมสมุนไพรให้พร้อมสำหรับใส่แผล ก่อนจะไปต้มยาแก้หวัดให้ตนเอง และต้มยาให้คนที่นางเก็บมา

            ‘ยามปกติบุรุษที่ใกล้จะสวมกวานแล้วก็มักจะมีสาวใช้อุ่นเตียงมิใช่หรือ’ จากที่มองอย่างพิจารณา พี่ชายที่นางเก็บมาน่าจะใกล้เข้าพิธีสวมกวานเต็มที แต่เหตุใดเขาถึงดูเขินอายยิ่งนักยามรู้ว่าถูกนางเปลื้องอาภรณ์

            ‘หรือแท้จริงเขาจะมีใจหลงหยาง[1]’ เพราะอาภรณ์ที่เขาสวมใส่และป้ายหยกประจำตัวบ่งบอกได้คนที่นางเก็บมาน่าจะเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ ซึ่งมักจะมีสาวใช้อุ่นเตียงก่อนแต่งฮูหยินเข้าจวนเสียอีก ดังนั้นหากเขาได้สัมผัสสตรีอยู่บ่อยครั้ง เขาก็ไม่น่าจะเขินอายยามที่รู้ว่าถูกนางเปลื้องอาภรณ์

            ‘แม้ท่าทางของเขาจะไม่คล้ายบุรุษตัดแขนเสื้อ แต่หากเขาเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อจริง ก็น่าเสียดายไม่น้อย’ นางคิดก่อนจะยกผิงกั่ว[2]ขึ้นกัด ในขณะที่มือข้างที่ว่างก็คนยาไป

            รูปโฉมของพี่ชายที่นางเก็บมางดงามราวกับเทพเซียน หากได้แต่งหญิงงามอันดับหนึ่งหรือโฉมสะคราญล่มเมืองเป็นฮูหยิน บุตรชายบุตรสาวต้องมีรูปโฉมที่เลิศล้ำเป็นแน่ ช่างน่าเสียดาย...

[1] รักใคร่บุรุษด้วยกัน

[2] แอปเปิ้ล