บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (4/4)

            “เพื่อสะดวกในการใส่ยาให้ท่านและเช็ดตัวยามที่ท่านตัวร้อนมีไข้ ส่วนคำถามที่ท่านถามข้าว่าเป็นฝ่ายไหน ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าในชีวิตท่านมีคนเข้ามาเกี่ยวข้องกี่ฝ่าย แต่เอาเป็นว่าข้าคือคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปพบท่านในป่าแล้วพาท่านมารักษาที่นี่” นางตอบเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่งและไม่คิดจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้บุรุษกักขฬะท่าทางดุร้ายอีก

            “เจ้าหันหน้าไปทางอื่นก่อน”

            “...” นางไม่ตอบแต่หมุนตัวหันหลังให้เขาแต่โดยดี

            บุรุษวัยสิบเก้าหนาวรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายก่อนจะกลับไปนั่งที่เตียง

            “เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ” เขาเอ่ยถามเมื่อจัดการตนเองเรียบร้อยแล้ว

            “เจ้าค่ะ ข้าเห็นท่านนอนเล่นอยู่ในป่ากลัวจะโดนสัตว์ป่าทำร้าย จึงพามาใส่ยาที่เรือนเพียงเท่านั้น” นางกล่าวจบก็หมุนตัวหันมาสนทนากับเขาหลังจากไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากทางด้านหลังแล้ว

            “ข้าขอโทษ ที่เมื่อครู่ทำร้ายเจ้า” น้ำเสียงของเขาคล้ายจะอ่อนลงมาก

            “โชคดีที่ข้าไม่เจ็บอันใดมาก” นางกล่าวในขณะที่สายตาจับจ้องบริเวณอกเขา

            “ช่วยตามผู้อาวุโสของเจ้ามาให้ข้าได้หรือไม่” ดูแล้วแม่นางตรงหน้าน่าจะยังเยาว์วัยเกินไปที่จะสนทนาเรื่องเกี่ยวกับการรักษา เขาจึงอยากขอบคุณผู้อาวุโสของนางที่ช่วยดูและรักษาเขา

            “ไม่มี”

            “ท่านผู้อาวุโสจะกลับเรือนมาเมื่อใดหรือ”

            “ที่ข้าบอกว่าไม่มี ก็คือข้าอยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีผู้อาวุโส”

            “เช่นนั้นคนที่ถอดอาภรณ์ข้า ก็คือ...” บุรุษเช่นเขารู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งนักที่จะเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา

            “ใช่! เป็นข้าเองที่ถอดอาภรณ์ของท่านออก”

            “แม่นางน้อยท่าน!” นางรู้หรือไม่ว่าหากทำเช่นนั้นมิแคล้วเขาและนางจะต้องตบแต่งกันเพื่อรักษาชื่อเสียงของนาง

            “ข้าแบกท่านฝ่าสายฝนมาที่เรือน หากข้าไม่ถอดอาภรณ์ของท่านออก ป่านนี้ท่านคงป่วยตายไปแล้ว”

            “แล้วเหตุใดไม่สวมใส่อาภรณ์คืนให้ข้า” คำถามของเขาทำให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเมื่อครู่ได้บอกไปแล้วว่าเพราะเหตุใด แต่เอาเถิดหากเขาอยากรู้ นางจะบอกเขาอีกครั้งก็ได้

            “พี่ชาย...ท่านตัวใหญ่กว่าข้ามากนัก กว่าข้าจะถอดอาภรณ์ที่เปียกฝนออกจากกายของท่านได้ ข้าก็แสนลำบาก จะให้สวมใส่อาภรณ์ให้ท่านแล้วต้องคอยถอดออกยามที่ใส่ยากับเช็ดตัวลดความร้อนในกายท่านอีก คงเหน็ดเหนื่อยเกินไปสำหรับข้า”

            “คนที่เช็ดตัวให้ข้าก็เป็นเจ้า!”

            “ข้าอยู่ในเรือนนี้เพียงลำพัง หากไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใครไปได้เล่า” ถามโดยไม่ไตร่ตรองนะคนผู้นี้

            “แม่นางน้อยไม่ต้องห่วง ข้าจะรับผิดชอบชื่อเสียงเจ้า ข้าจะตบแต่ง...”

            “อ่า...พี่ชาย ข้าเพิ่งจะเก้าหนาวได้ไม่กี่เดือนยังไม่เร่งรีบ”

            “เช่นนั้นก็หมั้นหมายกันไว้”

            “รอประเดี๋ยวเจ้าค่ะ...พี่ชายท่านอย่าได้คิดมาก เมื่อข้าเลือกช่วยเหลือท่านแล้ว ข้าไม่คิดจะเรียกร้องความรับผิดชอบจากท่านหรอกเจ้าค่ะ”

            “แต่เจ้าเป็นสตรี...”

            “สตรีที่ใดกันเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงเด็กน้อย ชื่อเสียงอันใดข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ” แค่เห็นเรือนร่างของบุรุษไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ในชาติก่อนนางแค่กดค้นหาก็สามารถเห็นไปถึงตับไตไส้พุงของบุรุษได้

            “แต่หากมีคนรู้เข้าเจ้าจะ...”

            “ข้าไม่พูด ท่านไม่พูด ใครจะทราบเรื่องนี้ได้ เอาเถิด ท่านค่อย ๆ พักผ่อนไปนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวใกล้ถึงเวลาเปลี่ยนยาข้าจะมาดูท่านอีกครั้ง”

            “...” คุณชายผู้เคยมั่นใจในรูปลักษณ์ของตนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มบาง