Masuk“นึกว่าแน่ ถุ้ย!” กัสแค่นเสียงในลำคอพลางเอามือออกจากไหล่ฉันอย่างละมุนละม่อม
“ไหนล่ะชีทเรา” พอฉันถามถึงชีท กัสก็ยื่นให้ เป็นเวลาเดียวกับที่เทมส์นั่งลงตรงข้ามเราสองคน
“แล้วคิดไงมาทานข้าวคณะอื่น ไอ้รุ่นพี่หน้าหม้อเข้ามายุ่งจนได้” กัสพูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด ก็คงไม่ชอบใจที่มีคนเข้ามาวอแวฉันเหมือนอย่างเคยนั่นล่ะ
“เพื่อนชวนมาน่ะ บอกก๋วยจั๊บคณะนี้อร่อยมาก เราเลยไม่ปฏิเสธ” ฉันว่าพลางเก็บชีทไว้กับหนังสือที่หอบมา
“แล้วเพื่อนไปไหนกันหมด”
“ซื้อข้าว นั่นไง...มาละ” ฉันพยักเพยิดไปทางเรนนี่ที่ถือจานข้าวเดินตรงมาทางนี้
“หวัดดีกัส หวัดดีเทมส์” เรนนี่ทักสองหนุ่มอย่างกันเองเพราะเห็นหน้ากันบ่อยมาแต่ไหนแต่ไร
เมื่อฉันรู้ตัวว่าชอบกัสแบบชายหญิงก็ขอให้กัสเลิกแสดงบทแฟน กัสกลับไม่ยอมแถมยังทำหน้าที่เหมือนเดิม เพราะงั้นพวกเราก็ยังเจอกันอยู่เรื่อยๆ ยกตัวเช่นตอนกัสมาอาละวาดใส่หนุ่มที่เข้ามาจีบฉันไงเล่า
“ฮายเรนนี่” กัสทักกลับอย่างเฟรนด์ลี่ ส่วนเทมส์ผงกหัวหน้าตานิ่งเหมือนทุกครั้ง
“แกไปซื้อข้าวเถอะ” เรนนี่ว่า
“โอเค” ฉันรับคำพลางหยิบกระเป๋าตังค์ขึ้นมาถือ กัสลุกออกจากที่นั่งพร้อมบอกฉันว่า
“เดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่เป็น...”
“ใครบอกไม่เป็น อยู่คนเดียวยังมีไอ้หน้าหม้อมายุ่ง ไปส่งน่ะดีละ” กัสสรุปเองเสร็จสรรพ์ก่อนจะหันไปหาเทมส์
“กูไปส่งลิลลี่แป๊บ มึงจะรออยู่นี่หรือกลับคณะก่อน”
“กูนั่งรถมาพร้อมมึง จะเดินกลับเองเพื่อ?” เทมส์เลิกคิ้ว กวนเพื่อนสนิทหน้าตาย
“เดี๋ยวกูมา” ว่าแล้วก็กัสผายมือให้ฉันเป็นคนเดินนำ ส่วนตัวเขาเป็นฝ่ายเดินตาม ตลอดทางฉันได้ยินสาวๆ บ่นเสียดายไม่หยุดที่กัสมีแฟนแล้ว
แต่มันใช่ที่ไหนล่ะ เราสองคนเป็นเพื่อนกันแต่เล็กแต่น้อยต่างหาก แถมฉันดันเผลอใจแอบชอบเพื่อนสนิทของตัวเองมาตลอด 3 ปีเต็ม ลิลลี่คนนี้จึงเป็นได้แค่แฟนมโนของกัสเท่านั้น!
ถ้าถามว่าฉันตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง... มันก็ทั้งดีใจและอึนในเวลาเดียวกัน!!
อยู่ใกล้คนที่ชอบได้แต่ไม่สามารถบอกคำว่าชอบออกไปได้เพราะอยากรักษาความสัมพันธ์ที่ดีเอาไว้...
น่าเศร้าเนอะ รักข้างเดียวเนี่ย...ว่ามั้ย
“...ลี่ ลิลลี่”
“หือ!” ฉันที่กำลังจมอยู่ในความคิด หันขวับมองกัสก็เห็นร่างสูงกำลังย่นคิ้วด้วยสีหน้าแปลกใจ
“เหม่อไร เรียกหลายรอบละ”
“อ๋อ! กำลังคิดว่าจะทานไรดีน่ะ” ฉันด้นสดแก้ตัวพลางยิ้มแหยแต่ทำเอากัสเลิกคิ้วยิ้มมุมปาก มองกันด้วยแววตาเอ็นดู
ก็อย่างที่รู้กัน... กัสเห็นฉันเป็นแค่น้องสาวจะมองอย่างรักใคร่ได้ไงเล่า ชีวิตนี้ก็ได้เท่านี้แหละ
“ไหนว่าก๋วยจั๊บคณะนี้อร่อยก็เลยมา สรุปไม่กินละ” กัสดักคอถาม
“ก๋วยจั๊บก็อยากทานอยู่ แต่อันอื่นก็น่าอร่อยไง” ฉันบอกพลางกวาดสายตาไปตามร้านข้าว
อืม! ข้าวขาหมูน่าสนใช่ย่อยแฮะ คนต่อเยอะ...ดูท่าทางจะอร่อย อุ๊ย! เกี๊ยวหมูสับของคนที่เพิ่งเดินสวนไปก็น่าทาน
“เลือกได้ยัง ทานไรคร้าบ” น้ำเสียงขบขันของกัสทำให้ฉันหันมองเจ้าตัว พอเห็นรอยยิ้มสว่างไสวบนใบหน้าหล่อเหลา ใจดวงน้อยของฉันก็เต้นตึกตัก... ตึกตัก
“ก็ยัง” ฉันส่ายหน้าไปมา
“เหมือนเดิมตั้งแต่เด็กจนโต มา! เดี๋ยวเฮียเลือกให้”
“หึ” ฉันทำหน้ามู่ทู่ใส่กัสทันทีเมื่ออีกฝ่ายแทนตัวเองว่าเฮีย เกิดก่อนแค่ 9 เดือนแต่ดันอยากเป็นพี่มาแต่ไหนแต่ไร แล้วดูเถอะ... โตจนป่านนี้ความคิดยังไม่เปลี่ยน!
“ดูทำหน้า” กัสหัวเราะก่อนจะจับข้อศอกฉันอย่างเบาบาง พามาต่อแถวที่ร้านข้าวขาหมู
“ทำไมเลือกร้านนี้อ่ะ” ฉันถามด้วยความสงสัยระหว่างอยู่ในแถว ส่วนกัสอยู่นอกแถวแต่เราสองคนยืนข้างกัน
“ก่อนเปิดเทอมใครบ่นอยากทาน” กัสเลิกคิ้วถาม
“จำได้ด้วย” ฉันอุบอิบซ่อนยิ้มด้วยความดีใจ ไม่นึกว่าที่คุยเล่นกันเรื่อยเปื่อยในไลน์คนที่ยืนข้างกันจะจำได้
“ทำไมจะจำไม่ได้ เราจำทุกอย่างที่ลิลลี่เคยพูดได้หมดนั่นล่ะ”
“นอกจากหล่อมากแล้วยังมีความใส่ใจแฟนอีก... น่ารักอ่ะแก”
“มากกก” เสียงซุบซิบแบบเก็บอาการไม่อยู่ของสาวๆ ที่ต่อแถวด้านหลังทำให้ฉันแกล้งทำตาปริบๆ ทั้งที่ในใจโคตรเห็นด้วย
ใช่! ฉันชอบกัสเพราะความใจดี ความน่ารักที่มีให้กันเสมอ หาใช่หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร หรือฐานะร่ำรวยมากขนาดใช้สิบชาติก็ไม่มีทางหมด หรืออยู่ในตระกูลดังแต่อย่างใด
ตอนเราสองคนเลิกกัน ฉันเคยได้ยินคำว่า ‘ตั้งใจรัก’ จากปากกัสครั้งนึงยังไม่รู้สึกเขินเท่านี้เลย ทำไมตอนนี้ถึงเขินจนแทบใจน้วยไปหมด... งงตัวเองงั้นที่เค้าว่ากัน สถานการณ์ต่างเลยทำให้ความรู้สึกต่าง... เป็นแบบนี้เองสินะ“อูวววว! / ว้ายยยย!” รุ่นน้องชายหญิงถึงกับอุทานและหวีดออกมาเมื่อเจอคำว่า ‘ตั้งใจรัก’ ของหนุ่มพรีเมียมเข้าให้“พี่กัสคะ พวกหนูขอลายเซ็นพี่ได้มั้ย” มีน้องผู้หญิงกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาขอลายเซ็น กัสเลิกคิ้วนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้า“ได้ครับ ตั้งแถว”น้องๆ ตั้งแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งอย่างรวดเร็ว กัสเดินไปยืนตรงกลางด้านหน้าแถว หันหน้าเข้าหาน้อง ส่วนฉันผู้ซึ่งไม่ได้เรียนคณะนี้ก็เฝดตัวมายืนด้านข้าง“พี่สวยมากเลยค่ะ” น้องคนนึงที่มองมาทางฉันไม่หยุดตั้งแต่เดินเข้ามา พูดเหมือนละเมอทำเอาฉันหลุดขำ“ขอบใจจ้ะ” ฉันคลี่ยิ้มส่งให้“ว้าว!” น้องทั้งแถวตาโตร้องว้าวในชั่ววินาที ตีมือกับเพื่อนข้างๆ วุ่นวายด้วยสีหน้าตื่นเต้นเล่นเอาฉันงง...นี่ฉันไม่ได้เผลอทำอะไรอ๊องๆ ออกไปใช่มั้ย น้องๆ ถึงแสดงอาการแปลกขนาดนี้ ฉันหันไปทางกัสด้วยสีหน้าตั้งคำถาม? กัสอมยิ้มให้กันและยักคิ้วรัวๆ ทำเอารุ่นน้องหวีดหนักกว่าเดิม“พ
พรึ่บ!ทั้งพี่ว้ากซึ่งเป็นรุ่นเดียวกันรวมถึงรุ่นน้องสองคณะทั้งลานเกียร์หันมามองฉันเป็นสายตาเดียว บอกตามตรงเป็นอะไรที่ประหม่าพอสมควรเพราะรุ่นน้องบางคนที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนต่างซุบซิบด้วยสีหน้าตะลึงไม่หยุดพอหันไปทางกัสก็เห็นเจ้าตัวกำลังพึมพำชื่อฉันด้วยสีหน้าตะลึงไม่ต่าง “ลิลลี่”“แฟนพี่กัสไงวะ ดาวมหาลัยเว้ย” รุ่นน้องวิศวะที่คงเคยทำภารกิจขอลายเซ็นจากกัสพูดขึ้นมาอย่างรู้เรื่องดี“ที่มึงบอกว่าโคตรสวยอ่ะนะ”“เออ พี่คนนี้แหละ”“เแฟนพี่กัสเหรอ สวยมาก สมกันสุดๆ”“พี่ลิลลี่ที่อยู่บริหารไง สวยที่สุดใน ม.ละ”“เงียบ! ผมอนุญาตให้พวกคุณทุกคนพูดรึไง!” เทมส์ตะโกนถามด้วยน้ำเสียงทรงพลังปนดุดัน รุ่นน้องทั้งสองคณะหันกลับไปก้มมองพื้นลานเกียร์โดยพร้อมเพรียง...สุดมากค่ะ บริหารของฉันเด็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับวิศวะ บอกตามตรงขนลุกมากกับเวอร์ชั่นพี่ว้ากของแฟนและเพื่อน! แง!“ลิลลี่” กัสเดินเข้ามาเรียกกันเบาๆ ฉันคลี่ยิ้มหวานก่อนจะยื่นแก้วในมือให้แฟนหนุ่ม“เราซื้อมาให้ กัสใช้เสียงเยอะดื่มน้ำน่าจะดีขึ้น”“ขอบคุณครับ” กัสคลี่ยิ้มหวาน มองกันด้วยสายตาตื่นเต้นปนดีใจก่อนจะก้มดูดชาเขียวในแก้วแสดงว่าที่เดย์บอกคือเรื่องจร
“รักหรอกจึงหยอกเล่น ก็ฉันดีใจที่แกกับกัสกลับมาคืนดีกันนี่ ลุ้นหนักมากค่ะบอกเลย” เรนนี่บอกกันด้วยสีหน้าและสายตาดีใจแจ่มชัด บอกเป็นสิบรอบแล้วมั้งตั้งแต่ฉันโทรรายงานว่าคืนดีกับกัสแล้ว“รู้ค่ะว่าเพื่อนดีใจ ในเมื่อแกคือคนรายงานความเคลื่อนไหวของฉันให้กัสรู้นี่” ฉันทำเป็นหรี่ตาใส่แต่ความจริงไม่ได้โกรธอะไรหรอก รู้ว่าเพื่อนทำไปทั้งหมดเพราะอยากเห็นฉันมีความสุขน่ะนะ“ก็นะ ยอมรับว่าทำจริงค่ะ” เรนนี่คลี่ยิ้มยกไหล่ด้วยหน้าตาสดใส ก่อนจะถามอย่างนึกได้ “แล้วแม่นางเอกนั่นว่าไง ยังตามมาวุ่นวายอยู่มั้ย”“วิต้าโทรมาขอโทษ”“ไม่น่าเชื่อ” เรนนี่พึมพำด้วยสีหน้าไม่เชื่อหูตัวเอง“สัญญาว่าจะไม่ยุ่ง ไม่ทำร้ายหรือทำลายฉันทั้งต่อหน้าและลับหลังอีก เพื่อแลกกับการที่กัสไม่เปิดโปงคลิปวีดีโอรวมถึงแจ้งตำรวจ” เมื่อคืนวิต้าโทรมาตอนที่เราสองคนอยู่บนเตียง กัสเปิดโฟนให้ฉันได้ยินด้วย“หึ! กลัวเสียชื่อ กลัวติดคุกสินะ ถ้ากัสไม่เอาหลักฐานมาขู่ ไม่รู้แม่นี่จะแผลงฤทธิ์อะไรอีก” เรนนี่แค่นยิ้ม “แต่ก็ดีแล้วที่แม่นางเอกดังกลัวจนหัดหด ชีวิตแกจะได้สงบสักที”“อื้อ ฉันก็ว่างั้น” ขอให้จบแค่นี้ เหนื่อยนะที่โดนตามราวีไม่จบไม่สิ้น ครั้นจะให้ฉั
เช้านี้ฉันมามหาลัยโดยมีหนุ่มคณะวิศวะมาส่ง ตอนกัสเทียบรถที่หน้าฟุตบาทคณะบริหาร นักศึกษาที่อยู่แถวนั้นต่างหันมองรถหรูเป็นสายตาเดียว และพอฉันลงจากรถ โบกมือบ๊ายบายยิ้มกว้างให้คนขับ สาวๆ ต่างฮือฮาไม่หยุด ทำตาโตซุบซิบกับคนข้างๆ จากนั้นไม่นานก็มีข่าวแพร่กระจายไปทั่วว่า “กัสกับลิลลี่คืนดีกันแล้ว”“พวกแก” ฉันเรียกเพื่อนสนิททั้งสี่ที่เดินเม้าท์อยู่ด้านหน้ากัสเพิ่งวางสายไปบอกว่าอีกพักใหญ่ถึงมารับได้เพราะต้องคุมน้อง ฉันอมยิ้ม ในหัวมีความคิดอย่างนึงวาบเข้ามา“ว่า”“ฉันขอโดดคุมน้องวันนึง ว่าจะไปคณะวิศวะสักหน่อย” แม้หน้าที่โดยตรงของฉันคือดูแลน้องดาวเดือน แต่ถ้าว่างก็ไปช่วยเพื่อนคุมน้องปี 1 ซ้อมเชียร์ด้วย การจะหยุดก็ต้องบอกเพื่อนบ้างไรบ้าง“นี่หูฉันไม่ได้เพี้ยนช่ะ” เรนนี่รวมถึงสามสาวที่เหลือถึงกับตาโตด้วยสีหน้าแปลกใจก็นะ! ตั้งแต่ขึ้นปี 2 ฉันไม่เคยย่างกรายไปคณะวิศวะสักครั้ง ตอนนี้ฉันกับกัสคืนดีกันแล้ว ฉันเลยอยากเอาตัวเข้าไปอยู่ในโลกของกัสบ้าง ไม่อยากให้กัสรู้สึกว่าอยู่ในโลกของฉันฝ่ายเดียว ฉันรู้แค่ว่ากัสเป็นพี่ว้ากแต่ไม่เคยเห็นสักครั้งว่าต้องทำไรบ้างตรงข้ามกับกัสที่มาคณะบริหารแทบทุกวัน มาส่องว่าฉัน
น่าแปลก! ที่ผ่านมาฉันเจ็บทุกครั้งเมื่อต้องอยู่กับความรู้สึกแอบชอบนั้น เสียน้ำตาก็ตั้งบ่อย แต่พอได้สารภาพอย่างตรงไปตรงมา... ความทรมานกลับหายไป อาจเป็นเพราะเพิ่งรู้ความในใจของกัสด้วยมั้งว่ารู้สึกไม่ต่าง แถมระหว่างที่คบกัน กัสทำอะไรให้ฉันตั้งมากมาย มอบความรักไม่หยุด ไหนจะความห่วงหาอาทร ดูแลกันดีประดุจผู้หญิงธรรมดาอย่างลิลลี่คนนี้คือเจ้าหญิงด้วยซ้ำ...ก็อย่างที่เขาว่ากัน... ความสุขที่มีสามารถลบล้างความเจ็บในอดีตได้ราวปาฏิหาริย์“เชื่อมั้ย ความรักของกัสที่มีให้เรา ละลายความเจ็บเมื่อหลายปีก่อนจนจางจากใจไปหมดแล้วล่ะ เพราะงั้นไม่คิดมากเนอะ” ฉันออดอ้อน ยิ้มอย่างเอาใจหวังให้กัสคลายกังวลและความเศร้าที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจให้เกิด“ลิลลี่” กัสพร่ำเรียกชื่อกันอยู่อย่างเดิม กอดกันอย่างแน่นหนา ราวกับว่าจะใช้กอดนี้ซับความเสียใจออกจากฉันงั้นแหละ“เราไม่ลืมชื่อตัวเองหรอกน่า ความจำยังดีอยู่” ฉันผละออกจากอ้อมกอด ตบมุกเด็กน้อยเพราะอยากให้กัสหายรู้สึกแย่“หึ” กัสมองกันอยู่นานก่อนจะหลุดขำในที่สุด บรรยากาศแห่งความเศร้าดีขึ้นอย่างชัดเจน ฉันก็พลอยรู้สึกดีไปด้วย “กัสคงกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ขอให้สัญญา... จากนี้
“คุณป้าจัดงานวันเกิดให้เรา”“อื้อ คืนนั้นลิลลี่เมาจนหลับเพราะหยิบไวน์ผิดแก้ว กัสอาสาอุ้มลิลลี่มาส่งห้องนอน อีกไม่กี่ก้าวจะถึงเตียงลิลลี่เกิดดิ้นทำให้ปากของเราสองคนจุ๊บกัน” “หา!” ฉันร้องลั่นอย่างตกใจ เนื่องจากไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “เราสองคนเคยจุ๊บกันเพราะอุบัติเหตุ”“อื้อ จุ๊บนั้นกัสรู้สึกเหมือนไฟช็อตทั้งร่าง แต่ดันไม่แน่ใจว่าคืออะไร ได้แต่เก็บไว้คนเดียว พอมาย้อนคิดดู กัสน่าจะชอบลิลลี่มานานมาก ชอบตั้งแต่สมัยไฮสคูล ไม่พอใจทุกครั้งที่มีคนเข้ามาจีบ หึงหวงร้อนรนไปหมด ใครใส่ร้ายลิลลี่ก็ทนไม่ไหว อยากปกป้องอยากจัดการให้ แต่เพราะเราสองคนใกล้กันมาก ดันคิดว่าคงเป็นความรู้สึกแบบพี่น้อง จนไอ้สามตัวนั้นพูดเป็นเสียงเดียว ถ้าเป็นน้องจริงมันต้องมีช่องว่างบ้าง แต่กัสจัดการคนที่เข้ามาจีบลิลลี่ไม่เลี้ยง... มันมากกว่าพี่น้องแล้วเหอะ”“กะ...กัส ชะ ชอบเรา ตั้งแต่สมัยไฮสคูล” ฉันตะกุกตะกักถามด้วยใจที่เต้นแรงไม่หยุด ก็งานเลี้ยงวันเกิดของฉันน่ะ ฉันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชอบกัสแบบแฟน หมายความว่า... กัสเป็นฝ่ายชอบฉันก่อนที่ฉันจะชอบกัสอีกน่ะสิ!!“ครับ” กัสยอมรับด้วยน้ำเสียงมั่นคง มองกันด้วยแววตามีความหมาย “ชอบ







