ลิลลี่

“เชี่ย! สวยโคตร ชื่อไรคณะไหนวะ”

“ลิลลี่เด็กบริหารอินเตอร์ไง ดังตั้งแต่วันปฐมนิเทศละ”

“แก๊! ดูคนนั้นสิ ออร่านางฟ้าชัดๆ”

“ไหน? โหว! ลูกคุณลูกท่านสุด หน้าก็สวยหุ่นก็เพรียว ผิวเหมือนกระเบื้องเคลือบ มงลงที่ดาวมหาลัยแล้วมั้ย”

ถึงแม้มหาลัยจะเปิดเทอมได้ 3 วันแล้ว แต่เมื่อฉันเดินไปทางไหนที่ไม่ใช่คณะบริหาร นักศึกษาส่วนใหญ่ยังคงทำหน้าตะลึงรวมถึงมีปฏิกิริยาทำนองนี้ตลอด ถามว่าเบื่อหรือรำคาญมั้ย... เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกชีวิตตัวเองอยู่ยากขนาดนั้นค่ะ

“แกรับมือกับการเป็นจุดสนใจได้ไงอ่ะลิลลี่ ถ้าฉันเป็นแกคงอึดอัดน่าดู ไปไหนมีแต่คนมอง คือไม่ได้มองธรรมดานะ มองจนเหลียวหลัง บางคนเดินตามด้วยซ้ำ” ชมพูเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าสงสัยระหว่างพวกเรากำลังเดินไปทานข้าวเที่ยงที่คณะนิเทศซึ่งอยู่ติดกัน

“ก็ไม่ไง เฉยไว้เดี๋ยวคนก็ชิน” ฉันยกไหล่แบบไม่คิดไรมาก

“ถามจริง?” ทั้งชมพูและเมเม่เลิกคิ้วด้วยสีหน้าอึ้งจัด

“อื้อ” ฉันพยักหน้าเล็กน้อยพลางดูดน้ำมะพร้าวปั่นในมือแก้ร้อนไปด้วย “ตอนนี้ฉันอาจเป็นของแปลกสำหรับที่นี่ เดี๋ยวสักพักพอเริ่มชิน คนก็เลิกสนใจเองนั่นล่ะ”

“ที่โรงเรียนเดิมไม่มีใครสนใจคนสวยอย่างลิลลี่เลยเหรอ? มันถึงดูเย็นชาได้ขนาดนี้” ชมพูตาโตหันไปถามเรนนี่... เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่สมัยเกรด 1 แถมยังลากยาวมาถึงปัจจุบันเพราะเราดันสอบติด ม.เดียวกันคณะเดียวกันอีกด้วย

“สมัยเรียนเซนต์อาเธน่ามันคือตัวท็อป ไปไหนรุ่นน้องรุ่นพี่ทักทายตลอด มีหนุ่มเข้ามาจีบเป็นว่าเล่น แต่คนอาจไม่มองขนาดนี้เพราะเห็นกันมานานล่ะมั้ง” เรนนี่คลี่ยิ้มพลางยักคิ้วด้วยสีหน้าสบายๆ

“ก็จริง คนที่เห็นพัฒนาการความสวยมาตลอดจะเอาอะไรมาแตกตื่น” เมเม่พยักหน้าเห็นด้วยแถมหันมามองกันแบบพินิจพิเคราะห์ “แต่แกสวยแบบโคตรสวยเลยอ่ะ สวยตะโกน มองมุมไหนก็สวย ถ้าฉันเป็นแกคงนั่งมองกระจกทั้งวันคงรู้สึกดีน่าดู”

“ขนาดนั้น” ฉันยิ้มขำกับคำพูดของเพื่อน “เห็นหน้าตัวเองทั้งวันก็เบื่อแย่สิ”

“เบื่อไรเล่า เจริญหูเจริญตาล่ะไม่ว่า ตอนเจอแกครั้งแรกฉันยังรู้สึกเลยว่าพจนานุกรมควรเปลี่ยนความหมายคำว่า ‘สวย’ เป็น ‘ลิลลี่’ ด้วยซ้ำ”

“หา!” ฉันร้องเสียงหลงแทบสำลักน้ำมะพร้าวปั่นที่กำลังดูด อะไรจะขนาดนั้นคะ!

“จริง” ชมพูรีบยกมือเห็นด้วยอย่างไว “ตอนนั้นฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน”

“แกพูดว่าตอนนั้น หมายความว่าตอนนี้ความคิดเปลี่ยนแล้ว” เรนนี่เลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ทั้งเมเม่และชมพูพยักหน้ารัวๆ

“ขอสารภาพตามตรง ตอนแรกนี่แอบคิดว่าลิลลี่คงเป็นพวกห่วงสวย ที่ไหนได้โคตรชิลแถมสดใสร่าเริง อยู่ด้วยแล้วมีแต่พลังงานบวก”

“ขอบใจนะ” ฉันฉีกยิ้มอย่างมีความสุข

บอกว่าอยู่ด้วยแล้วมีแต่พลังงานบวก ดีกว่าชมว่าสวยเป็นไหนๆ เพราะนั่นหมายความว่าไม่ได้มองกันแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่มองจากนิสัยที่อยู่ด้านในยังไงเล่า

“เร็วสิพวกแก! เดี๋ยวพี่เคนโด้จะหนีหายไปซะก่อน พลีส!” พิชชี่เพื่อนอีกคนของพวกเราหันมาเรียกด้วยสีหน้ากระวนกระวายปนขอร้อง ที่พวกเราถ่อมาคณะนิเทศก็เพราะตั้งใจมาส่งพิชชี่มองความหล่อของชายในดวงใจ รู้สึกว่าวันปฐมนิเทศพี่เคนโด้เดินมาส่งพิชชี่ถึงหอประชุมระหว่างหาตึกไม่เจอ พิชชี่เลยประทับใจและปิ๊งรุ่นพี่ปี 3 คนนี้ไปโดยปริยาย

“เค!” เราสี่คนโพล่งพร้อมกันพร้อมกับเร่งฝีเท้าเข้าหาคนเรียกอย่างรวดเร็ว

พอก้าวเข้ามาในโรงอาหาร นักศึกษาส่วนใหญ่เริ่มหันมองฉันแถมซุบซิบไม่หยุด ก็อย่างที่บอกฉันชินแล้วค่ะ ใครอยากพูดอะไรก็พูดไป ขอแค่อย่าเข้ามาวุ่นวายหรือกวนใจก็พอ

“โต๊ะนั้นมีคนกำลังลุกพอดี” เรนนี่พยักเพยิดไปยังโต๊ะที่อยู่ห่างเราประมาณสิบก้าว

“อั๊ย!” จู่ๆ พิชชี่ที่มองซ้ายมองขวาไม่หยุดก็หวีดตาตื่น แถมรุดไปยังโต๊ะที่นักศึกษากำลังทยอยออกเป็นคนแรกโดยมีพวกเราที่เหลือตามมาติดๆ

“อย่าบอกนะว่าแกเจอพี่เค้าแล้ว” เมเม่กระซิบเสียงถามด้วยสีหน้าทึ่งจัด

“นั่งถัดจากพวกเราไปสามโต๊ะ” พิชชี่ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งมากแต่สีหน้าเบิกบานยิ่งกว่าอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์

“ขาวตี๋ผมสีน้ำตาลทอง” เรนนี่ทำเป็นมองรอบๆ ก่อนจะหันกลับมาถาม

“หล่อใช่ม้า” พิชชี่เขินตัวบิดทำให้พวกเราหัวเราะด้วยความเอ็นดู

“ถือว่าผ่าน” ชมพูยักคิ้วพลางอมยิ้ม

“ไปซื้อข้าวกันเลยมั้ย ฉันอยากเดินเฉียดพี่เค้าจะแย่แล้ว”

“เอาดิ พาเพื่อนไปเฉียดผู้ เผื่อกรรมดีจะทำให้ฉันได้ผู้หล่อๆ บ้าง” เมเม่ว่าขำๆ ทำเอาพวกเราฮาครืน

ครืด! ครืด!

มือถือในกระเป๋าสะพายที่กำลังสั่นทำให้ฉันรีบล้วงออกมา พอเห็นชื่อใครขึ้นหน้าจอ ริมฝีปากของฉันก็แย้มยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“พวกแกไปก่อนได้เลย เดี๋ยวฉันเฝ้าโต๊ะให้เอง” ฉันขันอาสาพลางโบกมือถือทำให้พวกเพื่อนๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ว่าไงกัส” ฉันกรอกเสียงลงในสายด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้ฉันกับกัสเรียนมหาลัยแล้วค่ะ แถมยังเป็นแห่งเดียวกัน ต่างแค่คณะเท่านั้น กัสเรียนวิศวะ ส่วนฉันเรียนบริหาร

“อยู่ไหน” กัสเข้าเรื่องแบบไม่มีพิธีรีตอง

“โรงอาหารคณะนิเทศ มีไรเปล่า”

“เมื่อวานลิลลี่ลืมชีทไว้ที่หลังรถเรา เดี๋ยวเอาไปให้”

“อ้าวเหรอ! ขอโทษที เราทำให้กัสลำบากอีกแล้วสินะ” ฉันบอกอย่างรู้สึกผิด

เมื่อวานหลังเลิกเรียนกัสมารับฉันที่หน้าคณะเพื่อไปปาร์ตี้วันเกิดเจ้เกรซ ตอนอีกฝ่ายขับรถมาส่งหน้าคอนโด... ฉันก็ลืมเช็คความเรียบร้อยก่อนลง หยิบแต่กระเป๋ามาอย่างเดียวซะได้

“เป็นคนคิดมากตั้งแต่เมื่อไหร่นะเราน่ะ เดี๋ยวเจอกัน” น้ำเสียงล้อเล่นของกัสทำให้ริมฝีปากของฉันคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่ายังไงกัสก็ใจดีกับฉันเสมอ

“ขอบคุณค่า” ฉันรับคำอย่างเล่นลิ้นก่อนกดวางสาย ระหว่างนี้ก็เล่นมือถือ เข้าโน่นเข้านี่เรื่อยเปื่อย