ออร่ามากกว่าเพื่อน

“ยิ้มไร” กัสหรี่ตาเมื่อเห็นฉันกับเรนนี่กำลังกลั้นขำ

“เปล่าสักหน่อย” ฉันยกไหล่ด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่อยากหัวเราะออกมาแทบแย่ คิดสภาพพวกกัสคนใดคนนึงประกวดเดือนคงขำพิลึก

“ถ้าโดนลงดาวบ้างจะขำให้” กัสว่าเหมือนคาดโทษ

“ไม่โดนหรอก ไม่เห็นรุ่นพี่คนไหนติดต่อหรือไฟท์บังคับเลย” ฉันยิ้มหวานด้วยความมั่นใจก่อนจะตัดบทเมื่อคิดได้ว่าคณะวิศวะที่กัสเรียนอยู่บทลงโทษค่อนข้างโหดกว่าคณะอื่น “รีบไปเถอะ ขืนช้าเดี๋ยวรุ่นพี่ลงโทษเอาได้”

“รู้แล้วคร้าบ! แล้วถ้าใครเข้ามาวอแวโทรมาล่ะ เดี๋ยวจัดการให้” ประโยคท้ายกัสบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“อื้อ” ฉันพยักหน้าอย่างแข็งขัน

กัสยิ้มด้วยสีหน้าพึงพอใจแถมยังส่งยิ้มเลยมาถึงเพื่อนฉันทุกคน ส่วนเทมส์ก็เหมือนเดิม ทำหน้านิ่ง ยักคิ้วให้น้อยๆ ก่อนที่สองหนุ่มจะเดินออกโรงอาหารไป

“แฟนแกเหรอลิลลี่ หล่อมากกกก!” ทั้งเมเม่ พิชชี่ ชมพูโพล่งถามพร้อมกันแถมคำถามเดียวกันซะงั้น

“ไม่ใช่แฟน” ฉันยิ้มพลางส่ายหน้าน้อยๆ

“พวกเราเพื่อนกันก็ปิดบังเหรอ” เมเม่ตาโตถามด้วยสีหน้าไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

“ไม่ได้ปิดบัง ไม่ใช่แฟนจริงๆ” ฉันชูสามนิ้ว สาบานว่าพูดจริง

“แล้วทำไมมีถือจานให้ ไหนจะคุยกันงุ้งงิ้งแถมดูเป็นห่วงมากนั่นอีก” พิชชี่ตั้งข้อสังเกต

“มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน” เรนนี่ที่รู้เรื่องดีกว่าใครอธิบายเชิงกระเซ้าทำเอาสามคนที่เหลือทำหน้าตะลึง

“คนคุย!!” ชมพูตาโตถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“เปล่า เพื่อนสนิท เพื่อนกันตั้งแต่เกิดเลย แม่ของเราสองคนเป็นเพื่อนรักกันน่ะ” ฉันคลี่ยิ้มพลางใช้ช้อนตัดไข่ไปด้วย

“ถ้างั้นกัสคนนี้คือหนุ่มที่มารับแกเมื่อวาน” ชมพูถามเหมือนนึกออก

“อ่าฮะ” ฉันพยักหน้าขึ้นลงพลางตักไข่ใส่ปากเป็นอันดับแรก

“เพื่อนจริงอ่ะ” เมเม่หรี่ตาเหมือนจ้องจับผิดอะไรทำนองนั้น

“เพื่อนจริงๆ ... สาบานเลย” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ไอ้เราก็นึกว่าแฟน รู้ป่ะ ตอนแกกับกัสเดินมา โคตรสมกันเลย” พิชชี่ว่าด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังทำเอาฉันอมยิ้ม ก็อยากเป็นอยู่หรอกแฟน ติดอย่างเดียวเป็นเพื่อนกันมาตลอด

“พวกแกคิดว่าลิลลี่กับกัสดูสมกันเหรอ” เรนนี่ตาโตถามสามสาวด้วยใบหน้าตื่นเต้น

“ที่สุดค่ะ ถ้าไม่บอกเพื่อนยังไงนี่ก็ว่าแฟน มองจากดาวพลูโตลงมากัสเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากผู้ของลิลลี่ป่ะ” ชมพูไซโคไม่หยุด

“นี่ก็คิดงั้น ฉันว่าแกกับกัสดูมีออร่ามากกว่าเพื่อน” เมเม่เอียงคอว่า “ดูใส่ใจ ดูเป็นห่วงเกินกว่าเพื่อนปกติมีให้กัน จริงๆ นะ!”

“ไม่หรอก เราสองคนเป็นเพื่อนกันจริงๆ” ฉันบอกเสียงหนักแน่น สั่งห้ามไม่ให้ตัวเองตื่นเต้นมากไปกับคำพูดของทุกคน

“อ่ะๆ เพื่อนก็เพื่อน แต่ในอนาคตฉันว่าแกกับกัสได้เป็นแฟนกันแน่ นี่ว่ามองไม่พลาด!” พิชชี่ยกน้ำขึ้นมาดูดบอกด้วยสีหน้าและน้ำเสียงมั่นใจมาก

“แล้วอนาคตของแกกับพี่เคนโด้ล่ะเป็นไง” ฉันแซวกลับทำเอาเพื่อนค้อนใส่ เรียกเสียงหัวเราะจากบนโต๊ะได้เป็นอย่างดี

“ถามนิ้ดนึงสิลิลลี่ เทมส์ล่ะมีแฟนยัง” เมเม่ถามด้วยดวงตาเป็นประกายทำเอาฉันกับเรนนี่เหลือบมองกันแล้วหัวเราะ

ก็นะ... เทมส์หล่อเกินต้านขนาดนั้น สาวไหนเห็นเป็นต้องหลงป่ะ

“เท่าที่รู้ก็ยังนะ แต่สาวในสต็อคน่าจะเกินสาม” ฉันตอบตามตรงทำเอาเมเม่และชมพูย่นคอลง

“เจ้าชู้ขนาดนั้นเลย แต่ก็นะ หล่อระดับลูกรักพระเจ้าขนาดนั้นมีสิทธิ์เลือกอ่ะเนอะ” ชมพูหยีตาว่าอย่างเข้าใจอยู่ในที

“ยังไงดี พูดไปจะหาว่าแก้ตัวแทนเพื่อน แต่เทมส์ไม่เคยจีบใครก่อน มีแต่ผู้หญิงพุ่งเข้าหาไม่หวาดไม่ไหว ที่สำคัญเทมส์บอกทุกคนว่าตอนนี้คุยกับใครบ้าง”

“แล้วผู้หญิงก็ยอม!!” เมเม่โพล่งถามหน้าตาแตกตื่น

“ยอมดิ คงหวังมัดใจเทมส์น่ะแหละ ในเมื่อรายนั้นอยู่ในตระกูลดัง รวยมากเว่อร์แถมเบ้าหน้าปังเกินต้าน” เรนนี่ผู้รู้สถานการณ์ดีพอกับฉันให้ความกระจ่างกับสองสาว

“ก็มีจริงเนอะผู้หญิงที่ยอมเป็นตัวเลือก แต่ถ้าเป็นฉัน... ไม่ได้เป็นคนคนเดียวไม่เอาหรอก ขออยู่เป็นโสดดีกว่า” เมเม่ว่าอย่างจริงจัง

“นี่ก็ว่างั้น” ชมพูระรัวพยักหน้าเห็นด้วย

“แอบชอบฝ่ายเดียวอย่างฉันยังดีซะกว่า อย่างน้อยก็มีศักดิ์ศรี ไม่ได้เป็นตัวเลือกของใคร” พิชชี่ว่าพลางหันไปมองทางพี่เคนโด้ตาไม่กะพริบ

“แล้วถ้าเค้าคนนั้นมีแฟนแล้วล่ะ” ชมพูถาม

“ก็แค่มองอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น ไม่ได้หวังครอบครอง ขอแค่เห็นเค้าในสายตาก็มีความสุขแล้ว กฎการแอบชอบก็มีเท่านี้แหละ” รู้ตัวอีกทีฉันก็เผลอบอกสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

“เฮ้ย! แกแอบชอบใครป่ะเนี่ย!” เมเม่ตาโตโพล่งถามด้วยสีหน้าตื่นตะลึงก่อนจะส่ายหน้าอย่างไว “ไม่หรอก สวยขนาดแกไม่น่าแอบชอบใครได้ บอกรักใครไปเค้าต้องรับรัก ไม่มีทางอยู่ในโหมดหลงรักแน่!”

“แฮ่!” ฉันยิ้มเจื่อนโดยไม่พูดอะไร

ใครบอกล่ะ เรื่องแอบรักฉันรู้จักดีเลย รู้จักจนมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตนานหลายปีแล้วด้วยซ้ำ!