บทที่ 3

มือของฉันที่ยกขึ้นเตรียมจะเคาะประตูค้างชะงัก

ก่อนที่ฉันจะทันตัดสินใจว่าจะปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังดีไหม เบลล่าก็ "บังเอิญ" เหลือบมาเห็นฉันพอดี เธอแกล้งอุทานเสียงดังเกินจริงแล้วรีบผละห่างจากลูคัสอย่างรวดเร็ว

"เอลาร่า? เธอขึ้นมาทำอะไรบนนี้เหรอ?"

ความประหลาดใจพัดผ่านใบหน้าของลูคัสเช่นกัน เขารีบจัดสูทที่ยับเล็กน้อยให้เข้าที่แล้วเดินตรงมาหาฉันพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ที่รัก ขึ้นมาทำอะไรบนนี้?"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ดึงดูดราวกับเสียงกระซิบของคนรัก "เธอก็รู้กฎของชั้นนี้ดีนี่นา ลืมไปแล้วเหรอ? หรือว่าคิดถึงฉันมากจนทนไม่ไหว?"

แน่นอนว่าฉันไม่ลืม กฎเดิมที่เคยตั้งไว้คือ "ห้ามใครขึ้นมาข้างบนเพื่อรบกวนการทำงานของฉัน ยกเว้นเอลาร่าคนเดียว"

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ในขณะที่เขาพร่ำบอกถึงความรักที่เป็นหนึ่งเดียว เขากลับจัดแจงที่ทางให้ของเล่นชิ้นใหม่ของเขาเข้ามาอยู่ในอาณาเขตที่ควรจะเป็นของฉันเพียงคนเดียวอย่างสบายใจ

แต่มันไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงฉันก็จะไปอยู่แล้ว

ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผู้จัดการห้องนิรภัยบอกว่าคุณเรียกพบฉันค่ะ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ลูคัสก็ยกคิ้วขึ้นราวกับได้ยินเรื่องตลก

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วกดอินเตอร์คอม ไม่ถึงนาทีต่อมา ลูกน้องมือขวาของเขาก็เดินเข้ามา

"แกเป็นคนอนุญาตให้เธอขึ้นมางั้นเหรอ?" ริมฝีปากของลูคัสยิ้ม แต่ดวงตาของเขากลับเย็นเยียบราวกับเหล็กกล้า

ลูกน้องคนนั้นสัมผัสได้ถึงความเงียบที่กดดัน เขามองสลับระหว่างสีหน้าที่มืดของลูคัสกับแววตาเจ็บปวดที่เสแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาของเบลล่า แล้วรีบชั่งน้ำหนักทางเลือกของตัวเองทันที

"ขออภัยครับท่านคาโป เอลาร่ายืนกรานจะขึ้นมาให้ได้ครับ"

"งั้นเหรอ"

ลูคัสถอนหายใจเบาๆ แล้วหันมามองฉัน แววตาของเขามีความความผิดหวัง

"ที่รัก เธอกำลังทำให้ฉันลำบากใจนะ"

"ฉันนึกว่าเธอจะเข็ดแล้วซะอีก ไม่คิดเลยว่าเธอยังจะดิ้นรนจนต้องใช้อุบายตื้นๆ แบบนี้"

เขาขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวของฉัน "ในเมื่อเธอเป็นห่วงฉันนัก ทำไมไม่ย้ายเข้ามาอยู่ในห้องทำงานฉันเลยล่ะ จะได้เฝ้าฉันเหมือนจงอางที่หวงไข่ไปเลย หรือจะติดเครื่องดักฟังไว้บนสูทฉันด้วยดีไหม จะได้สนองความต้องการเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่ไร้สาระของเธอน่ะ?"

ฉันยืนอยู่นิ่งๆ โดยไม่มีความปรารถนาที่จะโต้เถียงเลยสักนิด

"ท่านคาโปอย่าโกรธเธอเลยค่ะ" เบลล่าเอนตัวพิงเขาอย่างออเซาะ มือของเธอวางบนหน้าอกเขาเหมือนจะปลอบประโลม "เอลาร่าก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเองค่ะ เมื่อกี้เราแค่คุยเรื่องธุรกิจคาสิโนกัน ทั้งหมดก็เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลนะคะ"

เธอหันมามองฉัน แววตาแฝงไปด้วยการท้าทาย "เอลาร่า เธอคงไม่อยากให้คนในตระกูลมองพวกเราเป็นตัวตลกใช่ไหมจ๊ะ?"

ฉันมองดูสีหน้าของผู้ชนะของเธอแล้วรู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันเกือบจะกลายเป็นเรื่องตลกไปแล้ว

ต่อให้ไม่ต้องรู้รายละเอียดทั้งหมด ฉันก็รู้ว่านี่ต้องเป็นแผนการที่เบลล่าจัดฉากขึ้นมาแน่ๆ

ลูกน้องคนนั้นยอมโกหกเพียงเพราะทุกคนในโลกใต้ดินวาลมองต์รู้ดีว่าเบลล่าคือผู้หญิงที่ลูคัสชอบมากที่สุดในตอนนี้

แต่ถึงฉันจะพูดออกไป ลูคัสก็คงไม่เชื่อฉันอยู่ดี

ฉันไม่อยากจะใช้ปากเสียแรงพูดอะไร แต่ว่าลูคัสกลับตีความว่าความเงียบของฉันคือการประท้วง เขาโอบรอบเอวฉันไว้แน่นจนเกือบจะรู้สึกเจ็บ

"เธอไม่ต้องอธิบายอะไรให้เธอฟังหรอกเบลล่า"

"ตระกูลมีกฎเกณฑ์ของมัน ในเมื่อเอลาร่าใส่ใจนัก เราก็จะจัดการเรื่องนี้ตามกฎ"

"ยกเลิกสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลทางชีวภาพระดับสูงสุดของเอลาร่าในตึกสำนักงานใหญ่ซะ และเพื่อเป็นการลงโทษ ให้ถอนกำลังบอดี้การ์ดของเธอออกไปให้หมด"

บนท้องถนนของวาลมองต์ การถอนบอดี้การ์ดออกไปก็ไม่ต่างอะไรกับการสั่งประหารชีวิต

ลูกน้องคนนั้นหน้าซีดเผือด เขามีท่าทีลังเล "แต่ท่านคาโปครับ เอลาร่าก็..."

เขาคงกำลังจะพูดถึงเรื่องที่ฉันกำลังจะออกจากตระกูล แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดจบ ลูคัสก็โบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"ทำตามที่สั่ง" ลูคัสตวาด "ฉันทำเพื่อตัวเธอเอง เพื่อให้เธอได้เข้าใจกฎระเบียบซะบ้าง"

"อีกอย่าง ฉันรู้จักผู้หญิงของฉันดี เธอไม่คัดค้านหรอก"

ลูกน้องคนนั้นไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาก้มหน้าถอยออกไป

ฉันครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและเตรียมจะเดินออกไปเช่นกัน แต่ในตอนนั้นเอง ลูคัสก็คว้ามือฉันไว้เบาๆ

เมื่อความโกรธลดลง เขาก็กลับมาสวมบทบาทชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนอีกครั้ง

"เอลาร่า เธอรู้ไหมว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน? ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อตัวเธอทั้งนั้น"

"ฉันคือคาโป ถ้าฉันไม่ลงโทษเธอตามกฎของตระกูล ฉันจะปกครองคนอื่นได้ยังไง? ฉันกำลังปกป้องเธออยู่นะ เข้าใจใช่ไหม?"

เบลล่าช่วยเสริมด้วย "ใช่แล้วค่ะ มาเฟียมีกฎระเบียบที่เคร่งครัด วันหน้าถ้าเธอไม่เข้าใจอะไร ก็ควรจะมาถามท่านคาโปให้บ่อยขึ้นนะ หรือจะมาถามฉันก็ได้นะจ๊ะ"

ลูคัสปรายตามองเธอด้วยความชื่นชม

"เบลล่าพูดถูก เธอนึกถึงผลประโยชน์ของตระกูลเป็นหลัก และเธอยังให้เกียรติความสัมพันธ์ของพวกเราด้วย เธอควรจะเรียนรู้จากเธอไว้นะ"

"แม่จอมหึงตัวน้อยของฉัน" เขาลูบไล้ใบหน้าของฉัน "นั่นคือสิ่งที่ฉันรักในตัวเธอ ความหึงหวงพวกนั้นมันพิสูจน์ว่าเธอแคร์ฉันมากแค่ไหน"

เรียนรู้อะไร?

เรียนรู้วิธีเสนอตัวบนโต๊ะทำงานของเขางั้นเหรอ? หรือเรียนรู้วิธีทำบัญชีมูลค่าหลายร้อยล้านให้พังยับเยินดีล่ะ?

ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะไปแหกคำโกหกของเขา เมื่อเห็นฉันนิ่งเงียบ ลูคัสถึงทึกทักเอาเองว่าในที่สุดฉันก็ยอมอ่อนข้อให้แล้ว

เขาจูบที่หน้าผากฉันอย่างนุ่มนวลและพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "ฉันรู้ว่าที่เธอทำไปทั้งหมดก็เพราะรักฉันมาก และฉันเองก็รู้สึกผิดเหมือนกัน"

"แต่ต้องขอบอกเลยว่าพักหลังมานี้เธอโตขึ้นมาก เพื่อเป็นการชดเชยให้เธอ พรุ่งนี้เราจะไปเลือกแหวนและกำหนดวันแต่งงานกัน ฉันต้องการให้คนทั้งโลกได้รับรู้ว่าเธอคือผู้หญิงของฉัน"

"แต่งงานเหรอคะ?"

ก่อนที่เขาจะทันพูดจบ ฉันก็หัวเราะออกมาเบาๆ ฉันถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อให้พ้นจากระยะเอื้อมมือของเขา

ฉันดึงมือออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางสัญญาการยกเลิกข้อตกลงลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างแรงจนเสียงดัง สัญญาที่มีทั้งลายเซ็นของเขาและตราประทับของตระกูล

"ลูคัส เราจบกันแค่นี้ค่ะ"

"ฉันลาออกจากตระกูลแล้ว นับจากนี้ไป เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก"