บทที่ 1

"เอลาร่า ทำไมช้าแบบนี้ล่ะ? ฉันรอเธอจนรากจะงอกอยู่แล้วนะ"

"ได้ยินแต่คนชมว่าเธอทำงานเร็วแถมยังเก่ง ในเมื่อเธอมีประสิทธิภาพขนาดนี้ ก็ช่วยสงเคราะห์ฉันหน่อยแล้วกัน แบ่งงานพวกนี้ไปทำทีสิ ยังไงเธอก็ทำเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว สำหรับเธอคงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากนั่นแหละ"

เบลล่าวางกระแทกปึกแฟ้มที่จัดวางอย่างไม่เป็นระเบียบลงบนโต๊ะทำงานของฉัน

ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ ขณะหยิบแฟ้มพวกนั้นมาอย่างสงบนิ่ง "ได้"

แต่เบลล่ายังไม่จบ เธอเสริมด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอแบบเดิมว่า

"อ้อ แล้วก็ อีกเดี๋ยวฉันกับลูคัสจะไปเล่นไพ่ส่วนตัวกับตระกูลเจโนวีส ถ้าเธอทำเสร็จแล้วก็เอาแฟ้มไปวางไว้ในห้องทำงานของท่านคาโปนะ แล้วอย่าลืมล้างแก้วไวน์ในห้องทำงานของเขาให้เรียบร้อยก่อนกลับด้วยล่ะ"

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไป เสียงส้นเข็มกระทบพื้นดังระรัวอย่างมั่นใจสะท้อนก้องไปตามทางเดิน

พวกการ์ดของตระกูลที่อยู่ด้านนอกมองมาที่ฉันด้วยความสงสาร แต่ไม่มีใครกล้าพูดคำปลอบโยนออกมาสักคำ

ทุกคนในโลกใต้ดินของวาลมองต์ต่างรู้ดีว่า ลูคัส มอเรตติ คาโปผู้เย็นชาแห่งตระกูล คือคู่หมั้นของฉัน แต่เขากลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบเบลล่า ผู้เป็นผู้ช่วยของเขามากกว่า

เขาไม่เพียงแต่ฝ่าฝืนกฎของตระกูลด้วยการให้เบลล่าเข้าร่วมประชุมลับ แต่เขายังยกเขตการค้าที่ทำกำไรได้มากที่สุดของเราให้เธอ ทั้งที่เป็นเขตเดียวกับที่ฉันเคยเสี่ยงชีวิตฝ่าดงกระสุนเพื่อให้ได้มันมาครอบครอง

ตอนที่ฉันทักท้วง ลูคัสกลับเล่นละครตบตาด้วยการจัดให้มีการลงคะแนนเสียงท่ามกลางเหล่าผู้อาวุโสของตระกูล เขาคิดว่าอำนาจของเขาจะข่มขู่ให้คนพวกนั้นนิ่งเงียบได้

แต่ว่าสุดท้ายแล้ว เหล่าผู้อาวุโสทุกคนกลับลงคะแนนให้ฉัน เบลล่าได้รับเพียงคะแนนเดียวที่แสนโดดเดี่ยว นั่นคือคะแนนจากเขา

อย่างไรก็ตาม ลูคัสกลับควักภาพถ่ายจากงานประชุมครั้งก่อนที่แสดงให้เห็นว่าฉันกำลังชนแก้วกับพวกผู้อาวุโสอย่างสุภาพ และใช้มันมาอ้างว่าพวกเราแอบสมรู้ร่วมคิดกันเป็นการส่วนตัว

เขาประกาศให้คะแนนเสียงทั้งหมดนั้นเป็นโมฆะ ซึ่งหมายความว่ามีเพียงคะแนนเดียวของเบลล่าเท่านั้นที่ผ่านการอนุมัติ

คืนนั้น ลูคัสจัดดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดโรแมนติกและมอบของขวัญราคาแพงเพื่อเป็นการขอโทษ

เขากอดฉันไว้อย่างทะนุถนอม อ้างว่าเขาแค่ปกป้องไม่ให้เบลล่าถูกพวกคนรุ่นเก่ากีดกัน และเขาจำเป็นต้องสถาปนาอำนาจของตัวเองให้เป็นที่ชัดเจน

ในตอนนั้น ฉันเชื่อเขาเหมือนคนโง่ พอมานึกถึงตอนนี้แล้วมันช่างน่าขำสิ้นดี

เบลล่าแม้แต่จะนับเลขยังทำไม่เป็นด้วยซ้ำ

ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ยังดูออกว่านี่คือการลำเอียงอย่างหน้าไม่อาย ไม่ใช่การปกป้องเลยสักนิด มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ยอมรับความจริง

เสียงจากชั้นบนทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงหุ่นดีของลูคัสปรากฏอยู่ตรงบันไดบนสุด

เขาเหลือบมองมาทางฉันเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก เขาเปลี่ยนเป็นสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีต และฉันก็ได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ของเขาจางๆ แม้จะยืนอยู่ตรงนี้ก็ตาม

ลูคัสไม่เคยฉีดน้ำหอม แต่น้ำหอมขวดนี้คือของขวัญจากเบลล่า

ฉันรู้ว่าเขาตั้งใจ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นี่คือเกมโปรดที่เขาชอบเล่น

มันเริ่มขึ้นเมื่อตอนที่ฉันไปเจอข้อความเข้ารหัสระหว่างเขากับเบลล่า แค่คำว่าฝันดีสั้นๆ แต่มันกลับรู้สึกเหมือนการหักหลัง ฉันอดไม่ได้ที่จะเข้าไปเผชิญหน้ากับเขา

ลูคัสหาว่าฉันไม่มีเหตุผล "ในเมื่อเธอระแวงนัก ฉันก็จะเอาเธอมาไว้ข้างตัวนี่แหละ เธอจะได้เฝ้าดูให้พอใจเลย" เขาใช้ข้ออ้างนั้นแต่งตั้งเบลล่าเป็นผู้ช่วยส่วนตัว

ยิ่งฉันทุกข์ทรมาน เขาก็ยิ่งโอ้อวดความลำเอียงของเขามากขึ้นเท่านั้น

เขาพาเบลล่าไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำที่สำคัญของตระกูล และในงานสังสรรค์ของเราเอง เขาก็จะหั่นสเต็กให้เธอและเช็ดปากให้เธอต่อหน้าต่อตาฉัน

ถ้าฉันกลับมาอยู่ในโอวาท เขาจะพาฉันไปที่เตียง หลังจากนั้นเขาก็จะจูบฝากรอยบนผิวหนังของฉันและกระซิบว่าฉันคือคนเดียวที่เขารัก

สักพักหนึ่ง ฉันถึงกับสงสัยว่าตัวเองคือตัวปัญหาหรือเปล่า หรือเป็นเพราะฉันไม่ทำตามกฎ หรือใจกว้างไม่พอเองกันแน่

แต่นั่นคือทั้งหมดที่เปลี่ยนไปหลังจากผ่านไปสามวันในการทำสงครามประสาทใส่กัน ในตอนที่ฉันกำลังนอนซมด้วยพิษไข้จากการโหมทำงานหนักเพื่อจัดการภาระงานมหาศาลของเขา

เขาเมินเฉย แล้วพาเบลล่าไปเที่ยวเกาะ ในวินาทีนั้น บางสิ่งบางอย่างในตัวฉันได้ตายจากไปแล้ว

ในที่สุดฉันก็มองเห็นความจริง เขาแค่ใช้ความหึงหวงของฉันเป็นฉากบังหน้าเพื่อที่จะจีบกันอย่างเปิดเผยและรักษาความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับเบลล่าเอาไว้

ต่อให้ฉันไม่เคยเห็นข้อความเข้ารหัสพวกนั้น ลูคัสก็คงหาข้ออ้างอื่นเพื่อที่จะได้อยู่กับเบลล่าอยู่ดี

เมื่อพวกเขากลับมาจากเกาะ ทั้งคู่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าเจ้านายกับลูกน้อง แต่ฉันกลับได้กลิ่นน้ำหอมของเธอติดอยู่บนเสื้อผ้าของเขา

แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

เวลาห้าปีที่ใช้ไปกับการเดินบนคมดาบได้สิ้นสุดลงสักที ฉันเหนื่อยกับเกมนี้เต็มทนแล้ว

หลังจากพิมพ์ตัวเลขตัวสุดท้ายเสร็จ ฉันก็บันทึกบัญชีที่จัดการเรียบร้อยแล้ว ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นอัปเดตไม่กี่อย่างที่เบลล่าโพสต์ไว้

รูปภาพพวกนั้นมาจากคาสิโนใต้ดินที่ส่วนตัวสุดๆ ลูคัสกำลังคุมเกมอยู่ที่โต๊ะโป๊กเกอร์ โดยมีชิปมูลค่าหนึ่งล้านดอลลาร์วางกองอยู่ตรงหน้าเขา

เบลล่าสวมชุดเดรสคอวีลึก ทรวงอกของเธอเบียดชิดอยู่กับแขนของเขา

แคปชั่นเขียนไว้ว่า "ท่านคาโปผู้กล้าหาญของฉันตามใจฉันจนเสียคนอีกแล้วคืนนี้ ทุกคนต่างล้อกันว่าฉันคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา"

ในช่องคอมเมนต์ คู่ค้าหลายคนต่างชื่นชมว่าพวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน และคนที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของเราก็ถามว่าเมื่อไหร่จะได้ไปงานแต่งงานของพวกเขา ลูคัสตอบกลับด้วยเครื่องหมายจุดไข่ปลา ส่วนเบลล่าก็ลงอีโมจิ "ยิ้มตลก"

ไม่มีการแก้ไขให้ถูกต้อง เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

หากเป็นฉันคนเก่า ฉันคงจะตัวสั่นด้วยความหึงหวง รีบโทรสายเข้ารหัสเพื่อไปคาดคั้นเขา เพียงเพื่อให้เขาด่ากลับมาว่าเป็นผู้หญิงบ้าที่ไม่มีเหตุผล

แต่วันนี้ ฉันแค่ส่งข้อความไปบอกเขาว่าบัญชีเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็นำแฟ้มไปวางไว้ในห้องทำงานของเขา ล้างแก้วตามคำสั่ง และขับรถกลับบ้าน

ทันทีที่ฉันขึ้นรถ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"เอลาร่า บัญชีเสร็จหรือยังจ๊ะ? ฉันขอโทษจริงๆ นะ ไว้วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวเธอเป็นการตอบแทนแล้วกัน"

ทันทีที่ฉันรับสาย เสียงหัวเราะประจบสอพลอของเบลล่าก็ดังลอดเข้ามา

ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เสียงทุ้มลึกของลูคัสก็แทรกขึ้นมา "ไม่ต้องไปเสียเวลากับเธอหรอก เธอเป็นคนส่งมอบธุรกิจหลักให้เองกับมือ ตอนนี้หน้าที่ของเธอก็คือเป็นผู้ช่วยของเธอและคอยนับใบเสร็จเท่านั้นแหละ"

"ท่านคาโปคะ อย่าพูดแบบนั้นสิ ยังไงเอลาร่าก็เป็นคู่หมั้นของคุณนะคะ ใจดีกับเธอหน่อยเถอะค่ะ" เบลล่าส่งเสียงออเซาะ พวกเขาพลอดรักกันอย่างเป็นธรรมชาติเสียจนนึกว่าเป็นคนที่แต่งงานกันซะเอง

ฉันเบะริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่ไร้ความรู้สึก

โทรศัพท์เครื่องที่ความปลอดภัยสูงนั่นคือเส้นเลือดใหญ่ของมาเฟียวาลมองต์ทั้งหมด เขาเคยกล่าวหาว่าฉันล้ำเส้นเพียงเพราะฉันแค่เหลือบมองมัน

แต่ตอนนี้ เขากลับโยนมันให้เบลล่าเอาไว้โอ้อวดราวกับเป็นของเล่น มันถูกตัดสินมานานแล้วว่าใครกันแน่ที่สำคัญกว่า

แต่หัวใจของฉันกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ไร้ซึ่งแรงกระเพื่อมใดๆ

การทรยศที่ฉันเคยคิดว่าคงจะเจ็บปวดเจียนตาย ตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

หลังจากพูดคุยหัวเราะกับเบลล่าอยู่พักหนึ่ง ลูคัสอาจจะเพิ่งนึกได้ว่าฉันยังอยู่ในสาย เขาถึงถามตามมารยาทว่า "เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว ไม่ต้องรอหรอก ไปพักผ่อนเถอะ"

แล้วเขาก็กดวางสายไป

คำว่า "เดี๋ยว" ของเขามักจะหมายถึงอย่างน้อยสี่หรือห้าชั่วโมง เมื่อก่อนฉันเคยนั่งรอเขาด้วยความกระวนกระวายและวิตกกังวล

แต่คืนนี้ ฉันแค่สตาร์ทรถแล้วขับกลับอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ฉันมองไปที่ปฏิทินบนฝาผนัง

ก่อนที่เขาจะทิ้งฉันไว้กับการเป็นไข้จากการโหมทำงานหนักเพื่อหนีไปเที่ยวเกาะกับเบลล่า ฉันใช้โอกาสที่เขากำลังวอกแวก สอดสัญญาการยกเลิกข้อตกลงให้เขาเซ็น โดยแกล้งว่ามันเป็นหนังสือสละสิทธิ์ความรับผิดชอบทางการแพทย์

ในตอนนั้นเขามีตาไว้มองแค่เบลล่าเท่านั้น เขาถึงเซ็นมันลงไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ

ในอีกสามวัน สัญญานี้จะมีผลบังคับใช้

ในอีกสามวัน เมื่อการส่งมอบงานเสร็จสิ้น ฉันก็จะสามารถเดินออกไปจากโคลนตมแห่งนี้ได้พร้อมกับเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ใสสะอาด

ฉันครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วถึงโทรหาอดีตศาสตราจารย์ของฉันที่สถาบันวิจัยในเซอร์ราเนีย

เพราะลูคัส ฉันถึงได้สละพรสวรรค์ทางด้านเศรษฐศาสตร์ ทิ้งการวิจัยทางวิชาการที่ลึกซึ้งเพื่อมาจัดการบัญชีให้กับตระกูลของเขา

ศาสตราจารย์เคยพยายามอย่างมากที่จะหยุดฉัน แต่ฉันกลับถลำลึกเข้าไปโดยไม่หยุดคิดเลยสักนิด

พอมานึกดูตอนนี้ ตอนนั้นฉันมันโง่เง่าสิ้นดี ผู้ชายน่ะเปลี่ยนใจง่าย แต่ต้นทุนทางการเงินต่างหากที่มั่นคง

เมื่อเขารับสาย ฉันบอกเขาเกี่ยวกับแผนการที่จะกลับไปทำงานวิจัย

ฉันคิดว่าจะถูกดุด่า แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น ศาสตราจารย์กลับถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เขาบอกฉันว่าเขารู้เรื่องสถานการณ์ของฉันในวาลมองต์แล้ว และได้สำรองตำแหน่งไว้ให้ฉันเสมอ

"แต่ครั้งนี้ เธอพร้อมที่จะตัดขาดทุกอย่างจริงๆ แล้วใช่ไหม?"

ฉันก้มหน้าลง น้ำเสียงหนักแน่น "ค่ะ ศาสตราจารย์ สัญญาการยกเลิกข้อตกลงถูกจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ"

"สัญญาการยกเลิกข้อตกลง? สัญญาอะไร?"

น้ำเสียงเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังของฉัน

ร่างกายของฉันแข็งทื่อไปทั้งตัว ฉันหันกลับไป ลูคัสซึ่งควรจะอยู่ที่คาสิโน กลับยืนอยู่ที่ประตูเซฟเฮาส์ สถานที่ที่เขาไม่ควรจะเข้ามาได้เลยสักนิด