ตอนที่2

อาทิตย์จะกอดอีกครั้งแต่มินตราขยับหนีเขาชะงักมองหน้าเธอ นึกถึงภาพในเฟสที่เขาโอบไหล่เอวารินทร์เธอก็รู้สึกรังเกียจ 

" ฉันพึ่งกลับมาเหนื่อยๆจะไปพักก่อน"

" ได้ เธอกินอะไรมาหรือยังฉันจะไปซื้อมาให้"

" ทำไมต้องซื้อ หรือว่าเป็นฉันเลยไม่อยากทำอาหาร"

" ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันกลัวว่าเธอจะหิวเลยไปซื้อมาจะเร็วกว่า แล้วก็น่าจะอร่อยกว่าด้วย "

" อืม งั้นก็ไม่ต้องลำบากนายหรอกพอดีฉันไม่หิว"

เห็นท่าทีเย็นชาของเธอ เขาก็รู้ว่าเธอยังโกรธเขาอยู่

" ถ้าเธออยากกินเดี๋ยวฉันทำให้กินก็ได้ ขอดูก่อนนะว่าตู้เย็นพอมีอะไรทำได้บ้าง"

" ไม่ต้องหรอก ในเมื่อนายไม่เต็มใจทำ "

" ทำไมพูดแบบนั้น ฉันบอกตอนไหนว่าไม่เต็มใจทำ"

" อาร์ต เราคบกันมาตั้งแต่อยู่ม4อยู่ด้วยกันตั้งแต่มหาลัยปี1จนตอนนี้6ปีแล้ว ฉันไม่เคยรู้เลยว่านายทำอาหารเป็น เพราะนายไม่เคยทำให้ฉันกินเลยสักครั้ง ถ้าเอวาไม่มาฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายทำเป็น"

" ฉัน ฉันกลัวว่าทำแล้วจะไม่ถูกปากเธอกลัวว่าเธอจะไม่ชอบ"

" แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าไม่ถูกปาก รู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ชอบในเมื่อนายยังไม่เคยทำให้ฉันลองชิมเลย หรือต้องเป็นเอวาเท่านั้น"

" ไม่ใช่ "

" ใช่สิ ทำไมจะไม่ใช่ ขนาดสวนสนุกที่ฉันชวนนายไปหลายครั้งนายก็ปฏิเสธทุกครั้งแต่นายกลับไม่ปฏิเสธเอวาพาเธอไป"

" ฉัน เอวาเป็นน้องสาวของอาเธอร์เพื่อนของฉัน ไอ้อาเธอร์หน่ะเธอก็รู้จักมันนี่ "

มินตรานึกถึงภาพผู้ชายผอมสูง เธอรู้จักเขาเขาเป็นเพื่อนในกลุ่มอาทิตย์สมัยมัธยม เคยคุยกันนิดหน่อยแต่ไม่ได้สนิทกัน เห็นว่าเกิดเหตุตอนแข่งรถบาดเจ็บหนักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่หลายเดือน สุดท้ายก็เกิดโรคแทรกซ้อนและติดเชื้อตาย ตอนงานศพเขาเธอไม่ได้ไปเพราะไปทำกิจกรรมต่างจังหวัดกับชมรม

"ไอ้อาเธอร์ไม่มีญาติที่ไหนพ่อแม่มันก็ตายตั้งแต่มันยังเด็ก อยู่กันสองคนพี่น้อง ก่อนมันตายมันห่วงเอวาน้องมันมาก ฝากให้ฉันช่วยดูแล ฉันรับปากมันว่าจะช่วยดูแลน้องสาวมันให้ดี เอวามีแค่พี่ชายคนเดียวชีวิตของเธอมีแค่มัน พออาเธอร์ตายเธอก็เป็นโรคซึมเศร้าทุกวันยังต้องกินยาตลอด "

"นายเลยเอาใจเธอด้วยการทำอาหารให้เธอกิน เธออยากไปสวนสนุกก็ตามใจเธอ"

" ฉัน "

อาทิตย์พูดไม่ออก เขารู้ว่าเขาผิด มินตราเคยชวนเขาไปสวนสนุกหลายครั้งแต่เขาไม่ชอบ ไม่อยากไป เขาว่ามันเป็นอะไรที่เด็กๆแต่พอเอวารินทร์ชวนเขาก็ไม่อยากขัดใจเธอ พอได้ไปเขาก็พึ่งรู้ว่าสวนสนุกมันก็สนุกสมชื่อดีนะ เอวารินทร์ถ่ายรูปคู่กับเขาหลายรูป เธอคงลงเฟสแล้วมินตราเห็นแน่ๆถึงได้โกรธเขาแบบนี้

" ฉันเข้าใจแล้ว "

" มิน ฉันขอโทษ พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปสวนสนุกที่เธออยากไปดีไหม หรือว่าไปวันนี้เลยก็ได้"

" ปล่อย เมื่อก่อนฉันอยากไปแต่ตอนนี้ฉันไม่อยากไปแล้ว"

มินตราสะบัดแขนออกจากเขาแล้วเดินเข้าห้องไป ปิดประตูล็อคไม่ให้เขาตามเข้ามา

อาทิตย์ตามเข้าไปไม่ได้จึงเดินไปนั่งที่โซฟา เขามองไปที่ตู้เย็น

มินตรานอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน ผ่านไปพักใหญ่คิดว่าอาทิตย์จะไขกุญแจเข้ามาง้อก็ไม่มีวี่แวว จึงเปิดประตูออกไปดูข้างนอกว่างเปล่า เขาไม่อยู่ เดินไปเปิดตู้เย็นกะจะเจียวไข่กินก็เห็นบนโต๊ะมีข้าวไข่เจียววางอยู่ เขาทำให้เธอ แต่เมื่อนึกถึงภาพที่เขาทำอาหารให้เอวารินทร์กับก่อนหน้าที่เขาไม่อยากทำอาหารให้เธอ เธอก็ไม่สนใจข้าวไข่เจียวบนโต๊ะ เข้าห้องไปหยิบโทรศัพท์คว้ากระเป๋า ออกไปหาอะไรอร่อยๆกินข้างนอกดีกว่า กับข้าวที่ฝืนทำไม่อร่อยหรอก ก็เหมือนแตงที่ฝืนเด็ดนั่นแหละจะหวานได้ยังไง

เธอเลือกร้านตามสั่งแถวหน้าคอนโด กินไปก็เล่นโทรศัพท์ไถฟีดไป เจอเพื่อนของเขาโพสต์ภาพตัวเองที่มีฉากหลังเป็นสนามแข่งรถ อีกภาพเป็นภาพของอาทิตย์กำลังคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่ ภาพถัดมาคือเอวารินทร์ พร้อมแคบชั่น แข่งนัดนี้้ไม่ใช่เพื่อศักดิ์ศรีแต่เพื่อเธอ มินตรากดเข้าไปอ่านคอมเม้นต์

" ไอ้อาร์ตนึกไงกลับมาแข่งรถอีกวะ"

" ตอบเม้นบน เพื่อสาวไง"

" สาวไหนวะ"

" ไอ้โง่เขาก็ลงภาพยังจะถาม "

" เพื่อน้องเอวาที่พี่อาร์ตแอบชอบมานาน"

มินตราที่กำลังกินข้าวอร่อยๆก็อิ่มขึ้นมาทันที แอบชอบมานานเหรอ ชอบตอนไหนชอบตอนก่อนจะคบกับเธอหรือชอบตอนที่คบกับเธออยู่ ฮ่าฮ่าก็ว่าทำไมถึงได้ตามใจเอวารินทร์นัก สายตาที่มองคำพูดที่อ่อนโยน และทุกการกระทำล้วนใส่ใจ ไม่ใช่ในฐานะพี่ชายหรือเพื่อนของพี่ชาย แต่เป็นเพราะเขามีใจให้เอวารินทร์มานานแล้วนี่เอง แล้วเธอหล่ะเป็นอะไรในใจของเขา 

เธอรู้มาว่าอาเธอร์เพื่อนสนิทเขาตายเพราะบาดเจ็บจากการแข่งรถ แต่ไม่รู้ว่าการแข่งรถครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเอวารินทร์แบบไหนเธอไม่รู้เลย

มินตราเดินกลับห้องด้วยใจที่ห่อเหี่ยว ใจนึงก็เป็นห่วงเขาแต่อีกใจก็ไม่อยากจะสนใจ ระหว่างที่สับสนอยู่นั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

" มิน ไอ้อาร์ตรถคว่ำอาการสาหัสตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

มินตราใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มรีบขับรถไปที่โรงพยาบาล เธอรีบวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉินเห็นเจ้าหน้าที่เข็นเตียงเขาออกมา กำลังจะเข้าไปหาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นเอวารินทร์โผเข้าไปก่อน ร้องห่มร้องไห้กุมมือเขาอยู่ข้างเตียงไม่ยอมปล่อย เดินไปพร้อมเจ้าหน้าที่ เพื่อนของเขาคนหนึ่งสังเกตุเห็นเธอจึงเดินเข้ามาหา

" มิน มาแล้วเหรอ "

มินตราเหม่อมองไปที่สระน้ำในสวนสาธารณะ นึกถึงคำพูดของเพื่อนอาทิตย์ 

" ไอ้อาร์ตมันลงแข่งเพราะเอวารับงานเป็นเรซควีน แล้วก็มีพนันเกิดขึ้น ของเดิมพันคือเอวา ไอ้โก้มันโทรไปบอกไอ้อาร์ตเลยรีบมา"

" เขาลงแข่งเพราะไม่อยากให้เอวาไปเป็นของใคร"

" อือ แต่คนที่ท้าแข่งคือไอ้ฟีโน่ เป็นคู่อริที่เคยแข่งแพ้ไอ้อาเธอร์ครั้งนั้น มันตามจีบเอวามานานแต่ไอ้อาเธอร์ไม่ยอม เลยมีการแข่งรถขึ้น หากชนะต้องให้ไอ้ฟีโน่เลิกยุ่งกับเอวา แต่แข่งครั้งนั้นไอ้ฟีโน่มันโกงแล้วทำให้อาเธอร์ต้องเกิดอุบัติเหตุจนเจ็บหนักแล้วก็"

พาธีถอนหายใจ หยุดนิ่งไปสักพักแล้วพูดต่อ

" ครั้งนี้มันกลับมาจากเมืองนอกมาแข่งรถอีก พอดีกับที่เอวารับงานเรซควีน มันเจอพวกเราเลยท้าแข่งโดยมีเอวาเป็นเดิมพัน ในกลุ่มพวกเราคนที่เก่งสุดรองจากไอ้อาเธอร์ก็ไอ้อาร์ตนี่แหละ ขอโทษนะที่พวกฉันเรียกมันมา"

มินตรานั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะดูเวลาก็พบว่าแบตหมด 

อาทิตย์ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล เอวารินทร์เห็นอาทิตย์ฟื้นขึ้นมาก็ดีใจโผเข้ากอด

" โอ้ย "

อาทิตย์ร้องด้วยความเจ็บเมื่อเอวารินทร์ทับแผลเต็มๆ

" ขอโทษ ฉันดีใจมากไปหน่อย ทำไมพี่หลับนานจังรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงพี่มากแค่ไหน"

" ฉันหลับไปนานแค่ไหน "

" วันนึงกับอีกคืนนึง"

อาทิตย์มองหามินตรา มินตราอยู่ไหนทำไมเธอไม่มาเฝ้าเขา หรือว่าออกไปหาซื้ออะไรกิน

" มึงมองหาอะไร"

" ไอ้โก้ มินหล่ะ มินอยู่ไหนทำไมกูไม่เห็นเธอเลย เธอออกไปซื้อของใช่ไหม"

" เธอไม่ได้มา ตั้งแต่มึงถูกส่งมาที่นี่จนถึงตอนนี้กูยังไม่เห็นเมียมึงเลย มีแต่เอวานี่แหละที่เฝ้ามึงตลอดไม่ยอมไปไหน"

" เธอมาแล้วแล้วก็ไปแล้ว กูเป็นคนโทรบอกเธอเอง พอเธอรู้ว่ามึงแข่งรถเพื่อเอวาเธอก็เดินกลับออกไปเลย"

พาธีเปิดประตูห้องเข้ามาบอกกับอาทิตย์ในมือถือถุงอาหารอยู่สามสี่ถุง