บทที่ 2. ความบังเอิญที่อยากหนี

“คะ? อ๋อ! เปล่าค่ะ! เปล่า ๆ ๆ”

ข้าวปุ้นโบกมือพัลวันจนแทบจะชนเครื่องมือแพทย์ ลนลานจนลืมไปเลยว่าตัวเองยังอยู่บนตักขาหยั่งในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก

“ฉันแค่... บ่นกับตัวเองค่ะว่าแอร์ห้องตรวจคุณหมอเย็นดีจัง เย็นจน... เย็นจนสารคัดหลั่งมันไหลน่ะค่ะ! ใช่ ๆ กายวิภาคของมนุษย์เวลาเจอความเย็นมันต้องขับของเหลวใช่ไหมคะคุณหมอ?”

เธอแถสีข้างถลอก มั่วหลักการแพทย์แบบข้าง ๆ คู ๆ หวังจะเอาตัวรอดจากสายตาจับผิด ภวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกขยับคล้ายจะขำแต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้ตอบคำถามเรื่อง ความเย็นกับสารคัดหลั่งอันเหลวไหลนั้น แต่กลับจัดการใช้สำลีแห้งซับของเหลวส่วนเกินตรงหน้าปากมดลูกด้วยความนุ่มนวลและรวดเร็วอย่างมืออาชีพ

“ในทางการแพทย์... ความเย็นทำให้หลอดเลือดหดตัวครับ ไม่ได้ขับสารหล่อลื่น”

หมอหนุ่มเอ่ยแก้ต่างด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นงานเป็นการ ขณะเปลี่ยนมาจับเครื่องมือปากเป็ดขนาดเล็กขึ้นมา

“ฉะนั้น ทฤษฎีของคุณไม่ถูกต้อง... เอาล่ะ หายใจเข้าลึก ๆ ครับ จะมีความรู้สึกตึง ๆ เล็กน้อยนะครับ”

หญิงสาวหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด ตัวลีบเล็กลงเหลือสองนิ้วเมื่อโดนอาจารย์หมอหักล้างทฤษฎีมั่ว ๆ ของเธออย่างไม่มีชิ้นดี

‘ฮือ... ยัยข้าวปุ้นเอ๊ย ยัยนักเขียนโง่เง่า! ไปโชว์โง่เรื่องกายวิภาคต่อหน้าหมอสูติฯ เนี่ยนะ อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว!’

เธอกรีดร้องในใจ ขณะที่สายตาเจ้ากรรมดันก้มลงไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำอมเทาคู่คมของคุณหมอที่มองสลับระหว่างเครื่องมือกับใบหน้าของเธอเป็นระยะ

ยิ่งเขาจริงจังและดูเป็นสุภาพบุรุษมากเท่าไหร่ สมองสาย SM ของเธอก็ยิ่งกู่ไม่กลับ... ภาพคุณหมอชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ตัดกับฉากหลังโรงพยาบาลรัฐอันวุ่นวาย แต่ออร่าความหล่อกลับกระแทกตาจนเจ็บปวด มันช่างเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศในการเอาไปเขียนนิยายเรื่องใหม่จริง ๆ     

ช่วงเวลาแห่งความอับอายขายขี้หน้าสิ้นสุดลงในที่สุด...

ข้าวปุ้นพาเนื้อตัวและหัวใจอันเหนื่อยล้ามาพึ่งใบบุญโรงอาหารของโรงพยาบาล บรรยากาศรอบตัวเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่เดินต่อแถวตามร้านรวง เสียงพูดคุยจอแจดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณเคล้าไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารหลากหลายชนิดที่อบอวลชวนให้ท้องร้อง

ระหว่างที่ข้าวปุ้นกำลังยืนต่อแถวรอคิวซื้อข้าว เธอแอบสะบัดหัวไปมาแรง ๆ หวังจะสลัดภาพเหตุการณ์ชวนวาบหวามในห้องตรวจแผนกสูติฯ ออกไปจากสมอง ทว่าจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมา สายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบไปเห็นแผ่นหลังกว้างของร่างสูงราว 185 เซนติเมตรที่ยืนต่อคิวอยู่ด้านหน้าถัดไปไม่กี่คิว

เขาอยู่ในชุดเสื้อสครับสีเขียวเข้มสำหรับบุคลากรทางการแพทย์ สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่คิดจะเสียเวลาเซ็ตทรง แต่มันกลับขับให้ลุคของคุณหมอดูเซอร์และกร้าวใจขึ้นเป็นกอง

เมื่อรับจานอาหารเรียบร้อย แพทย์หนุ่มก็หมุนตัวหันกลับมา โครงหน้าเรียวคมสัน จมูกโด่งเป็นสันสวย และดวงตาสีดำอมเทาที่แสนนิ่งสนิทภายใต้กรอบแว่นคู่นั้น ทำเอาหัวใจของนักเขียนสาวกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมองมาเนิ่นนาน หมอภวินทร์ปราดสายตาคมกริบมองตรงมายังทางเดินฝั่งตรงข้ามที่มีเพียงราวกั้นแสตนเลสคั่นกลางระหว่างแถวเข้าออกเอาไว้ เขาหยุดสายตาลงที่ใบหน้าหวานซึ้งนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสุขุมตามแบบฉบับของตนเอง

ทว่าครั้งนี้... ริมฝีปากบางกลับขยับเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเองขึ้นเล็กน้อย เพราะเธอคือเคสสุดท้ายที่เขาเพิ่งตรวจเสร็จก่อนจะลงมาพักกลางวันพอดี

“อ้าว... คุณคนไข้ยังไม่กลับอีกเหรอครับ? หรือว่ามีนัดตรวจอะไรต่อ”

“เอ่อ... ค่ะ” ข้าวปั้นสะดุ้งน้อย ๆ ลนลานตอบ “พอดีต้องรอเจาะเลือดช่วงบ่ายน่ะค่ะ เลยแวะมาหาอะไรทานรองท้องก่อน”

ร่างสูงพยักหน้ารับด้วยท่าทีนอบน้อมพอเป็นพิธี มือข้างหนึ่งถือจานข้าวราดกะเพราหมูสับไข่ดาว เมนูสิ้นคิดที่เขาสั่งด้วยความเคยชิน ส่วนอีกมือถือแก้วน้ำพลาสติก ภวินทร์ยกมือข้างนั้นขึ้นมาขยับกรอบแว่นสายตาสีดำให้เข้าที่ ดวงตาสีดำอมเทาพินิจใบหน้าสวยหวานเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ

ท่ามกลางกลิ่นเครื่องแกงและอาหารคละคลุ้งในโรงอาหาร จู่ ๆ กลิ่นหอมละมุนของวานิลลาอ่อน ๆ จากตัวเธอก็ลอยเข้ามาแตะจมูกเขาอย่างแผ่วเบา

“คิวแผนกเจาะเลือดค่อนข้างเยอะนะครับ ช่วงบ่ายคนไข้มักจะล้นออกมารอข้างนอก”

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ โรงอาหารที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ก่อนจะดึงสายตากลับมาโฟกัสที่เธออีกครั้ง แม้ว่าคนตัวเล็กจะเอาแต่ก้มหน้าหงุด ไม่ยอมสบตาเขาตรง ๆ เลยก็ตาม สีหน้าของภวินทร์ยังคงราบเรียบเดาอารมณ์ยากตามประสาคนเก็บความรู้สึกเก่ง ทว่าลึก ๆ ในใจกลับมีความรู้สึกผิดจาง ๆ ตีตื้นขึ้นมา

เขาจำทุกถ้อยคำขวานผ่าซากของตัวเองในห้องตรวจได้แม่นยำ... เขาเผลอตัดสินและพูดจาต้อนเธอจนมุมต่อหน้าพยาบาลผู้ช่วย จนเป็นสาเหตุให้เธอทำตัวลีบและหลบตาเขาอยู่แบบนี้

“ผมขอโทษเรื่องเมื่อครู่ด้วยนะครับ... ที่เสียมารยาทใส่คุณในห้องตรวจ”

อาจารย์หมอเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อ ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับแฝงความจริงใจไว้อย่างปิดไม่มิด ความตรงไปตรงมาทำงานอัตโนมัติจนข้าวปุ้นถึงกับเงยหน้าขึ้นมองตาปริบ ๆ สับสนว่าคุณหมอจอมดุกำลังขอโทษช็อตไหนของเหตุการณ์งามหน้าเมื่อครู่กันแน่

“มะ...ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณหมอ คือ...คุณหมอก็ตักเตือนไปตามหน้าที่”

เธอตอบพลางยิ้มแห้ง ยอมรับคำขอโทษแต่โดยดี ทั้งที่ในใจแอบคิดว่าตัวเองต่างหากที่ควรขอโทษ... ที่สมองสายมโนดันทำงานหนักจนทำเรื่องขายหน้าต่อหน้าเขา

“อ้อ... จริงสิ ผมจำประวัติการรักษาและหน้าของคุณได้ แต่ดันจำชื่อคุณไม่ได้ คุณชื่ออะไรนะครับ?”

“เอ่อ... คุณหมอคนไข้เยอะไม่แปลกหรอกค่ะที่จะจำไม่ได้ ฉันชื่อเพรียงพริมต์ค่ะ เรียกข้าวปุ้นก็ได้”

เธอยิ้มบาง ๆ บรรยากาศอึดอัดรอบตัวมลายหายไปในพริบตา ก่อนที่สายตาคู่สวยจะเหลือบมองจานข้าวในมือเขา

“งั้นฉันไม่รบกวนเวลาแล้วดีกว่าค่ะ เวลาพักของคุณหมอยิ่งน้อย ๆ อยู่ ขอตัวไปซื้อข้าวก่อนนะคะ” ข้าวปุ้นค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเมื่อถึงคิวสั่งอาหารของเธอพอดี

“คุณข้าวปุ้น...”

ภวินทร์ทวนชื่อเธอในลำคอแผ่วเบา มุมปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ชนิดที่ถ้าไม่สังเกตดี ๆ คงไม่มีวันมองเห็น เรียวคิ้วเข้มคลายปมออก สายตาคมมองตามหลังหญิงสาวที่เพิ่งรับจานข้าวและกำลังเดินตรงไปยังร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ถัดไปอีกสองล็อก

“เดี๋ยวครับ คุณข้าวปุ้น”

ร่างสูงก้าวฉับ ๆ ตามไปหยุดยืนซ้อนหลังเธอที่หน้าร้านกาแฟทันที กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดหอมฟุ้งลอยมาปะทะจมูก กลบกลิ่นวานิลลาจาง ๆ จากตัวเธอไปจนหมด

“คะ?” หญิงสาวหันมาเอียงคอสงสัย

“พอดีผมมีเพื่อนทำงานอยู่ห้องแล็บ... ถ้าคุณรีบ ผมบอกให้เขาช่วยเจาะเลือดให้ก่อนได้นะ เผื่อว่าคุณต้องรีบใช้ใบรับรองแพทย์”