บทที่ 1.จรรยาบรรณแพทย์

บรรยากาศในโรงพยาบาลรัฐใจกลางกรุงยังคงเนืองแน่นและวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน จนบุคลากรทางการแพทย์แทบไม่มีเวลาพักหายใจ ตึกสูงตระหง่านหลายอาคารเชื่อมต่อด้วยโถงทางเดินยาวเหยียดที่อัดแน่นไปด้วยคนไข้ หมอ และพยาบาล

‘ภวินทร์ ศรีภักดิ์’ อาจารย์แพทย์หนุ่มหล่อแห่งวอร์ดสูตินรีเวช วัย 38 ปี ทว่าใบหน้ากลับดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กจบใหม่ ด้วยคติประจำใจที่ว่า ‘ถ้าดูแลตัวเองไม่ได้ จะรักษาคนไข้ให้ดีได้อย่างไร’ ความโดดเด่นนี้ทำให้เขาเป็นหนุ่มฮอตที่มีทั้งพยาบาลและคนไข้แวะเวียนมาขายขนมจีบไม่ขาดสาย

ทว่า... นายแพทย์หนุ่มไม่เคยชายตาแลใคร เขาจมอยู่กับชาร์ตคนไข้และงานวิจัยจนไร้คู่ครองมาถึงปัจจุบัน ความรักครั้งล่าสุดต้องย้อนไปสมัยเป็นนักศึกษาแพทย์ ซึ่งจบลงด้วยการโดนทิ้งเพราะฐานะทางบ้านเป็นเพียงชนชั้นกลาง พ่อทำงานบัญชี แม่เป็นพนักงานโรงงานที่เกษียณแล้ว เขาจึงครองตัวเป็นโสดเรื่อยมา

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ยุ่งเหยิง...

ภายในห้องตรวจสูตินรีเวช อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ภวินทร์นั่งอ่านประวัติคนไข้รายต่อไปก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์อาจารย์หมอจอมดุ

“เชิญคนต่อไปครับ”

‘เมเปิ้ล’ พยาบาลผู้ช่วยยิ้มรับร่าเริง ก่อนจะขานชื่อหญิงสาวที่จะเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของคุณหมอหนุ่มไปตลอดกาล

“คุณเพรียงพริมต์ งามขวัญ เชิญด้านในค่ะ”

เสียงเรียกทำเอาผู้หญิงที่กำลังนั่งไถมือถือส่องกล้ามโฮสต์หนุ่มจีนถึงกับสะดุ้ง! เธอรีบผุดลุกเดินเข้าห้องตรวจ แต่พอเงยหน้าเห็นคุณหมอเจ้าของไข้ เพรียงพริมต์ถึงกับหน้าแดงซ่าน... เพราะตัวจริงหล่อกว่าผู้ชายในจอโทรศัพท์หลายเท่า เธอนั่งลงข้างโต๊ะตรวจอย่างเกร็ง ๆ

“เอ่อ... คุณหมอเป็นคนตรวจเหรอคะ?”

ภวินทร์ตวัดสายตาเรียบนิ่งมองใบหน้าหวานแวบหนึ่ง ก่อนก้มมองประวัติในมือ “ทำไมครับ? คนไข้กังวลอะไรหรือเปล่า” เขาถามโดยไม่เงยหน้า

“คะ? เอ่อ... เปล่าค่ะ ฉันแค่...”

“หรือกังวลเพราะผมเป็นหมอผู้ชาย?”

“ฮะ? ไม่ใช่...”

“ผมมีจรรยาบรรณแพทย์พอครับ ไม่งั้นคงตรวจมาไม่ถึงพันเคส” ดวงตาสีดำอมเทาหลังกรอบแว่นตวัดขึ้นมองดุดัน น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจน ‘เพรียงพริมต์ งามขวัญ หรือ ข้าวปุ้น’ ตัวลีบ อ้าปากพะงาบ ๆ พูดไม่ออก ก่อนที่เสียงทุ้มเฉียบขาดจะสั่งปิดท้าย

“เชิญเปลี่ยนชุดแล้วขึ้นขาหยั่งได้เลยครับคุณเพรียงพริมต์ ตรวจประจำปีใช่ไหมครับ”

“คะ...ค่ะ” เธอตอบรับอย่างจำนน แล้วเดินตามพยาบาลเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทันทีที่อยู่คนเดียว หญิงสาวก็ปล่อยลมหายใจพรืด บ่นอุบอิบกับตัวเอง

“ดุชะมัด... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่หมอหรอก อยู่ที่ฉันเนี่ย! ใครกำหนดให้หมอหล่อขนาดนี้วะ อายจะตายอยู่แล้ว!”

ข้าวปุ้นนั่งอยู่บนเตียงขาหยั่งในท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะเอนตัวลงนอนราบกับเตียง ความรู้สึกโหวงเหวงตรงช่วงล่างทำเอาเธอต้องหลับตาแน่นจนเปลือกตาสั่นระริก ทว่าประสาทสัมผัสส่วนอื่นกลับทำงานดีเยี่ยม

หญิงสาวได้ยินเสียงล้อเก้าอี้ของคุณหมอเลื่อนครูดกับพื้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำถึง 185 เซนติเมตรจะลุกขึ้นยืน ภวินทร์ดึงถุงมือยางออกมาสวมเข้ากับมือหนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิดใด ๆ

เขาหย่อนตัวลงนั่งตรงสเปซระหว่างขาของเธอ มือหนาบีบเจลหล่อลื่นเย็นเฉียบปาดลงบนปลายนิ้ว ทันทีที่ ‘เมเปิ้ล’ พยาบาลผู้ช่วยตลบผ้าคลุมผืนบางขึ้น

วินาทีนั้น ดวงตาคมปลาบหลังกรอบแว่นแอบสะดุดไปเล็กน้อย ภวินทร์ลอบชื่นชมในใจลึก ๆ อย่างเป็นระบบระเบียบในฐานะแพทย์ว่า คนไข้รายนี้ดูแลรักษาความสะอาดซ่อนเร้นของตัวเองได้ดียอดเยี่ยมไร้ที่ติ

ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ปะทะเข้ากับผิวเนื้ออ่อนทำเอาข้าวปั้นขนลุกซู่ เธอขยำผ้าปูเตียงแน่นจนเอ็นหลังมือขึงตึง หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะระเบิดทะลุอก และแล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเจล ตามด้วยแรงกดจากปลายนิ้วแข็งแรงของคุณหมอที่สอดแทรกเข้ามา

“อ๊ะ! ...”

เสียงหวานเผลอครางเครือหลุดรอดจากลำคอ หญิงสาวรีบตะครุบปากตัวเองทันควัน หน้าแดงแปร๊ดจนแทบไหม้ แน่นอนว่าด้วยความเป็นมืออาชีพและจรรยาบรรณ ภวินทร์ใช้นิ้วตรวจคลำอย่างรวดเร็วและหลีกเลี่ยงจุดกระสันอย่างสิ้นเชิง เขาใช้เวลาไม่นานก็ถอนมือออก พร้อมกับเอ่ยรายงานผลด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการตามสไตล์อาจารย์แพทย์

“อวัยวะภายในปกติดีครับ ดูแลตัวเองได้ดีมาก”

หมอหนุ่มถอดถุงมือยางคู่เดิมทิ้งลงถังขยะติดเชื้ออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะสวมคู่ใหม่เพื่อเตรียมตรวจขั้นตอนต่อไป “คุณเมเปิ้ล ขอเซ็ตเครื่องมือตรวจSpeculumขนาดเล็กที่สุดครับ”

แต่ทว่า... ปัญหามันอยู่ตรงนี้

ในขณะที่คุณหมอกำลังเป็นงานเป็นการ ข้าวปุ้น ยัยนักเขียนสายมโนกลับเตลิดเปิดเปิงไปไกลแสนไกล ในหัวของข้าวปั้นตอนนี้มีแต่ภาพใบหน้าหล่อเหลา คมคาย และสายตาดุดันของคุณหมอภวินทร์ซ้อนทับกับภาพพระเอกนิยาย SM จอมบงการที่เธอกำลังแต่ง ความคิดอกุศลแล่นพล่านจนส่งผลต่อปฏิกิริยาเคมีในร่างกาย... ร่างกายเจ้ากรรมดันซื่อสัตย์เกินไปจนผลิตน้ำหวานหล่อลื่นหลั่งชโลมออกมาจนเยิ้มฉ่ำ

ภวินทร์ชะงักมือที่กำลังจะทาเจลลงบนเครื่องมือปากเป็ด ดวงตาคมปลาบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นสิ่งคัดหลั่งส่วนเกินที่หลั่งออกมาปริมาณมากอย่างผิดปกติ จนบดบังทัศนียภาพปากมดลูกไปหมด

อาจารย์หมอถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าราบเรียบ ดึงสติคนไข้สาวที่ยังคงหลับตาพริ้ม

“คุณเพรียงพริมต์ครับ... เลิกหลับตา แล้วช่วยหยุดจินตนาการเรื่องในหัวก่อนครับ”

“คะ...คะ? อะไรนะคะคุณหมอ” ข้าวปั้นลืมตาโพลง เลิกลั่กทำตัวไม่ถูก

“สารคัดหลั่งของคุณมันหลั่งออกมามากเกินไปจนบดบังหน้าปากมดลูกครับ ถ้าลื่นขนาดนี้ ผมจะป้ายเซลล์ไปตรวจมะเร็งปากมดลูกไม่ได้ เพราะผลแล็บจะคลาดเคลื่อน”

หมอภวินทร์อธิบายด้วยศัพท์วิชาการแพทย์หน้านิ่ง แต่ทำเอานางเอกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

“คุณเมเปิ้ล... ขอสำลีพันปลายไม้แห้ง (Dry swab) ให้ผมหน่อยครับ ผมต้องซับของเหลวส่วนเกินออกก่อนถึงจะตรวจต่อได้”

คุณหมอหนุ่มหันมาสบตากับคนไข้สาวที่ตอนนี้หน้าแดงลามไปจนถึงใบหู “หายใจเข้าลึก ๆ ครับ ทำใจให้สบาย... อย่าเพิ่งตื่นเต้นเกินความจำเป็นครับ”

พูดหน้านิ่ง ๆ อธิบายเป็นวิทยาศาสตร์ แต่ประโยคสุดท้ายที่บอกว่า ‘อย่าเพิ่งตื่นเต้นเกินความจำเป็น’ คือการตอกย้ำว่า หมอรู้ทันนะว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“จะไม่ให้คิดได้ยังไงเล่า...” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา

ทว่าในห้องตรวจที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ มีหรือที่เสียงพึมพำนั้นจะรอดพ้นหูของอาจารย์แพทย์หนุ่มไปได้

ภวินทร์ชะงักมือที่กำลังถือสำลีพันปลายไม้แห้ง เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยพลางเงยหน้าขึ้นมองคนไข้สาวแฝงแววดุเบื้องหลังกรอบแว่นตา

“คนไข้ว่าไงนะครับ?”