5

เสียงเคาะประตูบานใหญ่ดังขึ้นสามครั้งอย่างปกติที่หากว่าใครก็ตามต้องการจะพบกับยาหยีหากได้มาเยือนคฤหาสน์หลังนี้ทุกคนต้องถือมารยาทก่อนจะเข้าก้องได้

ปกติแล้วยาหยีไม่ค่อยได้ออกไปไหน ถ้าหากจะไปก็มีแค่ชอปปิ้ง ทำงานบ้างเป็นบางวัน ประชุมผู้ถือหุ้นที่บริษัท ประชุมความคืบหน้าแต่ละไตรมาศซึ่งนั่นมันก็นานๆครั้ง ส่วนเรื่องออกไปเที่ยวแตร่อย่าได้หวัง

ไม่ใช่ว่าเธอจะออกไปไม่ได้หากแต่ทุกครั้งที่ไปก็จะเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ในชุดดำมากมายล้อมหน้าล้อมหลัง ประกบติดบ้าง คอยดูแลอยู่ห่างๆบ้าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ดูอึดอัดมาก ไม่มีที่ไหนเป็นส่วนตัวเลยสักนิดสำหรับยาหยี

ยิ่งในพื้นที่คฤหาสน์หลังนี้ที่ซึ่งเป็นสิทธิโดยชอบธรรมของยาหยีกลับมีแค่ห้องนอนนี้เพียงห้องเดียวที่เธอรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัว อบอุ่น และปลอดภัย ถึงแม้ว่าเมื่อวานเซฟโซนที่เธอกล่าวมาจะเพิ่งถูกผู้เป็นพ่อและน้าทำลายมันลงไป

แต่กระนั้นยาหยีก็ไม่รู้ว่าจะต้องพาตัวเองไปวางไว้ที่ไหนถึงจะรู้สึกได้ว่ามันคือเซฟโซนที่อบอุ่นและปลอดภัยที่ใหม่ของเธอ

ก๊อก!   ก๊อก!   ก๊อก!

"ใคร" ยาหยีเอ่ยถามเสียงราบเรียบหลังจากที่เสียงเคราะดังขึ้นมาอีกครั้งจากที่เงียบหายไปพักใหญ่ ราวกับว่าคนที่อยู่หลังบานประตูอยากเว้นช่องว่างให้เธอมีเวลาได้คิดหรือทำอะไร

"ลูกหยีครับ นี่พี่เองนะเปิดประตูให้พี่หน่อยได้ไหม" เสียงทุ้มหวานอันแสนอบอุ่นที่ยาหยีได้ฟังแล้วสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าเสียงนี้เป็นของใคร ไหนจะชื่อที่เขาเรียกขานเธอว่า ลูกหยี แบบนี้คงเป็นใครไปไม่ได้

แอดดดดด..

"มาทำไม?" คิ้วสวยขมวดมุ่นดวงตาคมกริบแสดงออกถึงความหงุดหงิดทันทีที่เปิดประตูห้องมาแล้วเห็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ผิวขาว รูปร่างสูงใหญ่ที่ยืนยกยิ้มดวงดาเป็นประกายอยู่ตรงหน้า

"พี่มาหาหยีครับ"

เขาคือซัน ซารีฟ ลูกชายคนโตของเปาะซูหมัดซอรี ผู้เป็นหุ้นส่วนธุรกิจ(สีเทา)ใหญ่ของนายหัวชาลี

แต่แล้วไอ้บ้านี่จะมาหาเธอทำไมเอาตอนนี้ ตอนสี่ทุ่มแบบนี้เนี่ยนะ แถมยังมาเคาะประตูห้องเรียกนี่มันหมายความว่ายังไง!

"ขอพี่เข้าไปคุยข้างในหน่อยได้ไหม" ชายหนุ่มเอ่ยขอแต่ไม่ได้รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงใหญ่ถือวิสาสะแทรกตัวเองเดินเบียดเสียดคนตัวเล็กกว่าเข้าไปก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ปลายเตียงใหญ่ด้วยท่าทีสบายๆจนยาหยีกรอกตามองเพดาน

แล้วจะมาขอทำบ้าอะไรถ้าไม่ได้คิดจะสนใจว่าเธอจะอนุญาตหรือไม่ ไอ้บ้าเอ๊ย!

สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่เห็นว่าตอนนี้นอกจากยาหยีแล้วก็ไม่มีใคร ก่อนมาหยุดสายตาไว้ที่เรือนร่างเพรียวระหงของเจ้าของห้อง เขามองยาหยีที่อยู่ในชุดสายเดี่ยวผ้าซาตินตัวบางสีขาวเทา มันบางมากพอที่จะเผยให้เห็นทรวงอกสร้างและยอดดอกบัวสีหวานเต่งตึงทั้งสองข้างที่ไม่ได้มีบราเซียปกปิดเอาไว้ ความยาวของชุดเพียงแค่พอปกปิดแก้มก้นงามต่ำลงไปคลุมขาอ่อนไม่ถึงสิบเซนติเมตรเห็นจะได้

เรือนร่างเย้ายวนชวนจับกดเตียงของยาหยีเป็นหนึ่งสาเหตุที่ทำให้คนอย่างซารีฟที่ปกติถือเรื่องมารยาทและความเป็นส่วนตัวมากละทิ้งความมีมารยาทขั้นพื้นฐานพวกนั้นแล้วถือวิสาสะเข้าห้องของเธอมา

 แม่งน่าเอาฉิบหาย! นั่นคือความคิดเดียวในตอนนี้ที่ซารีฟคิดได้

"เข้ามาทำบ้าอะไร?!" ยาหยีเอ่ยถามด้วยเสียงไม่พอใจ

เมื่อวานโดนบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวทีหนึ่งแล้ว วันนี้ก็ยังไม่วายมีคนเข้ามาวุ่นวายอีกจนได้ ถึงเขาจะเคยเป็นบุคคลที่เธอละเว้นให้สำหรับทุกกฎเกณฑ์ แต่.. แล้วยังไง! ในเมื่อตอนนี้ วันนี้ ณ ปัจจุบันนี้เธอยังไม่ทันเอ่ยอนุญาตเขาก็ไม่ควรเข้ามาในข้างห้องเธอแบบนี้หรือเปล่า

"ลุก! แล้วออกไป" ยาหยีออกคำสั่งด้วยเสียงหวานที่ฟังแล้วช่างแสนดุดัน แต่ถึงกระนั้นคนอย่างไอ้ซันมีหรือที่มันจะนึกกลัว ซารีฟไหวไหล่ไม่สนใจก่อนจะเอ่ย

"เลิกใจร้ายกับพี่สักทีได้ไหมครับ คุยกันดีๆก่อนก็ได้"

"จะคุยอะไรก็ลงไปรอที่ห้องรับแขก เดี๋ยวหยีตามลงไป" อยากรู้อยู่หรอกว่าเขาบุกเข้ามาที่ห้องเธอเวลาสี่ทุ่มทำซากปรักหักพังอะไร เราสนิทกันถึงขั้นที่จะเข้ามาถึงห้องส่วนตัวได้เสียเมื่อไหร่กัน มีธุระจำเป็นจะต้องคุยเรื่องอะไร ถึงจะยากรู้มากหากแต่ยาหยีไม่อยากซักไซ้เพราะเดี๋ยวลงไปก็น่าจะได้รู้เอง

"อยากคุยในห้องนี้" ซารีฟพูดเสียงอ่อน ซ้ำดวงตาคมลึกล้ำยังยืนกรานว่าเขาจะไม่ออกไปคุยที่ไหนทั้งนั้น