บทที่ 2 คนที่เคยเจอมาก่อน

                ยังไม่ทันได้พูดจบดาราวดีก็เดินมาหยุดตรงหน้ารตี ก่อนจะพงักหน้าเป็นเชิงว่าให้กลับบ้านได้แล้ว แม้รตีจะอยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอให้เพื่อนสนิทฟังแค่ไหน ก็เหมือนไม่ใช่เวลาที่จะเปิดปากพูดอะไรเธอจึงเดินกลับเข้าไปหยิบกระเป๋าถือเพื่อเตรียมจะกลับบ้านแต่ดาราวดีก็เดินตามเธอเข้ามาในห้องก่อนแล้วค่อยๆ ปิดประตู พลางนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ทางออก

              “หนักเลยสิเมื่อคืน พี่เพิ่งเคยเจอคนที่เห็นเขาชัดๆ เธอเป็นคนแรกเลย”

              “พี่หมายความว่ายังไงคะ”

              “เธอเห็นเขาใช่มั้ย” ดาราวดีทำหน้านิ่งจริงจัง รตีพงักหน้าพลางเดินมานั่งลงตรงหน้าของเธอ

              “ที่นี่เวรดึกอยู่ยากนะ ถึงจะบอกว่าสายงานนี้เจออะไรแบบนี้เป็นปกติแต่... ถ้าเจอจังๆ แบบเธอ ไม่เคยมีใครอยู่ได้สักคน”

              “เขาเป็นใครเหรอคะ”

              “บางคนก็เล่าว่า เป็นคนไข้ที่ช็อคเสียชีวิตในห้องพักผู้ป่วย บางคนก็เล่าว่า เขาอยู่ที่เป็นเจ้าที่มานานแล้ว พี่เลยไม่อยากให้เธอเล่าหรือบอกใครเรื่องนี้ เพื่อนๆ จะกลัวเวลาเข้าเวรดึกกันเปล่าๆ”

              “ค่ะพี่ หนูจะไม่พูดเรื่องนี้อีก”

              “ที่แผนกนี้คนขาด ก็เพราะเขาเริ่มวุ่นวายกับเวรดึกมากขึ้นทุกวัน จนน้องๆ หนีลาออกกันหมด ช่วยอย่าพูดต่อเรื่องนี้เลยจะดีกว่า” รตียืนขึ้นพลางพงักหน้าเป็นเชิงเข้าใจแล้ว ก่อนจะยกมือไหว้ร่ำลาดาราวดีและรีบเลยเดินออกจากวอร์ดไป

              ทันทีที่เดินออกมาถึงหน้าโรงพยาบาลรตีก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาเพื่อนสาวคนสนิทที่เป็นหมอดูแต่เหมือนอีกฝ่ายก็ใจตรงกันกับเธอ มือถือของรตีสั่นขึ้นโดยหน้าจอมือถือนั้นแสดงชื่อเกตุแก้ว เพื่อนหมอดูคนสนิทของเธอ

              “ฮัล...”

              “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว มาหาฉันตอนนี้...”

              ตี๊ด...ตี๊ด...ตี๊ด  รตีมองหน้าจอมือถือด้วยความงุนงงกับปลายสายถูกตัดไปแล้ว รตีมองซ้ายมองขวาเพื่อจะข้ามถนนเมื่อมองแล้วว่าปลอดภัยเธอจึงรีบเดินข้ามถนนด้านหน้าโรงพยาบาล

              ปี๊นนนนนนนนน

              โคล้มมมมมม

              สิ้นเสียงแตรรถยนต์ เสียงกระแทกดังลั่นก็ดังขึ้น ร่างบางลอยละลิ่วก่อนจะกระทบกับพื้นถนน ของเหลวสีแดงฉานไหลออกมาบนพื้นถนนเป็นกองใหญ่ รตีจ้องมองเลือดของตนที่เจิ่งอยู่เต็มพื้นถนน ได้ยินเสียงอื้ออึงด้วยความตกใจดังก้องไปรอบบริเวณข้างๆ ก่อนที่ภาพกับเสียงรอบตัวจะเริ่มเงียบลงและพล่ามัว

             แสงสีทองสาดส่องมาที่ร่างหญิงสาว เธอมองเหม่อไปทั่วบริเวณรอบตัวที่มีเพียงสนามหญ้าสีเขียวชอุ่มไปทั่วบริเวณ ลมพัดเอื่อยเคล้าคลอใบหน้าขาวอย่างแผ่วเบา รตีก้มลงมองในมือของตนที่กำสร้อยคอสีทองอ่อนๆ ไว้แน่นด้วยความสงสัยเธอจึงแบมือออกดูก็พบกับสร้อยคอจี้รูปหัวใจภายในมีดอกไม้สีซีดๆ ที่ดูเหมือนไร้ค่าแต่กลับมีบางอย่างในนั้นที่ดึงดูดสายตารตี

            “มันคือดอกไฮเดรนเยีย ของที่คนรักฉันมอบให้...” เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ จากทางด้านหลัง รตีรีบหันกลับไปมองด้วยความตกใจก็พบร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ใบหน้าซีดขาวนั้นมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าและก้าวเท้าเข้ามาใกล้

            “คุณเป็นใครกัน...คุณเหมือนผู้หญิงคนนั้น คนที่โรงพยาบาลเมื่อคืน...” รตีผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว หญิงสาวเดินรุดเข้ามาใกล้ขึ้น

            “เธอต้องช่วยฉัน มันฆ่าฉัน ฉันยังไม่อยากตาย...”

           “ช่วย...ช่วยอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

           “ตามหาคนที่ฆ่าฉัน ทำให้มันได้รับโทษ...” เสียงนั้นดังแว่วในหัวของรตี เธอยังไม่ได้ตอบรับภาพตรงหน้าก็ดับลงเหลือเพียงความมืด เธอได้ยินเสียงเรียกจากที่ไกลๆ ในความมืดนั้น แม้จะยังไม่หายตกใจแต่ในความมืดนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเธอจึงเร่งฝีเท้าก้าวไปข้างหน้าเร็วขึ้นและเร็วยิ่งขึ้น

            แสงสีขาวสาดสว่างมาที่ร่างของเธอ รตีหลับตาหยี๋ยกมือขึ้นบังใบหน้าของตนที่ถูกแสงสาดส่องก่อนที่เสียงกรีดร้อง แสงสีเลือดและภาพของเลือดไหลรินทั่วพื้นไม้ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ในหัวเธอ ความเจ็บ ความกลัว ความโดดเดี่ยวที่ไม่ใช่ของเธอ... แต่เธอรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของความรู้สึกนั้น

            เสียงสุดท้ายที่รตีได้ยินก่อนจะหมดสติลงไปอีกครั้งคือเสียงกระซิบ

            “จงตื่น...ในร่างของฉัน...แล้วแก้คืนความจริง...ให้ความตายของฉันไม่สูญเปล่า...”