บทที่ 3 ตื่นมาในร่างใหม่

               กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อตลบไปทั่วห้อง แสงจ้าสว่างระเรื่อของโคมไฟเหนือศีรษะ...และเสียงชีพจรที่ดังอยู่ข้างหู รตีค่อยๆ ลืมตา รู้สึกเหมือนหัวใจที่เต้นอีกครั้ง เธอค่อยๆ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมองดู แม้จะรู้สึกถึงอาการเจ็บร้าวนิดๆ ที่แขนทั้งสองข้าง กลับความผิดแปลกของมือเรียวยาวทั้งคู่ที่ดูไม่คุ้นสายตาเธอสักนิดราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ

              “มือนี่มัน...” รตีค่อยๆ ขยับตัวหันเอี้ยวไปมองด้านข้างตัวและกวาดสายตาไปรอบบริเวณห้อง เธอไม่พบใครสักคนในห้องที่เงียบสงบ แสงแห่งความมืดกลืนกินห้องสี่เหลี่ยมนี้ไปครึ่งห้อง รตีรู้สึกได้ถึงแผลที่เจ็บแปลบอยู่ตรงช่วงท้องถูกบีบรัดหลวมๆ ไว้ด้วยผ้าพันแผล สมองของเธอในตอนนี้มึนงงด้วยจับต้นชนปลายเหตุการณ์ไม่ถูก

             “กะรัต คุณฟื้นแล้วที่รัก...” เสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลังของประตูที่ถูกเปิดออก รตีงงงวยกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงวิ่งถลาเข้ามายังเตียงคนไข้ก่อนจะกอดรัดร่างบางของรตีอย่างตั้งใจ กลิ่นน้ำหอมอ่อนลอยฟุ้งแตะจมูกหญิงสาวเธอชะงักไปชั่วครู่ราวกับรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

              ...อย่าไว้ใจเขา...

             

              รตีกาลผละตัวเล็กน้อยจนคนตรงหน้ารู้สึกได้ ชายหนุ่มสบตารตีพลางอมยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่มีอะไรบางอย่าง...เย็นเหยียบแทรกอยู่ เธอรู้สึกไม่ไว้วางใจคนตรงหน้ามากนักราวกับมีบางอย่างกำลังเตือนเธอ

              ภายในหัวของเธอไม่มีความทรงจำ ไม่มีชื่อของเขาปรากฏขึ้นแต่ลึกลงไปในกระดูก เธอกลับรู้สึกหนาววาบ เหมือนเคยเห็นแววตาคู่นี้...ในความฝันที่เต็มไปด้วยเลือด ความพร่ามัวและความเจ็บปวด

              “ฉันไม่ใช่...” เสียงเธอสั่น เบา และแผ่วราวกับคนละเมอ

              “ฉันชื่อ... รตี...”

              ชวิณชะงัก แววตาที่อ่อนโยนในตอนแรกสั่นไหวเล็กน้อยเหมือนเงาแห่งความสงสัยพาดผ่าน แต่แล้วเขาก็ยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มที่แห้งจนไม่รู้สึกในแววตา

              “คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอกะรัต...” เขาเอื้อมมือมาแตะมือเธอเบาๆ รตีหลบสายตาเขาแบบไม่รู้ตัว

              “ไม่เป็นไรนะ ผมจะอยู่กับคุณเอง...คอยดูแลสุดที่รักของผม” รตีรู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวหยุดไหลในเสี้ยววินาทีนั้น เธอยิ้มกลับอย่างฝืนใจ พยายามหลบเลี่ยงสายตาที่จ้องมาด้วยความกดดันบางอย่าง

              แอ๊ดดดด

              เสียงประตูดึงความสนใจของทั้งคู่ ร่างสูงในชุดตำรวจนอกเครื่องแบบเดินรุดเข้ามายืนข้างเตียงของเธอ ทำให้ชวิณต้องเดินหลบไปนั่งรอที่โซฟารับรองแขก แต่ก็ไม่คลาดสายตาจากคนทั้งคู่

              “คุณกะรัต? ถ้าคุณโอเคขึ้นแล้วผมขอสอบปากคำคดีคุณด้วยครับ...”

              เจ้าของดวงคมกริบที่เคยจับเท็จคนโกหกมาแล้วนับไม่ถ้วน เจ้าของแฟ้มสืบสวนที่มีชื่อ กะรัต อยู่ในแฟ้ม เขากางแฟ้มในมือออกช้าๆ พลางมองหน้าของหญิงสาวสลับกับภาพในแฟ้ม รตีจ้องมองดวงตาคมนั้นราวกับขอความช่วยเหลือ เธออึดอัดกับชวิณมากยิ่งกว่าตำรวจที่อยู่ตรงหน้าเธอเสียอีก

              “คุณจะสอบปากคำฉันเรื่องอะไรคะ...”

              “ผมขอคุยกับคุณกะรัตสักครู่ เชิญคุณด้านนอกก่อนครับ” สารวัตรไม่ตอบเธอทันทีแต่กลับหันหน้าไปยังชวิณที่นั่งนิ่งอยู่ เขาพงักหน้าตอบรับและเดินออกไปโดยง่าย หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกจนคิรากรสังเกตได้ เขาเห็นแววตานั้นชัด ดวงตาคู่นั้นของเธอไม่ใช่ดวงตาของคนที่เคยรักษาตัวจากอาการภาวะซึมเศร้า หากแต่เป็นสายตาของใครบางคนที่เพิ่งข้ามผ่านความตายมา...

              “ผมเคยสอบสวนคดีของคุณ แต่คุณหายตัวไปก่อน” เขาเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว

              “ตอนนี้คุณบอกได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น...”หญิงสาวเม้มปากแน่นคำตอบค้างอยู่ที่ริมฝีปาก แต่สิ่งที่หลุดออกมากลับเป็นเสียงสะอื้นเบาๆ น้ำตาไหลช้าๆ ราวกับไม่เข้าใจว่ากำลังอยู่ที่ไหน หรือเป็นใครกันแน่

“ฉัน...ฉันชื่อ รตีกาล” เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบา

              สารวัตรคิรากรชะงักนิ่ง ไม่ใช่ชื่ออยู่ในแฟ้ม ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยพบแต่บางอย่างในน้ำเสียงนั้น... จริงเกินกว่าจะปฏิเสธได้ คิรากรเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ร่างบางยกมือขึ้นปาดน้ำตาและข่มเสียงสะอื้นไว้

              เขาหยิบรูปถ่ายในแฟ้มออกมาก่อนจะส่งให้รตี รตีหยิบเอาภาพใบนั้นมาจ้องมองด้วยสายตาฉงน เธอส่ายหัวไปเบาๆ และพึมพำในลำคอคนเดียว

              “รูปนี่มัน...”

              “รูปนี้คือรูปของคุณ...วันที่ผมเข้าสอบปากคำวันแรก...”

              “ไม่ใช่ค่ะ นี่ไม่ใช่รูปของฉัน ฉันไม่ได้หน้าตาแบบนี้...” สารวัตรหนุ่มมองใบหน้าหญิงสาวสลับกับรูปภาพนั้นด้วยความฉงน มองดูยังไงก็คนๆ เดียวกันชัดๆ แต่หญิงสาวกลับปฏิเสธเขาเสียงแข็ง