บทที่ 4 กะรัตคนใหม่

“คุณกะรัต นี่คือภาพถ่ายจากวันสอบปากคำและเป็นภาพเดียวกันกับประวัติผู้ป่วยของคุณ เมื่อหกเดือนก่อนครับ”

              “ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ ไม่เคยรู้สึกว่างเปล่าแบบในรูปนั้นเลย แล้วหน้านี้ก็ไม่ใช่หน้าของฉัน...” สารวัตรคิรากรถอนหายใจพลางหยิบคว้าเอากระจกเล็กๆ ในลิ้นชักข้างเตียงแล้วยื่นให้เธอ

              “งั้นลองดูตัวเองตอนนี้แล้วบอกผมสิครับ ใช่คุณมั้ย...”

              มือของรตีกาลรับกระจกจากชายหนุ่มอย่างลังเล เธอค่อยเพล่งมองไปที่กระจกเงาบานเล็กตรงหน้าราวกับหวังจะเห็นเงาของตัวเองที่คุ้นเคยอยู่ในกระจกบานนั้น แต่สิ่งที่ปรากฏกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

              เงาที่กระทบกระจกคือ ใบหน้าขาวเนียนซีดรูปไข่ที่อ่อนแรงด้วยอาการป่วย แต่กลับเปล่งประกายระเรื่อราวหยกขาวไร้มลทิน ดวงตากลมโตสีดำประกายอมเทาหม่น ขนตาโค้งงอนคล้ายภาพวาด คิ้วเรียงยาวโค้งรับกับสันจมูกเล็กๆ ได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชจาง แม้ไร้เครื่องสำอางก็ยังดูเย้ายวนน่าสัมผัส เส้นผมยาวสีดำสนิทปล่อยคลอเคลียแก้มขาวนั้น ลอนผมอ่อนๆ คล้ายเพิ่งสางด้วยนิ้วมือของสายลม เธอเผลอยกมือขึ้นแตะแก้มเบาๆ เงาในกระจกขยับตามการเคลื่อนไหวนั้นทันที

              “นี่...มันอะไร?” เสียงเธอแผ่วเบาราวเสียงกระซิบอีกครั้งคล้ายกำลังทวงถามตัวเองถึงคำตอบที่ต้องการ

              “ผมคิดว่า อุบัติเหตุครั้งนี้คงทำให้ความทรงจำของคุณเสียหาย ผมว่าคุณหมอจะช่วยคุณได้”

              “อุบัติเหตุอะไรเหรอคะ ฉันจำได้แค่ว่าฉันกำลังข้ามถนนแล้ว...”

              “ข้ามถนนเหรอ ไม่นะครับมีคนพบคุณหมดสติอยู่ที่บ้าน ในมือของคุณกำมือที่เสียบอยู่ในร่างของคุณ”

              “มีดเสียบในร่างฉัน...”

              “คดีของคุณไม่พบรอยนิ้วมือ ไม่พบใครในที่เกิดเหตุ ทุกคนลงความเห็นว่าคุณฆ่าตัวตายเพราะอาการซึมเศร้า” สารวัตรหยิบเอารูปภาพอีกรูปออกมาจากแฟ้มและยื่นให้รตีกาล เธอจ้องมองภาพร่างของหญิงสาวที่นอนหมดสติจมกองเลือดสีแดงฉานรอบตัว ในมือของเธอจับด้านเล็กๆ ที่ปักอยู่ที่ท้องไว้แน่น เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่แผลตรงหน้าท้องจนต้องเอื้อมมือลงไปกุมท้องไว้

              “ไม่จริง ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย...มันเป็นการจัดฉาก ฉัน...” รตีกาลเสียงสั่นแม้จะไม่เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ความรู้สึกของเธอกลับตอกย้ำว่าร่างนี้ไม่ได้ทำแบบในรูปภาพหรือที่คนอื่นสันนิษฐานไว้

              “คุณเสียชีวิตไปแล้ว ตั้งแต่ 2 ทุ่มแต่เหมือนปาฏิหารณ์ที่คุณฟื้นกลับคืนมา” รตีกาลชะงักเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก

              “ฉันไม่ใช่กะรัต...” เธอกระซิบเสียงแผ่ว

              “ฉันชื่อรตีกาล...ฉันถูกรถชน แล้ว...แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมาในร่างนี้” คิรากรนิ่งงัน แววตาเรียบเฉียบแต่สะท้อนความสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

              “คุณกำลังจะพูดว่า คุณไม่ใช่กะรัต?” เธอพงักหน้า ดวงตาแน่วแน่ในคำตอบ

              “ฉันชื่อรตีกาล ฉันเป็นพยาบาลค่ะ ฉันถูกรถชนตอนที่กำลังเดินข้ามถนนหลังจากที่ฉันเลิกงาน แล้วฉันก็ฝัน ฝันว่าได้ยินเสียงร้องไห้ รอยเลือด เสียงกรีดและสร้อยคอจี้รูปหัวใจ จากนั้นฉันก็...ตื่นมาในร่างนี้ ในร่างของผู้หญิงคนนี้” เธอกดตาต่ำราวกับขบคิดบางอย่าง ก่อนจะชี้ไปที่อกด้านซ้าย

              “แล้วมีบางอย่าง...ตรงนี้ ในใจฉัน มันเหมือนว่าฉันจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของเธอ...ของกะรัต เหมือนเธออยู่ในนี้ ร้องไห้เงียบๆ อยู่ในตัวฉัน”

              คิรากรเงียบนิ่ง ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งลึกจนอ่านไม่ออก เขาหยิบเอาสร้อยเส้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูท สร้อยคอจี้รูปหัวใจภายในมีดอกไม้สีซีดๆ เขาวางลงบนฝ่ามือเธออย่างช้าๆ

              “นี่คือของกลางที่พบในที่เกิดเหตุ ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน ไม่ใช่ของกะรัต แต่ตอนที่คุณพูดถึงมันเมื่อครู่...ผมเชื่อว่ากะรัตเห็นมันจริงๆ ก่อนตาย”

              รตีกาลยกมือแตะสร้อย จังหวะนั้นเองแสงวูบหนึ่งแวบขึ้นในหัวของเธอ เสียงหวีดบางเบาราวกับหญิงสาวกำลังกรีดร้องอย่างไร้เสียง ภาพมือที่ถือมีดพุ่งเข้ามายังตัวเธอ...แวบมาเพียงครู่ราวเสี้ยววินาทีแต่ก็ทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้ง

              “ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย” เสียงกระซิบที่ไม่ใช่เสียงของเธอดังสะท้อนในหูทั้งสองข้าง รตีตัวสั่นเธอยกมือขึ้นแตะที่หูทั้งสองข้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม

              “กะรัต...เธอกำลังขอให้ฉันสืบคดีของเธอค่ะ” เสียงของรตีกาลแผ่วเบาแต่ชัดเจน

              “ผมคงต้องเชื่อคุณเพราะคุณไม่มีอะไรที่ดูคล้ายกะรัตคนเดิมที่ผมรู้จักสักนิด...”

              “หมายความว่ายังไงคะ คนเดิมที่รู้จัก...คุณรู้จักกับผู้หญิงคนนี้เหรอคะ...” รตีกำลังจะถามต่อแต่เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นดึงความสนใจของทั้งคู่ไปเสียก่อน ชวิณเดินเข้ามาพร้อมคุณหมอ สารวัตรหนุ่มจึงขอตัวออกจากห้องไปก่อน ทิ้งเพียงความสงสัยเอาไว้ให้กับรตีกาลเพียงเท่านั้น