LOGINShare
บทที่ 4 กะรัตคนใหม่
publish date:
2026-08-05 19:47:49“คุณกะรัต นี่คือภาพถ่ายจากวันสอบปากคำและเป็นภาพเดียวกันกับประวัติผู้ป่วยของคุณ เมื่อหกเดือนก่อนครับ”
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ ไม่เคยรู้สึกว่างเปล่าแบบในรูปนั้นเลย แล้วหน้านี้ก็ไม่ใช่หน้าของฉัน...” สารวัตรคิรากรถอนหายใจพลางหยิบคว้าเอากระจกเล็กๆ ในลิ้นชักข้างเตียงแล้วยื่นให้เธอ
“งั้นลองดูตัวเองตอนนี้แล้วบอกผมสิครับ ใช่คุณมั้ย...”
มือของรตีกาลรับกระจกจากชายหนุ่มอย่างลังเล เธอค่อยเพล่งมองไปที่กระจกเงาบานเล็กตรงหน้าราวกับหวังจะเห็นเงาของตัวเองที่คุ้นเคยอยู่ในกระจกบานนั้น แต่สิ่งที่ปรากฏกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ
เงาที่กระทบกระจกคือ ใบหน้าขาวเนียนซีดรูปไข่ที่อ่อนแรงด้วยอาการป่วย แต่กลับเปล่งประกายระเรื่อราวหยกขาวไร้มลทิน ดวงตากลมโตสีดำประกายอมเทาหม่น ขนตาโค้งงอนคล้ายภาพวาด คิ้วเรียงยาวโค้งรับกับสันจมูกเล็กๆ ได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชจาง แม้ไร้เครื่องสำอางก็ยังดูเย้ายวนน่าสัมผัส เส้นผมยาวสีดำสนิทปล่อยคลอเคลียแก้มขาวนั้น ลอนผมอ่อนๆ คล้ายเพิ่งสางด้วยนิ้วมือของสายลม เธอเผลอยกมือขึ้นแตะแก้มเบาๆ เงาในกระจกขยับตามการเคลื่อนไหวนั้นทันที
“นี่...มันอะไร?” เสียงเธอแผ่วเบาราวเสียงกระซิบอีกครั้งคล้ายกำลังทวงถามตัวเองถึงคำตอบที่ต้องการ
“ผมคิดว่า อุบัติเหตุครั้งนี้คงทำให้ความทรงจำของคุณเสียหาย ผมว่าคุณหมอจะช่วยคุณได้”
“อุบัติเหตุอะไรเหรอคะ ฉันจำได้แค่ว่าฉันกำลังข้ามถนนแล้ว...”
“ข้ามถนนเหรอ ไม่นะครับมีคนพบคุณหมดสติอยู่ที่บ้าน ในมือของคุณกำมือที่เสียบอยู่ในร่างของคุณ”
“มีดเสียบในร่างฉัน...”
“คดีของคุณไม่พบรอยนิ้วมือ ไม่พบใครในที่เกิดเหตุ ทุกคนลงความเห็นว่าคุณฆ่าตัวตายเพราะอาการซึมเศร้า” สารวัตรหยิบเอารูปภาพอีกรูปออกมาจากแฟ้มและยื่นให้รตีกาล เธอจ้องมองภาพร่างของหญิงสาวที่นอนหมดสติจมกองเลือดสีแดงฉานรอบตัว ในมือของเธอจับด้านเล็กๆ ที่ปักอยู่ที่ท้องไว้แน่น เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่แผลตรงหน้าท้องจนต้องเอื้อมมือลงไปกุมท้องไว้
“ไม่จริง ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย...มันเป็นการจัดฉาก ฉัน...” รตีกาลเสียงสั่นแม้จะไม่เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ความรู้สึกของเธอกลับตอกย้ำว่าร่างนี้ไม่ได้ทำแบบในรูปภาพหรือที่คนอื่นสันนิษฐานไว้
“คุณเสียชีวิตไปแล้ว ตั้งแต่ 2 ทุ่มแต่เหมือนปาฏิหารณ์ที่คุณฟื้นกลับคืนมา” รตีกาลชะงักเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก
“ฉันไม่ใช่กะรัต...” เธอกระซิบเสียงแผ่ว
“ฉันชื่อรตีกาล...ฉันถูกรถชน แล้ว...แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมาในร่างนี้” คิรากรนิ่งงัน แววตาเรียบเฉียบแต่สะท้อนความสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ
“คุณกำลังจะพูดว่า คุณไม่ใช่กะรัต?” เธอพงักหน้า ดวงตาแน่วแน่ในคำตอบ
“ฉันชื่อรตีกาล ฉันเป็นพยาบาลค่ะ ฉันถูกรถชนตอนที่กำลังเดินข้ามถนนหลังจากที่ฉันเลิกงาน แล้วฉันก็ฝัน ฝันว่าได้ยินเสียงร้องไห้ รอยเลือด เสียงกรีดและสร้อยคอจี้รูปหัวใจ จากนั้นฉันก็...ตื่นมาในร่างนี้ ในร่างของผู้หญิงคนนี้” เธอกดตาต่ำราวกับขบคิดบางอย่าง ก่อนจะชี้ไปที่อกด้านซ้าย
“แล้วมีบางอย่าง...ตรงนี้ ในใจฉัน มันเหมือนว่าฉันจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของเธอ...ของกะรัต เหมือนเธออยู่ในนี้ ร้องไห้เงียบๆ อยู่ในตัวฉัน”
คิรากรเงียบนิ่ง ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งลึกจนอ่านไม่ออก เขาหยิบเอาสร้อยเส้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูท สร้อยคอจี้รูปหัวใจภายในมีดอกไม้สีซีดๆ เขาวางลงบนฝ่ามือเธออย่างช้าๆ
“นี่คือของกลางที่พบในที่เกิดเหตุ ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน ไม่ใช่ของกะรัต แต่ตอนที่คุณพูดถึงมันเมื่อครู่...ผมเชื่อว่ากะรัตเห็นมันจริงๆ ก่อนตาย”
รตีกาลยกมือแตะสร้อย จังหวะนั้นเองแสงวูบหนึ่งแวบขึ้นในหัวของเธอ เสียงหวีดบางเบาราวกับหญิงสาวกำลังกรีดร้องอย่างไร้เสียง ภาพมือที่ถือมีดพุ่งเข้ามายังตัวเธอ...แวบมาเพียงครู่ราวเสี้ยววินาทีแต่ก็ทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้ง
“ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย” เสียงกระซิบที่ไม่ใช่เสียงของเธอดังสะท้อนในหูทั้งสองข้าง รตีตัวสั่นเธอยกมือขึ้นแตะที่หูทั้งสองข้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม
“กะรัต...เธอกำลังขอให้ฉันสืบคดีของเธอค่ะ” เสียงของรตีกาลแผ่วเบาแต่ชัดเจน
“ผมคงต้องเชื่อคุณเพราะคุณไม่มีอะไรที่ดูคล้ายกะรัตคนเดิมที่ผมรู้จักสักนิด...”
“หมายความว่ายังไงคะ คนเดิมที่รู้จัก...คุณรู้จักกับผู้หญิงคนนี้เหรอคะ...” รตีกำลังจะถามต่อแต่เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นดึงความสนใจของทั้งคู่ไปเสียก่อน ชวิณเดินเข้ามาพร้อมคุณหมอ สารวัตรหนุ่มจึงขอตัวออกจากห้องไปก่อน ทิ้งเพียงความสงสัยเอาไว้ให้กับรตีกาลเพียงเท่านั้น
Latest chapter
เงากะรัต บทที่ 32 เป็นเพียงแค่เงา
“แพรวฟ้า...จะอยู่กับฉัน ส่วนเธอออกไปจากชีวิตของเด็กคนนี้ซ๊ะ!” เช็กเงินสดถูกโยนใส่หน้าของนรีรดาอย่างหยาบๆ ก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินออกจากห้องไปและไม่หันกลับมามองอีกรตีกาลทรุดลงข้างเตียงคนไข้ที่นรีรดากำลังนอนร้องไห้อยู่ เธอเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้คนเป็นแม่แต่นรีรดาไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเธอภาพตรงหน้าค่อยๆ จางหายเหลือเพียงเตียงนอนคนไข้ที่ว่างเปล่า รตีกาลหันมองรอบตัวอีกครั้งที่ตอนนี้มีเพียงความมืด ครู่เดียงแสงสีขาวเล็กๆ ค่อยๆ ส่องสว่างขึ้น เสียงเอะอะดังขึ้นจากทางด้านหลัง รตีกาลรีบหันกลับไปมองก็เห็นแม่ของเธอกำลังวิ่งมาทางเธอ รตีกาลถอยหลังจะหลบจนล้มลงกับพื้นเธอเงยหน้ามองแม่ที่อุ้มเด็กที่ชื่อแพรวฟ้าไว้และวิ่งหนีพยาบาลกับหมอผ่านหน้าเธอไปหญิงสาวรีบลุกขึ้นและรีบวิ่งตามไป ภาพตรงหน้ากลายเป็นแสงสว่างสีขาวอีกครั้งและครั้งนี้ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเด็กหญิงที่อายุราวๆ ขวบกว่า นรีรดากำลังป้อนข้าวเด็กหญิงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ใบหน้าของเด็กน้องคนนั้นสดใสและไร้เดียงสา“รตี ทานอีกนะลูกจะได้โตไวๆ” นรีรดาป้อนข้าวบดอีกคำให้เด็กน้อยอย่างใจเย็น รตีกาลจุกในอกจนเอื้อมมือขึ้นแตะอกตัวเองเบาๆ เธอหันมองบรรยากาศรอบตั
เงากะรัต บทที่ 31 ภาพเก่าของแม่
“เธอไม่เคยรับรักผม แม้แต่แหวนหมั้นเธอก็เผลอวางทิ้งไว้จนมันหายไป” เขาหลบสายตาของคนแพ้ บางอย่างที่ไม่เคยพูดถูกกลั่นออกมาคล้ายกับเขื่อนที่แตกออก รตีกาลเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้แม้ไม่รู้ว่าเขาพบเจออะไรมาในความสัมพันธ์นี้แต่จากอาการของชริณนั้น มันบอกแทนความรู้สึกทุกอย่างของผู้แพ้ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกเมื่อรถลิมูซีนแล่นเข้ามาจอดที่จุดรับส่ง รตีกาลพยุงชริณลงจากรถ แพทย์และพยาบาลเดินออกมาพร้อมรถวิลแชร์และพาชริณเข้าไปในห้องฉุกเฉิน รตีกาลเดินตามเข้ามาตรงเคาเตอร์พยาบาล กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อกระแทกจมูกทันทีราวกับความทรงจำที่แน่นในหัววนกลับมาความจริงอีกครั้ง“กระสุนทะลุหรือฝังคะ?”“ทะลุค่ะ ฉันห้ามเลือดให้แล้ว!” “ญาติทำแผลได้ดีมากเลยนะคะ ช่วยห้ามเลือดได้เยอะเลย” เสียงคำสั่ง เสียงเครื่องมือ เสียงฝีเท้า ทุกอย่างปะปนกันจนเหมือนโลกหมุนเร็วเกินไป แม้แผลจะไม่ใหญ่มากนักแต่เพราะเป็นชริณ ผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาลนี้ การทำงานจึงเร็วมากเป็นพิเศษ ชริณถูกเข็นเข้าไปด้านใน“ญาติรอด้านนอกนะคะ” พยาบาลอีกคนกันเธอไว้ ประตูปิดลงความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณโดยรอบ รตีกาลยืนนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน สายตามมองเหม่อไปที่หน้
เงากะรัต บทที่ 30 เหมือนผมฝันไปเลย
“พอ...แค่นี้เถอ...” เธอกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่า“แต่ร่างกายของคุณ...ไม่ได้พูดแบบนั้น” มือหนาเลื้อยเข้าไปที่ใต้กระโปรง นิ้วแข็งแตะขยี้ที่ปากช่องรัก น้ำชุ่มฉ่ำที่ปากทางรักนั้นทำให้สติของหญิงสาวเริ่มเตลิด“ชริณ...คุณ...”“ร่างกายของเธอไม่ปฏิเสธฉัน...”ชริณขยับตัวและรั้งร่างของหญิงสาวนอนราบกับพื้นโซฟา สายตาของเขาจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคยมาทั้งชีวิตแต่ครานี้กลับรู้สึกลุ่มหลงยิ่งกว่า ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบพรมไปทั่วเรือนร่างบางนั้น มือหนารั้งเอาสายยกทรงออกจนเผยเนินออกอวบเนียน ใบหน้าของเขาซุกไซ้จูบเลียอยู่ทนทรวงอกนั้นราวกับหิวโหย เสียงครางแผ่วของรตีกาลยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มให้เร่าร้อนขึ้นไปอีก“อ๊า...ซี๊ด...”นิ้วแข็งสอดลึกเข้าไปในช่องรักที่รัดแน่น ร่างบางอกเอวสูงในขณะที่นิ้วแข็งเริ่มๆ ระรัวสอดเข้าออกช้าๆ ริมฝีปากของชายหนุ่มเลียไล้อยู่ที่ทรวงอกขาวที่บัดนี้เปลือยเปล่า ทั้งเลียดูดที่ยอดอกฟูนั้นด้วยความเสียวซ่านที่สุดจะห้าม มือบางแตะลูบที่เป้าของชายหนุ่มที่บัดนี้ใหญ่ผงาดคับเป้ากางเกง เขาใช้มืออีกข้างรั้งกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็วจนเห็นแก่นกายใหญ่ที่ตื่นตัว“ซี๊ด...ชริณ พอเถอะ.
เงากะรัต บทที่ 29 ผมอยากอยู่กับคุณ...รตี
“คุณ...”เสียงเธอถูกกลืนลงคอไป ริมฝีปากร้อนของเขาประกบลงมาอย่างตั้งใจ ร้อน…และแน่นเหมือนคนที่อดกลั้นบางอย่างมานาน แล้วปล่อยออกมาในวินาทีนั้น รตีกาลเบิกตากว้าง มือที่เคยกดแผลอยู่สั่นไหว เธอควรจะผลักเขาออก…ควรจะโกรธแต่ร่างกายกลับไม่ทำตาม ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวปะทะกับเธอ สัมผัสนั้นลึกขึ้น ช้า…แต่หนักแน่น ราวกับเขากำลังยืนยันบางอย่างไม่ใช่กับ “กะรัต” แต่กับ “เธอ” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมามือของเขาเลื่อนขึ้นแตะกรอบหน้าเธออย่างแผ่วเบา…ตรงข้ามกับจูบที่ไม่อ่อนโยนนัก มันทั้งขัดแย้ง…และดึงเธอเข้าไป“หยุด…เถอะ” เธอกระซิบเสียงแผ่วเหมือนความยับยั้งชั่งใจครั้งสุดท้ายาที่ยังมีแรงอยู่ แต่เสียงนั้นเบาเกินกว่าจะห้ามอะไรได้ จูบนั้นช้าลงแต่ลึกขึ้นเหมือนเขาไม่อยากปล่อยและเธอเอง…ก็เริ่มไม่อยากหนี“ชริณ...นี่มันห้องรับแขกนะ”“ทำไมล่ะ...ดึกป่านนี้ ไม่มีใครเข้ามากวนหรอก” หญิงสาวจ้งมองใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ้มน้อยๆ อย่างอบอุ่น วินาทีนั้นทุกอย่างเงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นประสานกันอย่างสับสนก่อนที่สติของรตีกาลจะดึงเธอกลับมาเธอผละออกทันที ลมหายใจหอบกับดวงตาสั่นไหว“คุณ…บ้าไปแล้วเหรอ…” ชริณมอ
เงากะรัต บทที่ 28 เจ็บแผลเหรอ
หลังจากทุกอย่างสงบลง ชริณเดินตามรตีกาลมาที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ร่างสูงของเขากลับมีอาการเกร็งเล็กน้อย รตีกาลนั่งลงบนโซฟาพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอเงยหน้าขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเชิ้ตขาวของเขา เปื้อนสีเลือดจางๆ บริเวณต้นแขน“คุณ...คุณเลือดออก!”เสียงของเธอแผดด้วยความตกใจ ชริณหันมามองก่อนจะพยายามยกมือขวาขึ้นเป็นเชิงปัดว่าไม่เป็นไร แต่กลับสะดุ้งเบาๆ อย่างควบคุมไม่ได้“ผมไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อยน่ะ”“นั่นมันกระสุนเฉียดแขนเลยนะคะ!” รตีกาลรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงข้างๆ เพื่อเปิดดูแผลที่ต้นแขนของเขา ชริณจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอ“คุณจะมาทำเป็นเข้มไม่ได้ เรื่องแบบนี้มันไม่เล็กน้อยเลยนะ...” มือบางค่อยๆ ถลกแขนเสื้ออย่างเบามือที่สุด วางแขนกำยำนั้นบนตักและรีบคว้ากล่องพยาบาลที่ลินดาเอามาให้ ก่อนจะหยิบเอาอุปกรณ์เช็ดแผลออกมา“ผมไม่เจ็บ คุณใจเย็นๆ ก่อนรตี”“ทำไมคุณไม่บอกฉัน...ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะทำยังไง...“ ดวงตาของเธอเริ่มพร่า น้ำใสๆ เอ่อคลอไม่รู้ตัวชริณสบสายตาเธอนิ่ง แววตาคมเข้มนั้นอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ล้านเอ่อ แต่ยังเก็บ
เงากะรัต บทที่ 27 อย่ายิงเขานะ
ปึ่ก! เสียงของกระแทกกันดังขึ้น โต๊ะ กระถาง แจกันแตกกระจาย ชายแปลกหน้าพยายามหลบหน้าและหาทางหนี ชริณผละออกจากหญิงสาวและพุ่งเข้าไปคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่นดึงเข้ามาใกล้ตัวก่อนจะปล่อยหมัดอันหนักหน่วงเข้าที่หน้าของชายแปลกหน้า “แกเข้ามาทำอะไรในบ้านกะรัต! แกคือพวกที่คิดฆ่ากะรัตใช่มั้ย?!” ชายแปลกหน้าปล่อยหมัดลมสวนกลับชริณแต่พลาดเป้า ชายหนุ่มหลบได้อย่างง่ายดายพลางคว้าเอาแฟ้มที่ชั้นด้านหลังฟาดลงที่หลังกว้างของชายคนนั้น จนเขาทรุดตัวลงกับพื้น ทันใดนั้น...เสียงกระบอกปืนตกลงพื้น!! “ปืน!!” รตีกาลที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอตะโกนขึ้นทันที่เห็นปืนตกลงที่พื้น ชายแปลกหน้าคนนั้นคว้าปืนที่ตกอยู่ก่อนจะลุกขึ้นและยกปืนส่องไปยังชริณและรตีกาล ชริณรีบถอยตัวเข้าไปขวางทางปืนให้รตีกาลทันที “คุณไม่ควรกลับมาคุณกะรัต พวกเขาจะทำทุกอย่างให้คุณตายอีกครั้ง” เสียงนั้นกรีดเข้าไปในความทรงจำของหญิงสาว ชายแปลกหน้าค่อยๆ ถอยออกไปทางประตูในขณะที่ปืนยังจ่อไปยังทั้งสอง ชริณพยายามจะควบคุมสถานการณ์ให้ได้ เขาขยับตัวทำทีจะพุ่งเข้
You May Also Like
วิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์85.1K viewsท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง86.4K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.3K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.4K viewsเด็กดื้อของพี่วิศวะ
เย้ายวน112 viewsวิวาห์ลวงของท่านประธาน
แอมมี่97 viewsThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T228 viewsของหวงของอิมราน
กระดุมเม็ดที่สาม17 views
