บทที่ 5 ชีวิตที่เคยฝันหา

                เสียงประตูรถยนต์ยุโรปปิดลงอย่างนุ่มนวล รตีกาลในชุดสีชมพูอ่อนเรียบหรูยืนอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์หรูกลางเมือง ตัวบ้านทรงโมเดิรนสามชั้นล้อมด้วยสวนประดับและน้ำพุหินอ่อนตรงกลางลานหน้าบ้าน

               รตีกาลในร่างกะรัตเดินก้าวเท้าขึ้นไปยังลานหน้าประตูบ้าน ปรากฏเงาสะท้อนของตนเองในกระจก หญิงสาวผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเรียวคม รูปตาเศร้าแบบคนที่เคยชินกับการเก็บความรู้สึกไว้ข้างใน ต่างจากใบหน้าธรรมดาของเธอในร่างเดิมของเธออย่างสิ้นเชิง เธอสูดลมหายใจลึก ข่มใจไม่ให้ประหม่าเมื่อคนขับรถเปิดประตูให้

               “คุณกะรัต ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

               กะรัตยืนนิ่งชะงักเมื่อประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในบริเวณบ้านที่กว้างขวางและหรูหรา เหล่าแม่บ้านใส่ชุดเมดเหมือนในหนังที่รตีเคยดู ยืนเรียงรายขนาบข้างประตูทั้งสองข้าง หญิงวัยกลางคนเดินมาหยุดตรงหน้าของรตีกาลพลางก้มลงนั่งย่อๆ และวางรองเท้าบุนิ่มสีขาวสะอาดตรงปลายเท้าเรียวงามของเธอ

              “คุณหนูสวมรองเท้าก่อนนะคะ ชามะลิพร้อมแล้วที่ห้องนั่งเล่นค่ะ” รตีรีบใส่รองเท้านั้นก่อนจะพงักหน้าให้หญิงวัยกลางคน เธอจึงเดินนำรตีเข้าไปยังอาคารปีกขวาของบ้าน บริเวณโถงทางเดินมีภาพวาดลวดลายเส้นนามธรรมติดเรียงรายลับกับโคมไฟระย้าตลอดทางเดิน

              เสียงฝีเท้าของหญิงวัยกลางคนหยุดลงที่ห้องรับรองใหญ่ เพดานสูงโปร่งประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์ครัสตัลจากอิตาลี ที่ห้อยระย้าลงมากระทบแสงระยิบระยับไปทั่วบริเวณห้องผนังด้านหนึ่งติดตู้โชว์โล่รางวัลอันทรงเกียรติหลายต่อหลายชิ้นถูกเรียงรายไว้อย่างบรรจง อีกฝั่งเป็นเปียโนสีขาวมุก ยี่ห้อหรูที่ดูเหมือนตั้งไว้เป็นเพียงของตกแต่ง...แต่มันกลับบอกอะไรบางอย่างถึงตัวเจ้าของ

              เหนือเปียโนมีภาพวาดสีน้ำมัน ขนาดใหญ่ของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีไข่มุก ใบหน้าเธองามสง่า ดวงตาเรียบนิ่ง และริมฝีปากที่เหมือนจะยิ้มแต่ไม่จริง ภาพนั้นคือ “กะรัต” ในเวอร์ชั่นที่โลกภายนอกจดจำ

             กลิ่นหอมของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมแป้งอ่อนๆ แทรกกับกลิ่นไม้โอ๊คและพรมเปอร์เซียที่สะอาดไร้ฝุ่น ทุกอย่างดูงดงามแต่ไม่อบอุ่น เหมือนความงามที่ไร้ซึ่ง...ชีวิต

รตีกาลในร่างกะรัต เดินช้าๆ เข้าไปกลางห้อง เธอมองรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ใช่ นี่คือความฝันในตอนที่เธอยังเป็นแค่เพียงพยาบาลสาว ความฝันที่เธอเคยตั้งตารอแต่ทำไมวันนี้ความฝันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกราวกับเดินอยู่ในสุสาน

             ‘นี่คือสิ่งที่เธอมีสินะ...แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงตอนอยู่ที่นี่คนเดียว...’

              หญิงสาวนั่งลงตรงโซฟาสีครีมหรูหราตรงกลางห้อง หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาหยิบน้ำตาลก้อนเพื่อจะใส่ลงในแก้วชาตรงหน้าของหญิงสาว แต่รตีกาลยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกปัด

              “เดี๋ยวฉันเติมเองค่ะ...”

              “ได้ค่ะคุณหนู...”

              “ฉันอยากพักผ่อน...ฉัน”

              “ห้องคุณหนูอยู่ชั้น 3 ปีกซ้ายค่ะ เดี๋ยวดิฉันพาไปนะคะ...” รตีกาลพงักหน้าเบาๆ มองใบหน้านิ่งแต่อบอุ่นของหญิงวัยกลางคนนั้นอย่างพิจารณา เธอเอื้อมมือแตะสร้อยเส้นนั้นอย่างไม่รู้ตัว สร้อยที่ยังคล้องอยู่ที่คอจี้หัวใจดอกไม้เย็นเฉียบเหมือนเตือนใจว่า แม้เธอจะกลับบ้านแล้ว แต่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ และที่นี่...ซ่อนความจริงบางอย่างที่กำลังรอให้เธอเปิดโปง

              รตีกาลเดินตามหญิงวัยกลางคนไปยังห้องนอนของกะรัต เมื่อประตูห้องเปิดออกเธอถึงกับหยุดหายใจชั่วครู่ ห้องกว้างเท่าคอนโดหรูทั้งห้อง เตียงหลังใหญ่ปูด้วยผ้าลินินสีครีมมันวาวดูหรูหรา ชุดเครื่องแป้งเต็มไปด้วยน้ำหอมแบรนด์ดังและครีมเคาเตอร์แบรนด์หลากหลายยี่ห้อ เครื่องสำอางราคาแพงที่รตีกาลไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปลองเทสดูสักครั้ง กล่องจิวเวลรี่ที่เต็มไปด้วยเพชรแท้น้ำดีที่หายากที่สุด

              เธอเดินเข้าไปในห้องเสื้อผ้าอย่างช้าๆ เสื้อผ้าแบรนด์เนมเรียงรายกันแบบเรียงเฉียดสีเหมือนโชว์รูม กล่องเครื่องประดับสร้อย ต่างหู กำไลสุดหรูถูกโชว์ไว้ในตู้กระจกกลางห้องราวกับร้านเครื่องประดับ ตู้รองเท้าถูกไว้อีกโซนด้านซ้ายมือของห้อง รตีกาลเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

              “ใส่กี่วันจะครบทุกคู่นะ เยอะขนาดนี้...” เธอยืนกวาดสายตามองรองเท้าที่วางเรียงไว้อย่างสวยงาม ราวกับตู้โชว์ในร้านรองเท้า กลิ่นหอมกุหลาบลอยแตะจมูกของเธออยู่เป็นระยะๆ

              “นี่คือชีวิตที่ฉันเคยอยากมี...” เธอพึมพำเบาๆ อย่างปวดร้าว

              “แต่ไม่เคยมีทางจะได้มันเลย...”