บทที่ 2.2

แม้กล่าวได้ว่าทั้งสองเป็นศิษย์ของหมอเทวดา แต่การใช้เข็มกับด้ายเย็บแผลก็ไม่แพร่หลาย เนื่องจากความเสี่ยงที่แผลจะติดเชื้อนั้นมีมาก เป็นนางเองที่แอบหยิบยืมความรู้จากโลกอนาคตมาแนะนำผู้เป็นอาจารย์ ทันทีที่เห็นฝีเข็มพี่ชายของนางย่อมตระหนักว่าผู้ใดเคยช่วยฉู่เฟิงเยี่ยนเอาไว้

“ข้าน้อยสาบานจะไม่พูดออกไปเด็ดขาดเจ้าค่ะ”

จี๋เอ๋อร์ทำให้นางหลุดจากภวังค์ จวินหรั่นหนิงพยักหน้าจากนั้นก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ในเมื่อเจ้ามาแล้ว... เจ้าช่วยอะไรข้าสักอย่าง” แล้วนางก็แอบกระซิบกับจี๋เอ๋อร์ให้อีกฝ่ายแอบไปสืบเรื่องคนตระกูลฉู่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้

นึกถึงท่านลุงใจดีผู้นั้น...ฉู่อวี้ นางอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

เนื่องจากตระกูลจวินต้องปิดบังความมั่งคั่ง ดังนั้นจึงแสร้งไปขอกู้เงินเปิดร้านจากร้านแลกเงินตระกูลฉู่ ครานั้นท่านลุงฉู่ยอมให้กู้เงินโดยไม่ได้คิดดอกเบี้ยตามปกติ ด้วยร้านหมอในเมืองหลวงนั้นมีเพียงไม่กี่ร้าน เพิ่มเข้ามาอีกสักแห่งก็สามารถช่วยชีวิตคนได้อีกคนหนึ่ง ท่านลุงฉู่กล่าวว่านับเป็นเรื่องดี

นางยังไม่ปักปิ่นน้อยครั้งนักจะได้พบปะผู้คน ในยามมาช่วยงานในร้านก็มักขลุกอยู่หลังร้าน ทว่าก็เคยพบและได้คารวะท่านลุงฉู่หลายครั้ง เขาเป็นคหบดีที่จิตใจดีคนหนึ่ง ต้องมาอายุสั้นเพราะคนเคียงหมอนแน่นอนย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าเสียใจ

“ตระกูลฉู่เดิมทีแม้เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลคหบดีที่มั่งคั่งที่สุด ทรงอิทธิพลที่สุด ทว่าเพราะนายท่านฉู่มิใช่คนเจ้าชู้มักมาก ดังนั้นในจวนจึงมีเพียงคุณชายใหญ่ คุณหนูรอง แล้วก็คุณชายน้อยอีกคนหนึ่งเจ้าค่ะ คุณชายน้อยเป็นบุตรชายของนายท่านฉู่ที่เกิดจากอนุหลัน อนุผู้นี้เป็นญาติผู้พี่ของฉู่ฮูหยิน หาไม่นายท่านฉู่ไม่มีทางยอมรับนางเข้าจวน คุณชายน้อยผู้นั้น...ไม่รู้ว่าจนถึงตอนนี้เขาจะเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นหรือไม่” จี๋เอ๋อร์กล่าวเสียงเบา

เรื่องราวในตระกูลใหญ่ ไม่จำเป็นต้องถามมากความนางก็พอเดาออก คุณชายฉู่ปีนี้อายุครบสิบแปดแล้ว ไม่ถึงสองปีก็จะเข้าพิธีสวมหมวกล่วงสู่วัยผู้ใหญ่ เขาอายุเท่ากันกับพี่ชายของนาง ซึ่งก็แน่นอนฉู่อวี้ย่อมวางแผนเตรียมตัวให้เขาขึ้นเป็นผู้นำแทน

อนุที่ก็ให้กำเนิดบุตรชายเช่นกัน ย่อมมองอีกฝ่ายเป็นศัตรูที่ขัดขวางความมั่งคั่ง แม้ต่อหน้าดูเหมือนสงบเสงี่ยมรักใคร่ปรองดอง ลับหลังกลับวางแผนคิดห้ำหั่นหมายเอาชีวิต

หากนางทำสำเร็จสามารถกำจัดฉู่อวี้ ฉู่ฮูหยิน รวมไปถึงบุตรชายคนโตอย่างฉู่เฟิงเยี่ยน ทั้งยังทำให้เหมือนเป็นการปล้นชิง หลังจากจบเรื่องตระกูลฉู่ก็คงหลงเหลือเพียงฉู่เซียงที่เป็นเพียงเด็กสาวซึ่งยังไม่ปักปิ่น บุตรชายของนางที่ก็ถือเป็นทายาทที่ถูกต้องตามธรรมนองคลองธรรม ย่อมสามารถครอบครองกิจการและความมั่งคั่งของตระกูลฉู่เอาไว้ได้

ผู้ใดเล่าคาดคิดว่าฉู่เฟิงเยี่ยนจะรอดกลับเมืองหลวง อีกทั้งยังสามารถลากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการลอบสังหารเขากับบิดามารดามาลงโทษ!!!

จวินเซียวเห็นถุงปักดอกอวี้หลานใต้หมอนของฉู่เฟิงเยี่ยนก็ชะงัก เขารีบเก็บสายตาและสีหน้า จากนั้นกำชับชายหนุ่มเรื่องบาดแผลอีกสองสามประโยค ทว่าตอนนั้นเองอีกฝ่ายกลับถามคำถามขึ้น

“ผู้ที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้เป็นเจ้าของถุงหอมใบนี้ ท่านพอจะรู้จักนางหรือไม่”

จวินเซียวแทบรักษาสีหน้าไม่อยู่ ทว่าเขาก็ตอบไปอย่างสุภาพ “จริงๆ การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องดี การที่นางไม่แสดงตัวก็เท่ากับนางเป็นหมอที่ช่วยคนโดยไม่หวังผลตอบแทน ท่านก็รักษาตัวให้ดีๆ วันหน้าหากพานพบและอยากตอบแทนก็ยังไม่สาย หรือไม่บางทีหากนางรู้ว่าท่านเป็นใครอาจแสดงตัวขึ้นมาโดยที่ท่านไม่ต้องตามหา”

“รบกวนท่านหมอจวินแล้ว”

“เกรงใจไปแล้ว”

ฉู่เฟิงเยี่ยนมองจวินเซียวจากไปด้วยสายตาเรียบเฉย เขาหยิบถุงปักดอกอวี้หลานขึ้นมา กลิ่นจางลงมากแต่เขามั่นใจว่าคนที่ช่วยเขาเอาไว้ก็คือเด็กรับใช้ผู้นั้น กลิ่นหอมกลิ่นเดียวกันบนตัวเด็กสาว เขาจดจำได้เพราะเขาชอบกลิ่นเช่นนี้มาก เป็นกลิ่นหอมเย็นที่ช่วยให้สงบใจ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายกลิ่นของดอกอวี้หลานยามต้องแสงแดด

“คุณชาย” สือซานก้าวเข้ามา “วันนั้นคุณหนูจวินนั่งรถม้าไปกับสาวใช้ น่าจะเป็นนางไม่ผิดแน่ขอรับ”

“อืมข้ารู้แล้ว” เขาพยักหน้าจากนั้นสอดถุงหอมเข้าไปใต้หมอนหลับตาลง

“ทูลรัชทายาทว่าข้าจะไปเข้าเฝ้าในเร็ววัน” กรามของเขาเกร็งแน่นเมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับคนตระกูลฉู่ “ข้าจะให้พวกมันชดใช้ในการกระทำครั้งนี้อย่างสาสม!!”