บทที่ 2.3

จวินหรั่นหนิงรอจนผู้เป็นพี่ชายกลับมา เห็นสีหน้าของเขานางก็ตระหนักทันทีว่าเขามีเรื่องอยากสนทนากับนาง “พวกเจ้าออกไปก่อน” นางไล่สาวใช้กับบ่าวรับใช้ออกไป

“แผลบนตัวของคุณชายฉู่ เป็นเจ้าใช่หรือไม่”

นางพยักหน้า “เจ้าค่ะ”

“เรื่องเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“วันที่ข้าตามท่านพ่อไปยังอารามไห่หวงเจ้าค่ะ”

“เพราะเหตุใด”

“เพราะ...” นางเว้นวรรคด้วยท่าทีครุ่นคิด “เขาก็คือบุรุษที่ผู้นั้นที่ข้ามองเห็นใบหน้าไม่ชัด”

คราวนี้จวินเซียวเลิกคิ้วมองนางด้วยท่าทีตกตะลึง “แล้วเหตุใดเจ้ายังพาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเขา หากเขา...” อยู่ๆ ชายหนุ่มก็หยุดพูดแล้วมองนาง “แต่ว่า...เจ้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้ บางที...” นึกถึงถุงหอมใบนั้นกับคำถามราวกับเป็นการหยั่งเชิง...

เขาเป็นคนฉลาดมองปราดเดียวก็เข้าใจ นางยิ้มให้พี่ชาย “หากข้าทิ้งเขาเอาไว้ที่นั่นย่อมมีคนอื่นช่วยชีวิตเขาเอาไว้อยู่ดี มิสู้ข้าลองเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ให้ผลลัพธ์ออกมาแตกต่าง”

จวินเซียวพยักหน้า “เขามีถุงหอมของเจ้าด้วย เจ้าจงใจทำตกเอาไว้?”

จวินหรั่นหนิงเลิกคิ้ว “ถุงหอม? ข้าไม่ได้ทิ้งสิ่งใดไว้นี่เจ้าคะ ถุงหอมอะไรกัน??” นางงุนงงทั้งยังพยายามนึก ทว่านึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าลืมถุงหอมเอาไว้

“เอาเถิดจะตั้งใจก็ดี ไม่ตั้งใจก็ดี ข้าว่าเขารู้แล้วว่าเป็นเจ้าแน่นอน” จวินเซียวถอนหายใจ “ตอนข้ากลับออกมา คนจากตระกูลเดิมของฉู่ฮูหยินมารอพบเขา เกรงว่าคงมาช่วยขอร้อง”

“ขอร้อง?” นางเลิกคิ้ว

จวินเซียวมีสีหน้ายุ่งยาก “เกรงว่าครั้งนี้คนที่เกี่ยวข้องกับการตายของนายท่านและฉู่ฮูหยินคงไม่ใช่แค่คนสองคน ทั้งที่รู้และไม่รู้รวมแล้วไม่น่าจะต่ำกว่าสี่คน หากยังปล่อยไว้ไม่ทำอะไร คิดว่าตระกูลหลันคงจบสิ้นแล้ว คดีนี้เป็นคดีอาญามีคนตายถึงสองคน เกรงว่าคนที่เกี่ยวข้องล้วนหนีไม่พ้นต้องโทษประหารแน่นอน”

“ตระกูลหลันจะมาขอร้องเขา?”

“เป็นเช่นนั้น”

“แต่นี่เป็นคดีอาญา ต่อให้ขอร้องคุณชายฉู่ก็เกรงว่าไม่อาจช่วย”

“ก็...ไม่ถึงขั้นไม่อาจช่วย คนที่ยังพอลดโทษยังมีขอเพียงคุณชายฉู่ยอมช่วย”

จวินหรั่นหนิงถอนหายใจ “ไม่มีทาง”

“ใช่ไม่มีทาง ได้ยินมาว่าตอนที่ฉู่ฮูหยินสิ้นใจนางกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ”

!!! จวินหรั่นหนิงนึกถึงมือของฉู่เฟิงเยี่ยนที่กุมปิ่นในมือแน่น นางไม่อาจคาดเดาเลยว่าตอนที่เขาดึงปิ่นนั้นออกมา เขาเห็นอะไร รู้สึกอย่างไร และ...ตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่

“ต่อให้ตัดขาดจากตระกูลหลันก็ไม่มีผู้ใดตำหนิเขาได้” นางกล่าว

“ก็ใช่ แต่...เขาอายุยังน้อย กิจการของตระกูลฉู่เกรงว่าคงส่งผลกระทบไม่น้อย”

นึกถึงภาพที่ชายหนุ่มชุดแดงสังหารพี่ชายของนางแล้วเหยียบเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า นางมองไปยังจวินเซียว “พี่ใหญ่”

“หืม”

“เรายังมีสัญญากู้เงินกับนายท่านฉู่ ถ้าอย่างไรเราสมควรคืนเงินทั้งต้นทั้งดอก แม้ช่วยได้ไม่มากแต่ก็นับว่าสามารถช่วยให้ฉู่เฟิงเยี่ยนประคับประคองร้านแลกเงินต่อไป ท่าน...คิดเห็นเป็นอย่างไร”

“เจ้าคิดจะเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตร??”

“เจ้าค่ะ”

อีกฝ่ายพยักหน้า “เช่นนั้นคืนนี้เราลองปรึกษาอาจารย์กับท่านพ่อดู”

ฉู่เฟิงเยี่ยนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพี่ชายของนาง บางทีทั้งสองอาจกลายมาเป็นสหายที่ดีต่อกันในอนาคต แม้นางยังไม่มั่นใจว่าสตรีนางนั้นจะโผล่เข้ามาอีกหรือไม่ สงสัยว่าบางทีฉู่เฟิงเยี่ยนเองก็ลงมือเพราะสตรีนางนั้น

แต่ตอนนี้ปลายเหตุได้ถูกเปลี่ยนให้แตกต่างแล้ว สตรีผู้นั้นไม่ได้เป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เป็นนางต่างหากที่ช่วยเขา และตอนนี้เขาเองก็คงรู้แล้วเช่นกัน ดังนั้นก็ได้แต่หวังว่าหลังจากนี้เรื่องร้ายจะกลับกลายเป็นดี

บ่ายวันนี้ฝนตกหนักจวินหรั่นหนิงไม่ชอบนั่งรถม้าเพราะร้านสมุนไพรตระกูลจวินอยู่ไม่ไกลจากจวนนัก ดังนั้นหากไม่จำเป็นนางก็มักเดินเท้า เหลือรถม้าไว้ให้บิดาไปอาราม ไม่ก็บางครั้งพี่ชายของนางต้องใช้ในยามต้องออกไปดูแลคนเจ็บป่วย

ตอนกำลังเดินกลับจวนก็มองเห็นเด็กนักเรียนของสำนักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังยืนออกกันหน้าร้านบะหมี่ สายฝนซัดสาดเด็กคนหนึ่งไม่มีร่มจึงเปียกโชก เขาถูกยืนล้อมเอาไว้ตรงกลาง นางได้ยินเสียงเย้ยหยันของเด็กชายวัยไม่เกินเก้าขวบ กล่าวหาเด็กชายอีกคนว่าเป็นตัวซวย เป็นตัวกาลกิณี ไม่สมควรมีผู้ใดคบหาเป็นสหาย

“คุณหนู นั่น...คุณชายสามตระกูลฉู่ ฉู่เจวี๋ยเจ้าค่ะ”

นางเลิกคิ้วมองฉู่เจวี๋ยที่ยืนก้มหน้าไม่ตอบโต้ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ แม้แต่ไหล่ของเขาก็ลู่ลงราวคนกำลังโดดเดี่ยวสิ้นหวัง... เขาได้แต่ยืนนิ่งให้สหายร่วมสำนักศึกษาเย้ยหยันเช่นนั้น