บทที่ 2.4

ที่นางรู้ก็เพราะพวกเขาล้วนสวมชุดของสำนักศึกษาทั้งสิ้น เกรงว่าหลังเลิกเรียนไม่กลับบ้านแต่ตามตอแยไม่เลิกรา หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไป

“อาเจวี๋ย ไม่กลับบ้านมัวทำอะไรอยู่ตรงนี้”

นางกวาดสายตามองไปยังเด็กหลายคนที่อายุน้อยกว่า จากนั้นมองไปยังฉู่เจวี๋ยที่เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความสงสัย จวินหรั่นหนิงยิ้มให้เขา “เจ้าทำถูกแล้ว อันว่าคนพาลนั้นไม่ควรตอบโต้หรือให้ความสำคัญ พวกเขาไม่คบหา เช่นนั้นก็นับว่าเจ้าโชคดีแล้ว”

“ท่านจะไปรู้อะไร มารดาของเขาเป็นฆาตกร...”

อีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบนางก็หันไปมองพร้อมกล่าวตัดบท “นางสังหารบิดามารดาเจ้าหรือ”

เด็กคนนั้นเบิกตามองนางด้วยท่าทีโกรธขึ้ง “ย่อมไม่ใช่! บิดามารดาของข้ายังอยู่ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแช่งบิดามารดาของข้า!”

“เช่นนั้นเจ้าเดือดร้อนอะไร เขาไม่ใช่มารดา คนก่อเหตุเป็นคนละคนกัน สำนักศึกษาไม่ได้สั่งสอนหรือว่าควรแยกแยะผิดถูก ทั้งไม่ควรโยนความผิดให้ผู้บริสุทธิ์”

“พวกข้าเพียงสงสารเห็นใจคุณชายกับคุณหนูฉู่”

“ใช่ๆ พี่ฉู่ใจดีมาก สตรีชั่วช้าเช่นนั้นย่อมต้องให้กำเนิดคนต่ำตมเช่นเดียวกัน วันหน้าเขาต้องกลายเป็นฆาตกรเหมือนมารดาแน่นอน”

“เจ้าได้ยินคุณชายและคุณหนูฉู่กล่าวเช่นนี้หรือ” นางจ้องคนพูดเขม็ง เขาอึกอัก

“ย่อมไม่ใช่! เขาเป็นคนดีจะพูดเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร!”

“เช่นนั้นเจ้าเป็นญาติฝ่ายใดกับคุณชายและคุณหนูฉู่”

“ไม่ได้เป็น!”

นางลดเสียงลงเป็นเย็นเยียบ “เช่นนั้นมีสิทธิ์อะไรคิดและพูดแทนคนตระกูลฉู่ บัณฑิตที่ได้รับการสั่งสอนสมควรมีท่าทีเช่นนี้หรือ เหยียบย่ำซ้ำเติมผู้อื่นในยามที่ผู้อื่นตกต่ำโดดเดี่ยว วิพากษ์วิจารณ์เรื่องของจวนอื่นอย่างสนุกปาก ตัดสินความผิดผู้อื่นโดยที่ไม่มีใครร้องขอ ข้าสมควรร้องเรียนไปยังสำนักศึกษาเพื่อให้อาจารย์อบรมสั่งสอนพวกเจ้าใหม่ดีหรือไม่ พวกเจ้าเป็นคนของจวนใด” นางกวาดสายตามองไปรอบๆ

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร!? พวกข้า...”

เด็กคนหนึ่งกระซิบบอกเพื่อนในกลุ่ม “นะ...นางก็คือน้องสาวของท่านหมอจวิน ข้ารู้ว่ามานางเองก็เป็นวิชาแพทย์ นางเคยไปดูอาการของแม่ข้าที่จวนด้วย อย่ายุ่งกับนางเลย”

“ท่านหมอจวิน? เขาเคยรักษาอาการป่วยของบิดาข้า”

ไม่นานพวกเขาก็มีท่าทีอ่อนลง จากนั้นทยอยกันเดินจากไป นางหันกลับมามองฉู่เจวี๋ยที่คำนับนางคราหนึ่ง อีกฝ่ายหมุนตัวกำลังจะจากไปเช่นกัน

“ช้าก่อน”

“ท่านมีอะไรหรือ”

เขามองนางด้วยสายตาหดหู่เศร้าสร้อย นางเห็นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงเบา ขยับเข้าไปพร้อมกับยกร่มขึ้นบังฝนให้เขา

“เจ้ามิใช่นาง ไม่จำเป็นต้องแบกรับการกระทำของผู้อื่น แม้ว่าคนผู้นั้นคือมารดาของเจ้าก็ตาม”

เขาเงยหน้าขึ้นมองนางในที่สุด ดวงตาคู่นั้นส่องประกายหากแต่ก็หมองหม่นนัก “แต่ว่า...”

“เจ้าชื่อแซ่ใด”

“ข้า?” เขามองนางด้วยสายตางุนงง “ฉู่เจวี๋ย ท่านไม่ใช่รู้แล้วหรือหรอก”

นางยิ้ม “เห็นหรือไม่ เจ้าแซ่ฉู่ นั่นย่อมหมายถึงเจ้าเป็นคนตระกูลฉู่ ผู้ใดจะมองและคิดเห็นเกี่ยวกับตัวเจ้าอย่างไรล้วนไม่สำคัญ สำคัญเพียงพี่ชายและพี่สาวของเจ้าคิดเห็นอย่างไรต่างหาก ในเมื่อจนถึงตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรคุณชายและคุณหนูฉู่ก็ไม่ส่งตัวเจ้าให้คนตระกูลหลัน นั่นย่อมหมายความว่าพวกเขาเองก็คิดว่าเจ้าเป็นคนตระกูลฉู่ นับจากนี้สนใจเพียงเรื่องนี้ก็พอ เข้าใจหรือไม่”

เขามองนางนิ่งจากนั้นจึงยิ้มและพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก”

นางยื่นร่มของตัวเองให้เขา “รับไว้สิ เจ้าเปียกหมดแล้ว”

“ข้าเปียกแต่ท่านยัง...”

สาวใช้ของนางรีบขยับเข้ามากางร่มให้จวินหรั่นหนิง “เจ้ากลับจวนเถิด กลับไปก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดเนื้อตัวให้แห้งเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

“ขอบคุณคุณหนูจวิน เช่นนั้นข้ารับไว้แล้วจะนำไปคืนที่ร้านตระกูลจวินวันหลัง”