บทที่ 2.5

“ได้” นางมองส่งฉู่เจวี๋ยที่มีท่าทีดีขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“คุณหนู...” / “กลับกันเถิด” นางหมุนตัวจะเดินกลับจวนตอนที่สาวใช้สะกิดให้มองไปอีกฟาก

คลองสายตามองผ่านม่านสายฝน เห็นบุรุษสวมชุดสีขาวผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาเองก็ยืนกางร่มอยู่อีกฟากห่างออกไป ร่มอันหนึ่งกางเหนือศีรษะ อีกอันเขาถืออยู่ในมือ เดาว่าคงมารับน้องชายทว่าก็ยังช้าเกินไป

ฉู่เฟิงเยี่ยนยืนนิ่งมองนางไม่ขยับ จวินหรั่นหนิงชั่งใจครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปหาเขา “คุณชายฉู่” นางยอบกายให้เขาคราหนึ่ง”

“คุณหนูจวิน ในที่สุดก็ได้พบกัน ขอบใจเจ้ามาก”

เขาหมายถึงเรื่องที่นางช่วยน้องชายของเขาเมื่อครู่? นางมองประเมิน “ท่านหมายถึงเรื่องเมื่อครู่ หรือหมายถึงเรื่องก่อนหน้า”

เขายิ้ม...

สวรรค์!! นี่คือเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบ หน้าตาหล่อเหลาเย็นชาเมื่อครู่เทียบไม่ได้กับรอยยิ้มจางๆ ของเขาสักนิด ราวกับว่าทั้งสองใบหน้าที่ปรากฏมิใช่คนคนเดียวกัน

จวินหรั่นหนิงหรุบตาลงลอบบอกตัวเองให้ตั้งสติไว้ จะปล่อยให้บุรุษหล่อเหลามาล่อลวงไม่ได้ อย่างไรตอนนี้ ที่นี่ นางก็เป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่นเท่านั้น!!!

‘ข้าอายุสิบเอ็ด...ข้าอายุสิบเอ็ด!!’ นางพึมพำบอกตัวเองในใจ

“ข้าติดค้างน้ำใจของเจ้าครั้งนี้นับเป็นครั้งที่สองแล้ว วางใจเถิดหากมีโอกาสข้าย่อมตอบแทนน้ำใจเจ้า”

นางชะงักเงยหน้าขึ้นมองเขา ภาระหนักอึ้งต้องตกมาอยู่ในมือของเขา วันหน้าจะเป็นอย่างไรก็สุดรู้ นางถอนหายใจเสียงเบา “น้องชายของท่าน...”

นางไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ควรเตือนสติเขาว่าอย่าปล่อยปละละเลย หรือควรบอกเขาตรงๆ ว่าฉู่เจวี๋ยกำลังรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับการเป็นคนตระกูลฉู่ หาไม่จะยืนนิ่งไม่ตอบโต้เช่นนั้นหรือ

“เขาเก็บความรู้สึกเอาไว้มิดชิด ข้าเองก็ยุ่งอยู่กับเรื่องที่ร้านแลกเงิน ตอนนี้เห็นแล้วว่าปัญหาอยู่ที่ใด ข้าจะไม่ทำให้เขารู้สึกว่าเป็นคนนอกเด็ดขาด ขอบใจเจ้ามากที่ยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”

นางมุ่นคิ้วเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมลึกล้ำของฉู่เฟิงเยี่ยน เขายิ้ม...อีกแล้ว!!!

“หลายวันมานี้ทุกคนล้วนคาดเดาว่าข้าต้องส่งน้องสามออกไปแน่ มีเพียงเจ้าที่เชื่อว่าข้าไม่มีทางทำเช่นนั้น ขอบใจที่เจ้าเชื่อในตัวข้า”

นางอ้าปากอยากปฏิเสธ แต่เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทีราวกับหยอกล้อทำให้นางสองแก้มร้อนซู่ ‘ให้ตาย...ไม่ได้การแล้ว นางร้อนตัวทำไมกัน!!’

ตอนนี้ไม่ว่าจะปฏิเสธหรือตอบรับล้วนเป็นกับดักทั้งสิ้น นางเลือกที่จะเงียบและยิ้มออกมาจางๆ “ฝนตกเช่นนี้อีกนานกว่าจะหยุด ข้าขอตัวกลับจวนก่อน”

“เรื่องที่อารามไห่หวง” เขาพูดขึ้นทำให้นางหยุดฝีเท้าที่กำลังจะผละไป “ข้าเข้าใจดีว่าเจ้าอาจคิดว่าข้าเป็นคนร้าย เข้าใจดีว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจพาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว เจ้าวางใจเถิดข้าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เจ้าเคยช่วยข้าก่อนหน้านี้”

นางขมวดคิ้วมองเขา “ตอนนี้ท่านมีเรื่องให้ต้องแบกรับมากพอแล้ว เรื่องอื่นจำต้องคิดเล็กคิดน้อยถึงเพียงนี้? หรือรังเกียจที่ตนเองมีเรื่องวุ่นวายไม่มากพอ? ต้องให้ข้าพูดออกมาให้ได้ว่าเหตุใดไม่บอกว่าข้าเป็นใครตอนช่วยชีวิตท่าน? เช่นนั้นก็ย่อมได้ข้าเป็นคนช่วยท่าน ท่านติดค้างน้ำใจข้า วันหน้าข้าจะไปทวงถามสิ่งที่ท่านติดค้างข้าถึงที่จวน ใช้ได้แล้วกระมัง”

เขาหัวเราะมองนางถลึงตาให้ จวินหรั่นหนิงไม่ได้รอให้เขาเอ่ยปากอีก นางก้าวผ่านเขาไปหากแต่ก็ได้ยินเสียงเขาเบาๆ “ขอบคุณที่ช่วยชีวิต ยังนึกว่าเจ้าอาจมองว่าข้ากับตระกูลฉู่เป็นตัวหายนะไม่อยากคบหาเสียอีก...”

นางก้าวให้เร็วขึ้นอีกทว่าเมื่อเดินไปได้สักพักก็หยุดและหันกลับไปมองเขา ฉู่เฟิงเยี่ยนกับคนติดตามเองก็ออกเดินแล้ว แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง หัวไหล่ผึ่งผาย สองเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงไม่ลังเล

“อายุเท่านี้แต่ต้องมาแบกรับภาระใหญ่หลวง...” นางถอนหายใจจากนั้นก็หมุนตัวเดินไปไม่หันกลับมามองอีก