บทที่ 7

โจวจินเซวียนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาราวสตรีวิปลาส นางหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย ชีวิตของนางที่เขาเก็บมามีค่าเพียงหนึ่งร้อยตำลึง

ประเสริฐนัก!!!

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังและโกรธแค้น กระนั้นในใจของนางยังคงแฝงเอาไว้ด้วยความเศร้าสร้อยและหดหู่ มือที่เก็บสัมภาระสั่นเทาน้อยๆ น้ำตาที่นางปล่อยให้หลั่งรินโดยไม่ไยดีที่จะเช็ด ไม่นานสัมภาระทั้งหมดก็ถูกเก็บรวบรวมจนครบ หญิงสาวเลิกคิ้วหยุดร้องไห้แล้วพุ่งไปยังเตียงนอน

นางลนลานคว้าเศษเสื้อผ้าของนางออกมาราวกำลังค้นหาบางสิ่ง กระนั้นไม่ว่าจุดใดล้วนว่างเปล่า

“ไม่นะ ป้ายหยกของท่านพ่อ” ร่างเล็กทิ้งกายลงไปนั่งกับพื้น ป้ายหยกสีขาวแกะตัวอักษร ‘เซวียน’ นามของนางที่บิดามอบให้ก่อนจากกัน เป็นสิ่งเดียวที่นางเหลืออยู่ นางจำได้ว่าใส่เอาไว้ในอกเสื้อ ตอนนี้หายไปแล้ว...

“แม่นางรถม้าจะออกเดินทางแล้วขอรับ” เสียงเสี่ยวเอ้อดังขึ้นหน้าประตู

“ได้ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้” โจวจินเซวียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหม่อลอย

นางไม่รู้ว่าป้ายหยกหายไปตอนไหน ไม่มั่นใจและไม่อยากโทษว่าเขาเป็นคนหยิบไป หากเป็นเขาเป็นผู้เอาไป แล้วตั๋วเงินร้อยตำลึงเขาจะวางไว้ให้นางทำไม เทียบกันแล้วป้ายหยกของนางแม้งดงาม แต่ราคาไม่ถึงร้อยตำลึงด้วยซ้ำ หรือว่านางทำหายระหว่างเดินทางก่อนหน้านี้...

“ในเมื่อชีวิตของข้ามีค่าถึงหนึ่งร้อยตำลึง ดังนั้นข้าก็จะใช้มันให้คุ้มค่า” นางยิ้มขื่นในยามที่หยิบตั๋วเงินใบนั้นขึ้นมาด้วยความขมขื่น

รถม้ากลางเกากลางใหม่วิ่งออกไปจากโรงเตี๊ยมช้าๆ หลังจากหญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่ง ม่านรถม้าปิดสนิทไม่แม้แต่จะมีคนเปิดออกราวกับไม่มีผู้ใดอาลัยอาวรณ์สถานที่แห่งนี้ กระนั้นในยามที่ถึงทางแยกซึ่งทางหนึ่งเป็นเส้นทางไปยังเมืองต้าเหลียง ถนนที่ตรงไปยังตัวเมืองลั่วหยางพลันปรากฏรถม้าอีกคันขึ้น รถม้าคันนี้ทั้งคงทนและหรูหรากว่ารถม้าคันเมื่อครู่ รอบด้านยังมีผู้คุ้มซึ่งแต่งกายด้วยชุดรัดกุมหรูหราหลายคนขี่ม้าตามประกบ

ไม่ทันที่รถม้าจะจอดสนิทเงาร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งก็พุ่งปราดออกมา เขาเดินโซซัดโวเซตรงไปยังห้องที่ประตูเปิดกว้าง เสี่ยวเอ้อซึ่งเพิ่งจะก้าวเข้าไปทำความสะอาดเลิกคิ้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ

“นายท่าน ไม่ใช่เมื่อครู่ท่านจากไปแล้วหรอกหรือขอรับ แล้วเหตุใดยังคงย้อนกลับมา”

“นางเล่า” เขาเอ่ยถามก่อนกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างสิ้นหวัง ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้ ร่างสูงโงนเงนกำลังจะล้ม

“แม่นางที่มากับท่าหรือขอรับ นางขึ้นรถม้าและออกไปแล้วขอรับ”

               ไม่ทันได้ฟังจนจบประโยคร่างสูงก็หมุนตัวหมายติดตามรถม้าคันนั้นไป เขารู้จุดหมายของนาง ดังนั้นหากตามรถม้าคันนั้นไปเขาย่อมได้พบนาง

ทว่า...พิษไข้และความเร่งร้อนบวกกับอาการบาดเจ็บทำให้เขากระอักเลือดออกมา ร่างสูงเซไปด้านหลังก่อนจะล้มลง

“รองแม่ทัพ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ใดสักที่แต่เขาไม่อาจฝืน สติของเขาค่อยๆ เลือนหายก่อนจะรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้งในป้อมเหลิ่งเยี่ยนเขตชายแดนเมืองลั่วหยาง ป้อมที่กั้นพรมแดนแคว้นเว่ยกับแคว้นหาน

ครั้งนี้เขาหมดสติไปถึงสิบวันเต็ม คนแรกที่เขาพบหน้าก็คือเว่ยหย่วนฉี องค์ชายห้าแคว้นเว่ยผู้เป็นสหายของเขา

“มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งเจ้าคนสมควรตาย ในที่สุดก็รู้สึกตัวเสียที ไม่นึกว่าบาดแผลเท่านี้จะทำให้เจ้าหมดสติไปถึงสิบวันเต็ม”

ประโยคแรกที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาทำเอามู่หรงอวิ๋นเฟิ่งขมวดคิ้ว “คนของพระองค์ส่งข่าวมาแล้วหรือยัง” เขาเอ่ยถามโดยไม่มองสีหน้าโกรธขึ้งของอีกฝ่าย

“ทันทีที่ฟื้นไม่ถามถึงเหตุการณ์บ้านเมืองแต่กลับถามถึงอิสตรี เจ้านี่มัน...” เว่ยหย่วนฉีถลึงตาใส่อีกฝ่ายก่อนส่งชามยาซึ่งยังคงมีควันลอยกรุ่น “ดื่มยาก่อน”

มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งรับมาแล้วดื่มเข้าไปอย่างง่ายดาย ความขมที่แผ่ซ่านทั้งปลายลิ้นไม่อาจข่มความร้อนใจและความรู้สึกผิดในใจเขาเอาไว้ได้

“องค์ชายห้าคนของพระองค์ส่งข่าวกลับมาแล้วหรือยังพะย่ะค่ะ”

“ยังไม่ได้ข่าวคราวใด นางเป็นอะไรกับเจ้า เหตุใดเจ้าต้องร้อนใจถึงเพียงนี้ นี่ดูไม่เหมือนเจ้าสักนิด ก่อนจากกันเจ้ายังจะเป็นจะตายเรื่องการแต่งงานของ...” เว่ยหย่วนฉีชะงักคำพูดเหลือบสายตาเห็นเพียงคิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นของผู้ที่เป็นสหายและผู้ใต้บังคับบัญชา “ข้าไม่พูดแล้วหากมีข่าวจะรีบให้คนมาบอกเจ้า”

“นั่นอะไร” สายตาของมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งมองตรงไปยังมีดสั้นของเขาซึ่งวางอยู่โต๊ะใกล้เตียงนอน

“ข้าวของของเจ้า” เว่ยหย่วนฉีตอบ

“ป้ายหยกนั่น” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งเอ่ยจบเว่ยหย่วนฉีก็คว้าป้ายหยกส่งให้เขา

“หลี่ชิงบอกว่าเป็นของของเจ้า มิใช่หรอกหรือ”

น้ำเสียงกังขาพร้อมกับดวงตาสังเกตสังกาของเว่ยหย่วนฉี ทำให้มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งเริ่มรู้สึกรำคาญ “ข้าน้อยต้องการพักผ่อน เชิญท่านแม่ทัพออกไปเถิด”

“นี่เจ้ากล้าไล่ข้าหรือ”

“ข้าน้อยไหนเลยจะกล้า”

ประชดออกมาแล้วค่อยๆ เอนกายลงนอน มือยังคงกุมป้ายหยกขาวเนื้อดีประดับด้วยพู่ระย้าสีน้ำเงิน แม้จะหลับตาเขายังคงเห็นใบหน้างดงามซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของหญิงสาว

เขามองออกว่านางทาผงถ่านบนใบหน้าเพื่ออำพรางใบหน้า แต่ไม่คิดเลยว่านางจะเป็นโฉมสะคราญผู้หนึ่งที่ผิวกายเนียนนุ่มน่าหลงใหลถึงเพียงนั้น ดวงตาคู่งามซึ่งทอประกายอ้อนวอนให้เขาหยุดการกระทำราวเดรัจฉาน กระนั้นโทสะและความบ้าคลั่งในจิตใจของเขา กลับยังคงผลักดันให้เขาทำร้ายนาง

“ข้าทำอะไรลงไป” เขาเอ่ยทั้งที่ยังคงหลับตา คิ้วเข้มขมวดแน่น น้ำเสียงหนักอึ้งเคร่งเครียด

“ทำอะไร เจ้าทำอะไร”