บทที่ 6

เสี่ยวเอ้อมองความมืดสลัวนั้นด้วยความประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถาม เขาเดินออกไปครู่ใหญ่ก็กลับมาพร้อมถังน้ำร้อน “ต้องการให้ข้าน้อยจุดเทียนหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้องข้าจะเข้านอน”

“ขอรับ” รับคำแล้วเดินจากไป

โจวจินเซวียนถอนหายใจก่อนเดินไปปิดประตูลงกลอน นางจุดเทียนเพื่อให้ความสว่างก่อนนำผ้าไปชุบน้ำแล้วเช็ดตัวให้เขา กลิ่นสุราจากร่างแกร่งบ่งบอกชัดว่าเขาดื่มไปมากเพียงใด

นางมองเส้นผมรุงรังนั้นแล้วรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างจึงมองไปยังน้ำร้อนสองถังซึ่งเสี่ยวเอ้อเพิ่งยกเข้ามา จากนั้นหญิงสาวก็ลงมือสระผมให้บุรุษแปลกหน้าหลังจากที่เช็ดตัวให้เขาเสร็จแล้ว

แม้นางนับเป็นคุณหนูในห้องหอซึ่งบิดารักและทะนุถนอม กระนั้นในยามที่เกิดภัยแล้งหรือโรคระบาดในเมืองอันอี้ นางก็ได้ติดตามบิดาออกไปช่วยเหลือผู้คนโดยไปพร้อมกับท่านหมอหลายคน ดังนั้นเรื่องดูแลคนเจ็บป่วยหรืองานเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช็ดตัวคนป่วย ทำแผล ใส่ยา กระทั่งงานจำพวกซักผ้าเช่นนี้ นางก็ได้ลงมือทำบ้างเป็นบางครั้ง ไม่เช่นนั้นหากตกระกำลำบากอย่างที่นางเป็นยามนี้นางคงไม่สามารถทำอะไรได้

กว่าจะวางมือจากร่างสูงที่นอนหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ โจวจินเซวียนก็เหงื่อซึมจนรู้สึกอยากอาบน้ำอีกรอบ แต่จนใจเพราะมีบุรุษอยู่ในห้องนางจึงใช้ผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดตัวง่ายๆ ก่อนดับเทียนนั่งลงกับเก้าอี้แล้วตั้งใจจะฟุบหลับบนโต๊ะ เสียงพึมพำของเขาทำให้นางชะโงกมอง เงาบนเตียงที่ขยับไหวทำให้นางเดินเข้าไปใกล้เตียงนอน

“อี้เอ๋อร์ อี้...เอ๋อร์”

“ท่าน...ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างจ้าคะ ข้าทำแผลและใส่ยาทั้งยังพันแผลแล้ว ว้าย!” นางหวีดร้องเมื่อเขาลุกขึ้นนั่งอย่างไม่มีสัญญาณ ในความมืดสายตาวาววับน่ากลัวของเขาทำให้นางหวั่นใจ

ร่างเล็กเพิ่งจะขยับเขากลับคว้าแขนนางแล้วออกแรงดึง หญิงสาวไหนเลยจะสู้แรงของเขาได้ ร่างเล็กกว่าโผเข้าไปหาเขากระทั่งล้มลงไปเกยกับร่างแกร่ง

“เหตุใดเจ้าทรยศข้า!” เขาเอ่ยพร้อมกัดฟันกรอด แรงโทสะปะปนมากับน้ำเสียงและแรงที่เขาบีบข้อมือของนาง

โจวจินเซวียนตื่นตระหนกพร้อมกับดิ้นรนสุดแรงเกิด นางหวาดกลัวดวงตาเกลียดชังที่วาววับท่ามกลางแสงอันน้อยนิดในห้อง โทสะของเขาแผ่ซ่านออกมาจนทำให้นางสั่นระริก

“ขะ...ข้าไม่ใช่นาง ไม่ใช่ ท่านปล่อยข้านะ!”

“เจ้ากลัวข้าหรือ เหตุใดจึงกลัวข้า!” เขาไม่นำพาแม้นางปฏิเสธ “เจ้าเป็นของข้า เจ้าจะแต่งให้ผู้ใดไม่ได้!”

เอ่ยจบก็รั้งนางเข้าสู่อ้อมแขน ดวงตาวาววับเย็นชาและบาดแผลบนใบหน้าของเขา ทำให้นางหวาดกลัวจนร่างสั่นระริก มือใหญ่ฉีกทึ้งอาภรณ์บนกายของหญิงสาว เสียงกรีดร้องหายไปเมื่อเขากดริมฝีปากฉกฉวยและดูดกลืนลมหายใจของนางเอาไว้

มือใหญ่ควานสะเปะสะปะไปทั่วร่างขาวเนียนดุจแพรชั้นดี เรี่ยวแรงขัดขืนของนางไม่นำพาต่อบุรุษร่างแกร่งที่ดึงดันเอาแต่ใจในยามเมามายไม่ได้สติ แม้ในยามที่เล็บของนางครูดลงไปยังผ้าพันแผลบนหน้าอก เขาส่งเสียงออกมาเพียงครั้งเดียว ก่อนกลืนกินนางอย่างโหดร้าย ไม่ยอมให้นางได้มีโอกาสปฏิเสธ

ความเกลียดชังปนเปมากับความอ่อนโยน ความโกรธเกรี้ยวที่นางไม่เข้าใจ ความสับสนเจ็บปวดในสายตาเขาในยามพึมพำนามของสตรีผู้หนึ่ง...อี้เอ๋อร์

นามนั้นนำมาซึ่งความขมขื่นให้นางต้องแบกรับ ในยามที่นางถูกเขาโอบกอดเขากลับคิดว่านางเป็นสตรีอื่น...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรกว่าที่เขาจะรามือ โจวจินเซวียนรู้เพียงตอนนี้นางอ่อนล้าทั้งกายและใจ กระทั่งในที่สุดเขาก็ปล่อยนางเป็นอิสระ ลมหายใจที่ยังคงหอบดังขึ้นข้างหู หญิงสาวหมุนกายเปลือยเปล่าหันหลังให้เขาแล้วร้องไห้เงียบๆ

ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงสะอื้นของคนที่ขดตัวเข้าหากันอย่างสิ้นหวัง อ้อมแขนแกร่งยังคงเอื้อมมารั้งนางเข้าไปหา กกกอดนางจากด้านหลังไม่ยอมให้นางผละออกห่าง นางเหนื่อยจนไม่อาจดิ้นรน ดังนั้นทั้งสองจึงหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนกระทั่งรุ่งสาง

“แม่นาง แม่นางขอรับ” เสียงของเสี่ยวเอ้อปลุกโจวจินเซวียนขึ้นในยามสาย นางโผเผลุกขึ้นก่อนเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิด ร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบุรุษแปลกหน้า ซึ่งยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ส่งผลให้ความเสียใจเอ่อท้นขึ้นมาในจิตใจของหญิงสาว ไม่ว่าจะก้าวไปทางใดล้วนแล้วแต่ต้องพบเจอกับเดรัจฉานทั้งสิ้น

“มีอะไร” นางส่งเสียงถามเสี่ยวเอ้อเสียงเบา ดวงตาเคียดแค้นชิงชังจดจ้องไปยังบุรุษที่นอนหายใจเป็นจังหวะสงบนิ่งบนเตียง

“นายท่านได้ว่าจ้างรถม้าเพื่อไปส่งท่านยังเมืองต้าเหลียง แต่ว่ามีปัญหาเล็กน้อยอยากให้ท่านไปดูและตกลงกันขอรับ”

“สักครู่ข้าจะลงไป”

แม้จะประหลาดใจแต่นางไม่มีเวลามาซาบซึ้งกับความหวังดีจอมปลอมของเขาอีก โจวจินเซวียนมองไปยังมีดสั้นเล่มหนึ่งที่หล่นอยู่ข้างเตียง จำได้ว่าเมื่อคืนตอนที่นางดิ้นรนต่อสู้คว้ามีดเล่มนี้ออกมา เขากลับยังคงเร็วกว่านางแย่งนางและโยนมันลงข้างเตียง หญิงสาวคว้ามีดสั้นก่อนเงื้อขึ้นเหนือศีรษะ ตั้งใจจะจ้วงแทงลงไปยังหน้าอกที่ยังคงกระเพื่อมไหว

กระนั้น...นางกลับใจไม่แข็งพอ  นางไม่กล้าลงมือแม้ใจในโกรธแค้นเขาสักเพียงใด

โจวจินเซวียนกลั้นสะอื้น ก่อนทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น นางมองไปยังเสื้อผ้าของตนที่ถูกเขาฉีกทึ้ง กระทั่งเป็นนานกว่าจะตั้งสติได้

เสี่ยวเอ้อมาเร่งนางอีกครั้งด้วยน้ำเสียงบ่งบอกถึงความหงุดหงิด นางจึงไม่มีทางเลือกต้องสวมเสื้อผ้าที่ซักตากเอาไว้ ก่อนจะเดินตามเสี่ยวเอ้อลงมายังรถม้าที่จอดรออยู่

รถม้าที่บุรุษผู้นั้นว่าจ้างให้ไปส่งนางที่เมืองต้าเหลียงหลงเหลือเพียงคันเดียว กระนั้นยังมีบุรุษและสตรีวัยกลางคนคู่หนึ่งต้องการร่วมทางไปพร้อมนาง ดังนั้นจึงลดราคาและคืนเงินค่าว่างจ้างให้นาง นางตกลงและให้พวกเขารอในยามที่นางไปเก็บสัมภาระ

โจวจินเซวียนตั้งใจจะจากไปก่อนที่บุรุษผู้นั้นจะตื่นขึ้น กระนั้นนางกลับพบว่านางยังช้ากว่าเขาไปก้าวหนึ่ง เพราะในยามที่นางเปิดประตูห้องออกหญิงสาวพลันตัวแข็งทื่อ

เขา...ไหนเลยจะยังนอนอยู่บนเตียง ในห้องว่างเปล่าไม่มีผู้ใดอยู่ บนเตียงไร้ซึ่งร่างแกร่งของบุรุษผู้นั้น มีเพียงตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงวางอยู่ท่ามกลางเสื้อผ้าของนางที่ถูกฉีกทึ้ง