กลับไปเยี่ยมบ้าน

สามวันผ่านไปหลังจากพิธีอภิเษกสมรส ขบวนรถม้าหรูหราประจำจวนองค์ชายสิบก็เคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าประตูจวนเสนาบดีหลิว ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่คู่แต่งงานใหม่จะต้องกลับมาเยี่ยมคารวะบิดามารดาและญาติผู้ใหญ่ในวันที่สาม

ทันทีที่ม่านรถม้าเปิดออก หลี่เย่าถิงและหลิวเยี่ยนหรงก้าวลงมาเคียงคู่กัน บรรยากาศหน้าจวนในวันนี้แตกต่างจากวันแต่งงานอย่างสิ้นเชิง บริเวณโถงรับแขกใหญ่มีเสนาบดีหลิวเจ๋อผู้เป็นบิดาและฮูหยินใหญ่ ยืนรอต้อนรับอยู่ด้วยรอยยิ้มตามมารยาททางสังคม แต่แววตาของทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคาดหวัง

"ถวายบังคมองค์ชายและพระชายาพะย่ะค่ะ" 

เสนาบดีหลิวและฮูหยินใหญ่ประสานมือทำความเคารพตามพิธีการ

"ตามสบายเถิด ท่านเสนาบดีและฮูหยิน" 

หลี่เย่าถิงเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม แววตาดุจเหยี่ยวทอดมองผู้เป็นพ่อตาด้วยความเหินห่างและระแวงแคลงใจ

หลังจากนั่งพูดคุยตามพิธีการในห้องโถงใหญ่ได้ชั่วครู่ บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ เสนาบดีหลิวจึงหันไปทางบุตรชายคือหลิวเยี่ยนหลิง บุตรชายที่เกิดจากอนุรองพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตา

"นั่งพูดคุยกันตรงนี้คงน่าเบื่อ องค์ชายกับเยี่ยนหลิงออกไปเดินชมสวนดอกไม้เปลี่ยนบรรยากาศข้างนอกเสียหน่อยดีกว่า"

เสนาบดีหลิวเอ่ยขึ้น

หลี่เย่าถิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขารู้ทันทีว่านี่คือแผนการแยกตัวเขาออกไปเพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ลุกขึ้นยืนแล้วผายมือให้หลิวเยี่ยนหลิงนำทาง 

"เช่นนั้นก็รบกวนคุณชายหลิวแล้ว"

เมื่อกลุ่มบุรุษเดินแยกย้ายกันไปชมสวนและแลกเปลี่ยนความรู้ด้านการบ้านการเมืองตามมารยาท หลิวเยี่ยนหรงจึงถือโอกาสขอตัวแยกจากฮูหยินใหญ่เพื่อไปเยี่ยมมารดาของนางที่เรือนพักท้ายจวน

ฝีเท้าของเยี่ยนหรงเร่งรีบขึ้นเรื่อย ๆ จนมาถึงเรือนพักหลังเล็ก ทันทีที่ผลักประตูเข้าไปหัวใจของนางก็ต้องกระตุกด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นมารดา นั่งกุมใบหน้าด้านซ้ายที่บวมเป่งและมีรอยเขียวช้ำเด่นชัด เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"ท่านแม่!"

 เยี่ยนหรงพุ่งเข้าไปประคองร่างมารดาหยาดน้ำตาคลอเบ้า

 "หน้าท่านไปโดนอะไรมา เหตุใดจึงบวมช้ำรุนแรงเช่นนี้"

ซูเหม่ยสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือบุตรสาวออกแล้วฝืนยิ้มกลบเกลื่อนร่องรอยความเจ็บปวด 

"เปล่าหรอกลูก แม่แค่ซุ่มซ่ามเดินชนขอบประตูเรือนเอง เจ้าแต่งเข้าจวนองค์ชายสิบไปแล้ว จงตั้งใจปรนนิบัติสามีให้ดี อย่าได้กังวลเรื่องของแม่เลยนะ"

คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อยทำให้น้ำตาของเยี่ยนหรงร่วงเผาะ นางรู้ดีแก่ใจว่ารอยฝ่ามือและรอยช้ำบนใบหน้านี้ฝีมือใคร หลิวเจ๋อบิดาใจหินผู้นั้น คงจะมาระบายอารมณ์และลงไม้ลงมือกับมารดาด้วยความโกรธเกรี้ยว เพียงเพราะแผนการชิงจดหมายลับในคืนวันแต่งงานล้มเหลวเป็นแน่

ความแค้นเคืองและเพลิงโทสะลุกโชนขึ้นในอกของหลิวเยี่ยนหรง นางกำหมัดแน่น

'ข้าจะปล่อยให้ท่านแม่อยู่ในนรกขุมนี้แล้วถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไปไม่ได้'

 เยี่ยนหรงกัดฟันกรอด ตั้งมั่นเด็ดเดี่ยวอย่างแน่วแน่ นางจะต้องหาทางพาตัวมารดาออกจากจวนตระกูลหลิวแห่งนี้ให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ในระหว่างที่เยี่ยนหรงกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาและปลอบประโลมมารดา บ่าวรับใช้คนสนิทของเสนาบดีหลิวก็เดินมาเคาะประตูหน้าเรือน พร้อมกับเอ่ยเสียงห้วน

 "พระชายา นายท่านให้ไปพบที่ห้องหนังสือด่วนเจ้าค่ะ"

หลิวเยี่ยนหรงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลในอก นางกำชับให้มารดาพักผ่อน จากนั้นจึงเดินตามบ่าวรับใช้ไปยังห้องหนังสือใหญ่ของบิดา

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา เสนาบดีหลิวเจ๋อสีหน้าบูดบึ้งขัดใจ เขานั่งรออยู่หลังโต๊ะทำงาน ตวัดสายตามองบุตรสาวด้วยความไม่พอใจ 

"เยี่ยนหรง ผ่านมาสามวันแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่ได้เรื่องอันใดเลย แผนการที่ข้าสั่งไฉนจึงไม่มีความคืบหน้า"

หลิวเยี่ยนหรงก้มหน้าหลบสายตา ปั้นสีหน้าให้อ่อนน้อมและหวาดกลัวตามบทบาทของสตรีในเรือนหลังที่ต้องเอาตัวรอด แล้วเอ่ยเสียงเบา

 "ท่านพ่อโปรดอภัย องค์ชายสิบขี้ระแวงและจับตาดูเข้มงวดมาก ข้าเพิ่งแต่งเข้าไป ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน ขอเวลาให้ข้าได้ปรับตัวและหาจังหวะที่เหมาะสมอีกสักนิดเถอะเจ้าค่ะ"

หลิวเจ๋อถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายและสมเพชในความไร้น้ำยาของบุตรสาว เขาโบกมืออย่างรำคาญใจ 

"เจ้ามันอ่อนแอเชื่องช้าเสียจริง เอาเถอะในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะร่างแผนการใหม่และส่งคนแอบนำจดหมายคำสั่งไปให้เจ้าที่จวนอีกครั้ง จงจำไว้ให้ดี คราวนี้ห้ามพลาดเป็นอันขาด หากเจ้ายังทำงานไม่สำเร็จอีก แม่ของเจ้าจะต้องถูกลดฐานะลงไปเป็นคนใช้ต่ำต้อยคอยซักล้างในโรงครัว"

คำขู่ที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีและชีวิตของมารดา ทำให้หลิวเยี่ยนหรงกัดฟันด้วยความแค้น ข่มอารมณ์ความโกรธทั้งหมดไว้ลึกสุดใจ แล้วก้มหน้ารับคำด้วยท่าทีว่าง่าย 

"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ"

เวลาล่วงเลยถึงช่วงบ่ายคล้อย ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลหลิวเพื่อมุ่งหน้ากลับจวน บรรยากาศภายในรถม้าเงียบกริบและอัดแน่นไปด้วยความอึดอัด หลิวเยี่ยนหรงนั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเคร่งเครียดในใจ เรื่องมารดาและคำขู่ของบิดาวนเวียนอยู่ในหัวจนนางถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

หลี่เย่าถิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาลอบสังเกตความเงียบผิดปกติและความเครียดบนใบหน้าของนางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งหาเรื่อง

"กลับจากบ้านเดิม ทำไมทำหน้าทำตาเหมือนคนอมทุกข์เช่นนั้นเล่า หรือว่าร่ำลากับบิดามารดาไม่หนำใจ ถึงได้หงุดหงิดใส่ข้า"

หลิวเยี่ยนหรงหันขวับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหมั่นไส้ 

"ถ้าท่านไม่ได้จะพูดจาดี ๆ ก็ช่วยกรุณาปิดปากเงียบ ๆ ไปเสียเถอะเพคะ หม่อมฉันเหนื่อย ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย"

หลี่เย่าถิงแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความหมั่นไส้ไม่แพ้กัน เขากวาดสายตามองผ่านม่านรถม้าที่กำลังเคลื่อนผ่านย่านตลาดการค้าอันคึกคักของผู้คน จึงเอ่ยสั่งคนขับรถม้าเสียงเข้ม

 "หยุดรถ"

รถม้าหยุดลงกะทันหัน หลี่เย่าถิงหันมามองหน้าภรรยา 

"ลงไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยเถอะ ทำหน้าบึ้งเช่นนี้ ข้าพลอยอึดอัดตาไปด้วย"

เยี่ยนหรงขมวดคิ้วด้วยความฉงน แต่นางก็ยอมลงจากรถม้าตามเขาแต่โดยดี ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามถนนในตลาดที่มีพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงขายของนานาชนิด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงจอแจของผู้คน

สายตาของเยี่ยนหรงกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับแผงขายเครื่องประดับหยกงดงามชิ้นหนึ่ง นางหยุดยืนมองปิ่นหยกสลักลายดอกไม้ประณีตนั้นด้วยแววตาชื่นชม เมื่อพ่อค้าเอ่ยราคาและนึกถึงกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่าของตนเอง นางก็ได้แต่ถอนหายใจยาว แล้วเบือนหน้าหนีเดินเลี่ยงไปทางแผงขายขนมโบราณต่อ

นางยืนมองขนมเปี๊ยะและขนมหวานหลากสีสันด้วยความอยากกิน เนื่องจากตื่นเต้นและเครียดมาตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรลงท้องเลยสักนิด ดวงตากลมโตมองขนมสลับไปมาราวกับอาลัยอาวรณ์

หลี่เย่าถิงที่เดินตามประกบอยู่เงียบ ๆ คอยลอบสังเกตอาการของนางทุกกระเบียดนิ้ว เขาสังเกตเห็นแววตาที่มองปิ่นหยกแล้วถอนหายใจ รวมถึงอาการยืนกลืนน้ำลายมองขนมหวานด้วยความอยากกินของนาง ดวงตาคมกริบกะพริบปริบ ๆ อย่างสงสัยแกมขบขันในใจ

'สตรีผู้นี้เป็นถึงพระชายาเอกแห่งจวนองค์ชายสิบแต่กลับยืนมองขนมเป็นเด็ก ๆ หรือว่านางจะไม่มีเงินติดตัวเลยสักอีแปะเดียว' 

หลี่เย่าถิงคิดในใจอย่างฉงน

ด้วยความที่อยากพิสูจน์และแอบมีความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูเล็กน้อย หลี่เย่าถิงจึงเข้าไปหาพ่อค้าแผงขายขนม ควักเงินจ่ายเหรียญทองแดงแล้วหยิบห่อขนมเปี๊ยะหอมกรุ่นยื่นไปตรงหน้าเยี่ยนหรงดื้อ ๆ

 "กินเสียสิ ยืนมองจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้ว"

นางสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ก้มมองห่อขนมในมือสลับกับใบหน้าของสวามีด้วยความประหลาดใจ รีบผลักออกทันที

 "หม่อมฉันไม่ได้อยากกินเสียหน่อย ท่านเพ้อเจ้ออะไร หม่อมฉันแค่ยืนมองเฉย ๆ ไม่ได้อยากได้สักนิด ขอบพระทัยแต่ไม่จำเป็นเพคะ"

"ปากแข็งจริงนะเจ้าเนี่ย" 

หลี่เย่าถิงไม่ฟังคำปฏิเสธ เขาถือวิสาสะคว้ามือเรียวของนางขึ้นมา แล้วยัดห่อขนมใส่มือของนางแน่น ๆ บังคับให้รับไว้ 

"อย่าหยิ่งนักเลย หน้าตาเจ้าฟ้องชัดเจนขนาดนั้น ข้าไม่อยากให้ใครมาหาว่าจวนองค์ชายสิบอดอยากปากแห้ง ปล่อยให้พระชายามายืนกลืนน้ำลายมองขนมข้างทางจนเสียชื่อเสียงข้าหรอกนะ"

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินนำหน้าต่อไป ทิ้งให้เยี่ยนหรงยืนถือห่อขนมค้างไว้ สมองคิดไม่ทันกับความปากแข็งแต่ใจดีของสามี นางก้มมองขนมในมือสลับกับแผ่นหลังกว้างที่เดินลิ่วไปไกล ริมฝีปากบางเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว

เมื่อเดินทางกลับมาถึงจวนในยามค่ำคืน บรรยากาศในห้องโถงใหญ่เงียบสงบ หลี่เย่าถิงนั่งลงที่โต๊ะหนังสือ ทันใดนั้นเขาก็เรียกพ่อบ้านประจำจวนเข้ามาพบเป็นการด่วน

"พ่อบ้านฝู" 

หลี่เย่าถิงเอ่ยสั่งเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด

 "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้จัดสรรเบี้ยหวัด ประจำตำแหน่งและค่าใช้จ่ายส่วนตัวของพระชายา ให้เบิกจ่ายตรงตามกำหนดทุกเดือนอย่างสม่ำเสมอ จัดเตรียมสาวใช้ส่วนตัวเพิ่มให้อีกสองคน และจัดสรรงบสำหรับซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับตามใจชอบของนาง เบิกจากคลังจวนได้เลย"

พ่อบ้านประจำจวนชะงัก อ้าปากค้างด้วยความตกใจและแปลกใจเป็นล้นพ้น เนื่องจากองค์ชายทำแต่งานไม่เคยใส่ใจเรื่องเงินทองเลยแม้แต่น้อย แต่วันนี้กลับสั่งการจัดการเรื่องเงินเดือนให้อย่างเป็นเรื่องเป็นราวได้

 แม้จะสงสัยเพียงใดแต่พ่อบ้านก็รีบก้มหน้ารับคำสั่ง

 "พะย่ะค่ะ องค์ชาย"

หลี่เย่าถิงโบกมือให้พ่อบ้านถอยออกไป เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ นึกถึงภาพตอนที่นางยืนมองขนมเมื่อช่วงบ่าย แล้วมุมปากหยักก็เผลอยกยิ้มออกมาอย่างขบขัน

'เฮ้อ เป็นถึงพระชายาเอก แต่ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะเดียว น่าสมเพชเสียจริง เอาเถอะ อย่างน้อยให้เงินนางไปจับจ่ายใช้สอยบ้าง จะได้เลิกทำหน้าหงิกหน้างอใส่ข้าเสียที'