ผู้มากบารมี

ยามสายวันถัดมาเสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พ่อบ้านประจำจวนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อม ในมือถือกล่องไม้ใบย่อม พร้อมด้วยสมุดบัญชีเล่มหนาหลายเล่ม เขาก้มศีรษะทำความเคารพอย่างสำรวม

 พ่อบ้านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 "ตามที่องค์ชายทรงมีพระบัญชาเมื่อคืนนี้ ให้กระหม่อมจัดสรรเบี้ยหวัด เงินเดือนประจำตำแหน่ง และค่าใช้จ่ายส่วนตัวของพระชายา รวมถึงงบประมาณการดูแลจวนใหม่ทั้งหมด กระหม่อมได้รวบรวมตัวเลขและจัดเตรียมเงินสดพร้อมตั๋วเงินมาถวายแล้วพะย่ะค่ะ"

หลิวเยี่ยนหรงกวาดสายตามองกล่องไม้และสมุดบัญชีตรงหน้าอย่างนิ่งสงบ นางไม่ได้แสดงอาการดีใจหรือตื่นตระหนกกับเงินก้อนโตตรงหน้าแม้แต่น้อย เพราะสำหรับนางแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ความเมตตาปรานี แต่เป็นสิทธิอันชอบธรรมที่นางควรจะได้ตั้งแต่แรกในฐานะพระชายาเอก

"ลำบากท่านพ่อบ้านฝูแล้ว"

 เยี่ยนหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง

 "เอาสมุดบัญชีมาให้ข้าดูซิ ว่ารายรับรายจ่ายของจวนเราในแต่ละเดือนมีสภาพคล่องเช่นไร และเบี้ยหวัดที่องค์ชายจัดสรรมาให้เพียงพอต่อการบริหารจัดการภายในมากน้อยแค่ไหน"

พ่อบ้านชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจตกตะลึงปนเปความกังวลเล็กน้อย เพราะปกติแล้วคุณหนูในห้องหอหรือสตรีที่แต่งเข้าจวนมาใหม่ มักจะสนใจแต่เรื่องเครื่องประดับ ผ้าแพรพรรณ หรือการแต่งตัวสวยงาม แต่นี่พระชายากลับเรียกดูสมุดบัญชีและตรวจสอบตัวเลขอย่างจริงจังตั้งแต่วันแรก เขารีบส่งสมุดบัญชีถวายให้นางโดยดี

หลิวเยี่ยนหรงรับสมุดบัญชีมาพลิกเปิดดูทีละหน้า ไล่สายตาตรวจทานตัวเลขรายรับจากคลังหลวงและรายจ่ายยิบย่อยในจวนอย่างรวดเร็ว สมองของนางคิดอย่างแม่นยำราวกับลูกคิดเคลื่อนที่ แม้ภายนอกจวนองค์ชายสิบจะดูยิ่งใหญ่หรูหราสมฐานะเชื้อพระวงศ์ แต่เมื่อดูจากตัวเลขในบัญชีแล้ว กลับพบร่องรอยความผิดปกติบางอย่าง

ตัวเลขการเบิกจ่ายค่าเสบียงและค่าบำรุงรักษาเรือนในบางเดือนสูงผิดปกติ ทั้งที่บ่าวไพร่ในจวนมีจำนวนไม่มากนัก

หรือว่ามีหนอนบ่อนไส้แอบสูบเลือดสูบเนื้อจวนนี้อยู่สินะ เยี่ยนหรงแค่นหัวเราะเยาะในใจ ใบหน้านางยังคงเรียบเฉย นางปิดสมุดบัญชีลงช้า ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองพ่อบ้าน

"ข้าเข้าใจตัวเลขทั้งหมดแล้ว ท่านพ่อบ้านทำหน้าที่ได้ไม่เลว ขอบใจมาก" 

เยี่ยนหรงเอ่ยอนุญาตให้พ่อบ้านออกไปจัดการงานอื่น ๆ ก่อน

ในจังหวะที่พ่อบ้านกำลังจะเดินออกจากห้อง ประตูก็เปิดออกอีกครั้งโดยไม่รออนุญาต ร่างท้วมของหมัวมัวเจิ้ง แม่บ้านอาวุโสผู้ดูแลความเรียบร้อยภายในจวนก็เข้ามาด้วยท่าทางหยิ่งทะนง สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความถือดีที่ปิดไม่มิด

หมัวมัวเจิ้งผู้นี้เป็นข้าราชบริพารเก่าแก่ที่วังหลวงคัดเลือกเข้ามาดูแลจวนและรับใช้หลี่เย่าถิงมาตั้งแต่อายุเพียงสิบขวบ นางผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก และกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในการจัดการบ่าวไพร่ภายในจวนมานาน จนทำให้บ่าวคนอื่น ๆ ต่างเกรงกลัวและนอบน้อมนางยิ่งกว่าใคร ยิ่งไปกว่านั้นในใจลึก ๆ ของหมัวมัวเจิ้ง นางแอบหวังและวางแผนมาตลอดว่าจะผลักดันหลานสาวแท้ ๆ ของตนเองให้ขึ้นมาเป็นอนุภรรยาในเรือน เพื่อคุมอำนาจและผลประโยชน์ทั้งหมดไว้ในกำมือ

ดังนั้นเมื่อมีพระชายาเอกผู้มีเบื้องหลังเป็นบุตรสาวอนุต้อยต่ำจากตระกูลขุนนางแต่งเข้ามา นางจึงรู้สึกขัดหูขัดตาและไม่เคยนับถือเยี่ยนหรงจากใจจริงเลยแม้แต่น้อย

หมัวมัวเจิ้งย่อกายทำความเคารพตามพิธีการแบบขอไปที น้ำเสียงที่ทักทายจึงเจือความกระด้างและเย่อหยิ่งอย่างเห็นได้ชัด

 "เรียนพระชายา หม่อมฉันหมัวมัวเจิ้ง มารายงานตัวเพื่อชี้แจงกฎระเบียบและแนวทางการปฏิบัติตัวภายในจวนองค์ชายสิบเพคะ"

เยี่ยนหรงชำเลืองสายตามองหญิงสูงวัยตรงหน้า นางไม่ได้เอ่ยปากขัดขวาง ปล่อยให้อีกฝ่ายได้แสดงงิ้วออกโรงตามใจชอบ

หมัวมัวเจิ้งเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองสำรวจพระชายาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน ในใจนึกนินทาและดูถูกเหยียดหยาม

'ก็แค่คุณหนูลูกอนุตกยาก ไร้ซึ่งอำนาจหนุนหลัง แถมองค์ชายก็ไม่ได้โปรดปรานหรือใส่ใจอันใด มีสิทธิ์อะไรมานั่งจัดการจวนแห่งนี้ อีกไม่นานหรอก ข้าจะบีบให้นางอยู่ไม่ได้เอง'

"จวนองค์ชายสิบแห่งนี้ มีกฎระเบียบที่เข้มงวดและสืบทอดปฏิบัติต่อกันมานานเพคะ" 

หมัวมัวเจิ้งเริ่มร่ายยาวด้วยน้ำเสียงสั่งสอนราวกับตัวเองเป็นเจ้านาย

 "บ่าวไพร่ทุกคนมีหน้าที่รับผิดชอบชัดเจน พระชายาเพิ่งแต่งเข้ามาจากตระกูลภายนอก อาจจะยังไม่คุ้นชินกับวิถีชีวิตภายในจวนเชื้อพระวงศ์ เกรงว่าหากทำอะไรตามอำเภอใจ จะสร้างความเสื่อมเสียมาถึงองค์ชายเปล่า ๆ"

นางหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะแกล้งเอ่ยเหน็บแนมด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน 

"อีกอย่าง ข้าวของเครื่องใช้ อาหารการกิน และเบี้ยเลี้ยงต่าง ๆ ในจวนแห่งนี้ ล้วนมาจากงบประมาณจำกัด บ่าวไพร่ต้องทำงานเหน็ดเหนื่อยตรากตรำ พระชายาซึ่งเติบโตมาในเรือนหลังที่อาจจะไม่ได้สุขสบายหรือขัดสนมาก่อน เมื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว สมควรต้องรู้จักประหยัดอดออมไม่ใช่ทำตัวฟุ่มเฟือยหรือเรียกร้องสิ่งเกินตัว เหมือนอย่างที่สตรีบางคนชอบทำกันเพคะ"

คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามและสั่งสอนเจ้านายเช่นนี้ หากเป็นสตรีอ่อนแอทั่วไปคงจะโกรธจนตัวสั่น หรือน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจไปแล้ว

แต่หลิวเยี่ยนหรงกลับนั่งนิ่งสนิท นางประสานมือไว้ที่ตัก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงไปยังหมัวมัวเจิ้งด้วยแววตานิ่งสงบ เยียบเย็นและอ่านไม่ออก นางนั่งฟังทุกคำพูดที่อีกฝ่ายพ่นออกมาด้วยท่าทีสุขุม ราวกับกำลังฟังเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญบินวนไปมา

เยี่ยนหรงฉลาดพอที่จะมองออกตั้งแต่แววตาและท่าทีของหมัวมัวเจิ้งแล้วว่าคนแก่คนนี้ไม่ได้มาเพื่อรายงานตัวด้วยความเคารพ แต่ตั้งใจมาลองดีและประกาศสงครามประสาท เพื่อข่มขวัญให้นางกลายเป็นพระชายาหุ่นเชิดที่ไร้อำนาจ

หากวันนี้นางยอมก้มหัว ยอมจำนน หรือแสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย ข่าวลือจะแพร่สะพัดไปทั่วจวนว่าพระชายาเอกเป็นคนไร้น้ำยา และหลังจากนั้นนางจะไม่มีวันสั่งการบ่าวไพร่คนไหนในจวนได้อีกเลย พวกเขาจะยิ่งได้ใจและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางจนจมดิน

บรรยากาศภายในห้องโถงกดดันขึ้นเรื่อย ๆ หมัวมัวเจิ้งเห็นเยี่ยนหรงนิ่งเงียบไม่ปริปากเถียง นึกว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัวและยอมจำนนต่อบารมีของตน รอยยิ้มหยันจึงผุดขึ้นที่มุมปากอย่างได้ใจ

ทันใดนั้นเอง หลิวเยี่ยนหรงก็ระบายยิ้มบาง ๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา กลับเยือกเย็นและทรงพลังจนทำให้หมัวมัวเจิ้งถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน

"พูดจบแล้วหรือยัง หมัวมัว" 

เยี่ยนหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่น้ำเสียงนั้นกลับทรงอำนาจสะกดให้คนฟังต้องสะดุ้งสุดตัว

หมัวมัวเจิ้งชะงัก ขมวดคิ้วลึกทันที

 "พระชายาหมายความว่าอย่างไรเพคะ"

เยี่ยนหรงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างระหงก้าวเดินเข้ามาใกล้หมัวมัวเจิ้งทีละก้าว สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองหญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง 

"เจ้าบอกว่าเจ้าอยู่รับใช้จวนนี้มานาน ตั้งแต่องค์ชายยังทรงพระเยาว์ เจ้าจึงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาอบรมสั่งสอนข้า ว่าข้าควรประพฤติตัวอย่างไร และควรใช้ชีวิตอย่างไรในจวนของสามีข้าอย่างนั้นสินะ"

น้ำเสียงที่เน้นย้ำทำให้หมัวมัวเจิ้งหน้าถอดสีเล็กน้อย รู้สึกถึงแรงกดดันประหลาดที่แผ่ออกมาจากร่างของพระชายา

"หม่อมฉันเพียงแต่หวังดี เกรงว่าพระชายาจะทำผิดกฎระเบียบของจวน" 

หมัวมัวเจิ้งเริ่มแก้ตัวเสียงสั่นเล็กน้อย

เยี่ยนหรงแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์เฉียบขาด

 "หวังดีหรือหวังอำนาจ หรือหวังจะสอดมือเข้ามาจัดการทุกอย่างในจวนแทนข้า เพื่อปกปิดความผิดปกติอะไรบางอย่างที่พวกเจ้าแอบทำลับหลังองค์ชายกันแน่"

คำพูดตรงประเด็นราวกับถูกศรปักเข้ากลางใจ ทำให้หมัวมัวเจิ้งหน้าซีดเผือด ตกใจจนละล่ำละลัก

 "พระชายาตรัสอะไรเพคะ หม่อมฉันซื่อสัตย์สุจริตต่อจวนองค์ชายมาตลอดชีวิต ไม่เคยกล้าทำเรื่องเสื่อมเสีย"

"หุบปาก!"

 เยี่ยนหรงตวัดเสียงกร้าวขึ้นเล็กน้อย เด็ดขาดและทรงพลังจนหมัวมัวเจิ้งสะดุ้งเฮือก หุบปากทันที

 "จำใส่สมองของเจ้าเอาไว้ให้ดี หมัวมัวเจิ้ง ข้าจะแต่งเข้ามาด้วยฐานะใด หรือตระกูลเดิมของข้าจะเป็นเช่นไร หาใช่เรื่องที่บ่าวไพร่ชั้นต่ำอย่างเจ้าจะเอามาวิพากษ์วิจารณ์หรือดูแคลน ในเมื่อองค์ชายทรงมอบอำนาจการบริหารจัดการภายในจวนให้ข้าแล้ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป กฎในจวนแห่งนี้ข้าจะเป็นผู้กำหนดเอง"

เยี่ยนหรงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด กดสายตามองลงอย่างดุดัน

 "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าจะสั่งตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่าย ค่าเสบียง และทรัพย์สินทุกชิ้นในจวนอย่างละเอียด หากพบว่าผู้ใดแอบอ้างเพื่อตอดเล็กตอดน้อยยักยอกเงินแม้แต่แดงเดียว ข้าจะส่งตัวเข้าคุกทางการและโบยจนตายคาไม้ โดยไม่แม้แต่จะปรานี!"

หมัวมัวเจิ้งเข่าอ่อนยวบลงเกือบทรุด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและตกใจ ไม่คิดเลยว่าคุณหนูที่ดูบอบบางและไร้ที่พึ่งผู้นี้ จะมีความดุดันและเฉียบคมราวกับเสือได้ถึงเพียงนี้

"ส่วนเจ้า" 

เยี่ยนหรงมองหมัวมัวเจิ้งด้วยสายตารังเกียจระคนเหยียดหยาม 

"ในฐานะที่เจ้าเป็นหัวหน้าแม่บ้าน ไร้สัมมาคารวะต่อพระชายาเอก และพยายามก้าวก่ายอำนาจเจ้านาย รับโทษโบยสิบทีเพื่อเป็นการเตือนสติ แล้วออกไปสำนึกผิดที่ท้ายจวนสามวัน!"

"พระชายา! พระชายาโปรดเมตตาด้วยเพคะ หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่กล้าแล้วเพคะ!" 

หมัวมัวเจิ้งร้องโวยวายเสียงหลง รีบหมอบกราบลงกับพื้นอย่างตื่นตระหนก

เยี่ยนหรงสะบัดชายเสื้อหันหลังให้ ไม่แม้แต่จะชายตามองอีก คำสั่งเด็ดขาดประกาศกร้าวออกไปอย่างไม่ไว้หน้าใคร งานนี้ ใครหน้าไหนที่คิดจะลองดีกับนางจะต้องชดใช้ด้วยบทเรียนราคาแพงอย่างสาสม