คิดปีนเตียงยกฐานะตน

หลิวเยี่ยนหรงค่อย ๆ ปลุกสติสัมปชัญญะให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราในยามเช้า นางขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเมื่อยขบ แต่ความรู้สึกนุ่มสบายที่แผ่นหลังและสัมผัสอุ่น ๆ กลับทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

เมื่อคืนนี้นางจำได้แม่นว่าตนเองหนีลงมาปูฟูกนอนบนพื้นแข็ง ๆ ข้างเตียง เหตุไฉนตอนนี้ร่างกายของนางถึงได้มานอนอยู่บนเตียงมงคลหลังใหญ่หนานุ่มนี่ได้เล่า

หลิวเยี่ยนหรงสะดุ้งสุดตัว ดีดกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง จังหวะนั้นสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของ หลี่เย่าถิง ที่นั่งไขว่ห้างถือถ้วยชาอยู่ตรงโต๊ะน้ำชาเรียบร้อยแล้ว เขาสวมชุดลำลองผ้าไหมเนื้อดี ใบหน้าคมคายไร้ความเหน็ดเหนื่อย แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจับจ้องมองมาที่นางนิ่งสนิท ราวกับนั่งรอดูละครฉากใหญ่มานานแล้ว

หัวใจของเยี่ยนหรงเต้นกระหน่ำรัว นางกวาดตามองตัวเองที่ยังคงอยู่ในชุดนอนเรียบร้อย ก่อนจะเหลือบไปเห็นสิ่งของชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าเขา

ขวดยานอนหลับขวดเล็กที่นางอุตส่าห์ปาออกนอกหน้าต่างไปเมื่อคืน

หลี่เย่าถิงยกยิ้มมุมปาก รังสีความกดดันและน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาช้า ๆ เขานั่งประสานมือวางขวดยานั้นไว้ตรงกลาง

 "ตื่นแล้วหรือ เมื่อคืนเจ้าคงนอนหลับสบายดีสินะ ถึงได้ย้ายตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงของข้าได้"

หลิวเยี่ยนหรงพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติให้มั่นคง สมองพยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว นางปั้นสีหน้าให้สงบนิ่งที่สุด แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

 "หม่อมฉัน ละเมอขึ้นมาเองเพคะ ต้องขออภัยที่เสียมารยาท"

"ละเมอ" 

หลี่เย่าถิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเดินตรงมาหยุดยืนข้างเตียง โน้มตัวลงต่ำใบหน้าเข้าใกล้จนนางต้องเอนหลังหนีเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่มองนางอย่างจับผิด 

"ละเมอแล้วยังอุตส่าห์เก็บสิ่งนี้ติดมือมาด้วยอย่างนั้นหรือ"

นิ้วเรียวยาวหยิบขวดยาขวดเล็กขึ้นมาเคาะเบา ๆ 

"ข้าให้องครักษ์ไปเก็บเจ้าสิ่งนี้มาจากพุ่มไม้ใต้หน้าต่างเมื่อคืน เจ้าจำได้หรือไม่ว่ามันคืออะไร"

หลิวเยี่ยนหรงหัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ นางรู้ว่าหากปฏิเสธอย่างไร้เหตุผล หรือแสดงพิรุธออกมา มีหวังความแตกและถูกมองว่าเป็นสายลับตระกูลหลิวแน่ ๆ นางเป็นคนฉลาดพอที่จะไม่ตอบโฉ่งฉ่างให้ดูโง่เขลา จึงแสร้งตีหน้าซื่อสลับกับความกังวลเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อน

"อ๋อ... สิ่งนี้" นางถอนหายใจเบา ๆ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

"เป็นยานอนหลับสมุนไพรประจำตัวที่ท่านแม่จัดเตรียมให้หม่อมฉันพกติดตัวหม่อมฉันมักจะนอนไม่หลับยามต้องอยู่แปลกที่ คืนแรกที่แต่งเข้ามา หม่อมฉันกังวลใจยิ่งนักกลัวว่าจะรบกวนท่าน หม่อมฉันจึงเตรียมไว้กินเพื่อจะได้หลับสนิท"

นางกล่าวอ้างด้วยเหตุผลที่ดูสมเหตุสมผลเพื่อเอาตัวรอด แต่หลี่เย่าถิงเป็นใครเล่า เขาเป็นคนไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ ย่อมรู้ทันลูกไม้ตื้น ๆ เหล่านี้ทันที

หลี่เย่าถิงหรี่ตามองนางอย่างรู้ทัน เขารู้ว่านั่นคือยานอนหลับที่ตระกูลหลิวแอบยัดไส้มาให้ใช้มอมเหล้าเขา แต่นางกลับพลิกแพลงคำพูดได้อย่างรวดเร็วและแนบเนียนไม่เบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากขององค์ชายหนุ่ม

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นยานอนหลับแก้โรคประหม่าของพระชายานี่เอง" หลี่เย่าถิงเอ่ยน้ำเสียงลากยาวแฝงความขบขัน 

"แต่แปลกนะ เมื่อครู่ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่ามันคือยาอะไร เหตุใดพระชายาถึงรู้เล่าว่ามันเป็นยานอนหลับ"

หลิวเยี่ยนหรงชะงักทันที ซวยแล้ว หลุมพรางที่เขาขุดไว้นางดันร่วงลงไปเต็ม ๆ

ใบหน้างามฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว พลางยิ้มแห้ง ๆ

 "ก็... ก็หม่อมฉันเป็นคนพกมาเอง ย่อมต้องรู้สิเพคะ ว่ามันคือยาอะไร"

"หึ ๆ เจ้าแก้ตัวได้เก่งนัก" หลี่เย่าถิงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บขวดยานั้นใส่ในอกเสื้อ 

"เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าไม่ได้ใช้มันทำร้ายข้า ข้าก็จะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่จำไว้ ว่าการเล่นซ่อนหาในจวนของข้า จงระวังตัวให้ดี อย่าให้ข้าจับได้คาหนังคาเขาเป็นครั้งที่สอง มิฉะนั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่"

พูดจบ หลี่เย่าถิงก็สะบัดชายเสื้อเดินหันหลังให้

 "รีบแต่งตัวลุกขึ้นเสีย วันนี้เรามีกำหนดการสำคัญต้องเข้าวังหลวงไปเข้าเฝ้า เสด็จพ่อเพื่อถวายพระพรและรับน้ำชาพระราชทาน"

เมื่อแผ่นหลังกว้างเดินลับออกไปจากห้อง เยี่ยนหรงถึงกับทรุดตัวลงพิงหัวเตียง พรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างโล่งอก 

"รอดตัวเฉียดฉิวเกือบตาย องค์ชายสิบผู้นี้ร้ายกาจเป็นบ้า"

สองชั่วยามต่อมา ขบวนรถม้าของจวนองค์ชายสิบก็เคลื่อนมาถึงหน้าวังหลวง บรรยากาศภายในท้องพระโรงยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม

หลี่เย่าถิงและหลิวเยี่ยนหรงเดินเคียงคู่กันเข้ามาด้านใน คุกเข่าถวายบังคมต่อหน้าพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ

"ถวายพระพรฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี" 

ทั้งสองกล่าวพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

องค์ฮ่องเต้ประทับนั่งบนบัลลังก์ทอง ทอดพระเนตรมองบุตรชายคนที่สิบผู้เงียบขรึมและถูกมองข้ามมาโดยตลอด กับสะใภ้จากตระกูลหลิว พระพักตร์ของพระองค์ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ที่คาดเดาความรู้สึกได้ยาก

"ลุกขึ้นเถิด" 

ทรงตรัสด้วยพระสุรเสียงกังวานทรงอำนาจ

 "เย่าถิง เจ้าแต่งงานมีครอบครัวแล้ว นับว่าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกขั้น จงตั้งใจดูแลพระชายาให้ดี รัชทายาทและพี่น้องของเจ้าต่างก็มีภาระหน้าที่กันหมดแล้ว เจ้าเองก็ควรช่วยแบ่งเบาภาระบ้านเมืองตามสมควร"

"ขอบพระทัยฝ่าบาทสำหรับพระเมตตา กระหม่อมจะจดจำใส่เกล้าพะย่ะค่ะ" 

หลี่เย่าถิงตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

ฮ่องเต้แย้มพระสรวลอย่างพอพระทัย ก่อนจะหันมาทอดพระเนตรหลิวเยี่ยนหรง

 "ส่วนเจ้า หลิวเยี่ยนหรง เจ้าเป็นบุตรีขุนนางตระกูลใหญ่ ย่อมรู้ความดีงาม จงเป็นภรรยาเคียงบ่าเคียงไหล่คอยสนับสนุนสวามีในยามยากลำบาก ขอให้พวกเจ้าครองคู่กันด้วยความสมานฉันท์ มีความสุขความเจริญ เป็นกำลังสำคัญของราชสำนักต่อไป"

"หม่อมฉันขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณและคำอวยพร"

 เยี่ยนหรงย่อกายถวายความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ

ขันทีนำถ้วยน้ำชามงคลมาถวาย ทั้งสองรับมาดื่มเพื่อเป็นสิริมงคล แต่ว่าแม้บรรยากาศต่อหน้าพระพักตร์จะดูอบอุ่นและราบรื่น ในใจของทั้งสองต่างรู้ว่า สายตาที่คอยสอดส่องและอำนาจมืดของฝ่ายตรงข้ามกำลังจ้องมองอยู่ทุกฝีก้าว การใช้ชีวิตในจวนองค์ชายสิบหลังจากนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง

​ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากประตูวังหลวง มุ่งหน้ากลับสู่จวนองค์ชายสิบ บรรยากาศภายในรถม้าคันใหญ่กว้างขวาง แต่อัดแน่นไปด้วยความอึดอัดและไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของทั้งสองคน

​หลี่เย่าถิงนั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาดุจเหยี่ยวเหลือบมองสตรีที่นั่งหลังตรงเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ความเคลือบแคลงสงสัยและอคติที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันแรกทำให้เขาทนเก็บความอึดอัดไว้ไม่ไหว

​"หลิวเยี่ยนหรง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลายความเงียบ

 "ข้าอยากรู้เสียจริง เหตุใดสตรีอย่างเจ้า ถึงยอมเอาอนาคตมาผูกติดกับองค์ชายไร้อำนาจเช่นข้า"

​หลิวเยี่ยนหรงหันขวับมามองเขา ดวงตากลมโตฉายความอึดอัดใจ นางจะบอกความจริงได้อย่างไรเล่าว่านางถูกบีบบังคับเอาชีวิตมารดามาเป็นตัวประกัน หากพูดออกไป ความลับเรื่องที่ตระกูลหลิวส่งนางมาสอดแนมก็จะยิ่งมัดตัวแน่นหนา นางจึงจำต้องเลือกคำตอบที่ดูเป็นสตรีตระกูลใหญ่ทั่วไป

 "หม่อมฉันแต่งงานตามรับสั่ง อีกอย่าง การทำตามคำสั่งของบิดามารดาเพื่อแสดงความกตัญญูก็คือหน้าที่ของบุตรมิใช่หรือเพคะ"

​กตัญญูอะไรกัน หลี่เย่าถิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน สายตาที่เขามองนางเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ยานอนหลับปริศนาเมื่อคืนยังคงติดค้างอยู่ในใจ ประกอบกับอคติที่ว่านางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกส่งมา จึงทำให้เขาพ่นวาจาเชือดเฉือนออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

​หลี่เย่าถิงเหยียดยิ้มเย็นชา

 "อย่ามาพูดคำนี้ให้ข้าได้ยินเลยอยากแต่งเข้ามาในราชวงศ์จนตัวสั่น ถึงกับยอมทำตัวไร้ค่าให้คนครหาเหยียบย่ำ หรือว่าเจ้าไม่ได้ใช้ความสามารถอันใดเลย คิดแต่จะใช้เรือนร่างและเตียงนอนของข้า ไต่เต้าเพื่อยกฐานะจากบุตรอนุสาวใช้ต่ำต้อย ให้กลายเป็นชายาผู้สูงศักดิ์กันแน่"

​คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามชาติกำเนิดและศักดิ์ศรีพุ่งเข้าใส่หน้าตรง ๆ ​ดวงตาของเยี่ยนหรงลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ ความอัดอั้นตันใจที่ต้องอดทนอดกลั้นมาตลอดระเบิดออกมา นางจ้องหน้าเขาเขม็งแล้วสวนกลับด้วยน้ำเสียงเผ็ดร้อนทันที

​"ถ้าไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังจริง ๆ ก็เลิกพูดจาดูถูกคนอื่นเสียทีเถอะเพคะ" 

เยี่ยนหรงเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโกรธแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว 

"ถ้าหม่อมฉันคิดเช่นนั้นแล้วอย่างไร ในเมื่อโอกาสและสิทธิ์อันชอบธรรมที่พึงมีมันหาได้ยากเย็นแสนเข็ญ เมื่อได้สิ่งนี้มาแล้ว มีหรือที่คนอย่างหม่อมฉันจะปล่อยให้หลุดมือ"

​พลันสีหน้าของหลี่เย่าถิงก็แปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น คำพูดตอบกลับอย่างไร้ความเกรงกลัวและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างเปิดเผยของนาง ทำให้เขาคาดไม่ถึง

​ดวงตาคมลุกวาวด้วยความโกรธและดูแคลนหนักข้อขึ้นไปอีก ความเกลียดชังระคนสมเพชฉายชัดขึ้นในแววตาของเขา 

"ยอมรับออกมาตามตรงเสียทีสินะว่าเจ้าก็แค่สตรีทะเยอทะยานคนหนึ่ง"

​หลี่เย่าถิงสะบัดหน้าหนีด้วยความขยะแขยงระคนโมโห เขาไม่อยากเสวนาต่อกับสตรีปากกล้าผู้นี้ให้อารมณ์เสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว ทันทีที่รถม้าวิ่งมาถึงทางแยกใกล้เขตตลาด เขาก็สั่งการเสียงกร้าวทันที

​"หยุดรถม้า!"

​คนขับรถม้ารีบดึงบังเหียนหยุดรถด้วยความตกใจ หลี่เย่าถิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเตรียมลงจากรถม้าโดยไม่ชายตามองภรรยาหมาด ๆ แม้แต่น้อย ก่อนจะหันมาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา

​"เจ้ากลับจวนไปคนเดียวเสียเถอะ ข้าจะไปทำธุระ อยู่ร่วมรถม้ากับคนตลบตะแลงอย่างเจ้า ข้าหายใจไม่ออก"

​พูดจบ ร่างสูงโปร่งก็กระโดดลงจากรถม้า หันไปสั่งคนขับรถม้าเสียงเข้ม

 "พาพระชายากลับจวนไป"

 แล้วก้าวเดินฉับ ๆ จากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้หลิวเยี่ยนหรงนั่งกำหมัดแน่นด้วยความโกรธกรุ่นอยู่ภายในรถม้าตามลำพัง

​