แผนการล้มเหลว

ภายในห้องหนังสือส่วนตัวที่เงียบสงบ แสงเทียนสว่างไสวขับให้บรรยากาศรอบกายดูเคร่งขรึมและจริงจัง หลี่เย่าถิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุจเหยี่ยวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างยามราตรี ทันใดนั้นเงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ร่อนลงมาจากระเบียงอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะคุกเข่าทำความเคารพเบื้องหน้า

"ทูลองค์ชาย มีรายงานจากเรือนหลักพะย่ะค่ะ" 

องครักษ์เงาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา ชัดเจนแจ่มแจ้ง

หลี่เย่าถิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ผายมือเป็นเชิงอนุญาตให้รายงาน

 "ว่ามา เกิดเรื่องใดขึ้นที่เรือนหลัก หรือว่าพระชายาของข้าไปก่อความวุ่นวายอันใดอีก"

องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย ก่อนจะถ่ายทอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน

 "หาได้เป็นเช่นนั้นไม่พะย่ะค่ะ วันนี้ หมัวมัวเจิ้ง แม่บ้านอาวุโสผู้ดูแลความเรียบร้อยและกุมอำนาจในจวนมานาน ได้บุกเข้าไปหาพระชายาเพื่อชี้แจงกฎระเบียบและพยายามข่มขวัญ แสดงท่าทีดูแคลนและล่วงเกินพระชายาอย่างไม่ไว้หน้า"

มุมปากของหลี่เย่าถิงกระตุกขึ้นด้วยความสนใจ เขารู้นิสัยใจคอของหมัวมัวเจิ้งดี นางระเบียบจัดถือดีในบารมีเก่ามานาน เขากำลังรอดูอยู่พอดีว่าสตรีที่เพิ่งแต่งเข้ามาอย่างหลิวเยี่ยนหรงจะรับมือกับเสือเฒ่าเขี้ยวลากดินผู้นี้อย่างไร

 "แล้วอย่างไรต่อ พระชายาของข้าวิ่งหนีมาร้องไห้ฟูมฟาย หรือไปฟ้องพ่อบ้านให้จัดการล่ะ"

"เปล่าเลยพะย่ะค่ะ" 

องครักษ์เงาตอบด้วยน้ำเสียงตกตะลึง 

"พระชายาหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางนั่งฟังเงียบ ๆ จนกระทั่งหมัวมัวเจิ้งพูดจบ จากนั้นพระชายาก็สวนกลับด้วยวาจาเฉียบคมและประกาศกร้าวเด็ดขาด สั่งตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่ายทั้งหมดในจวนเพื่อกวาดล้างการทุจริต และที่สำคัญ พระชายามีรับสั่งให้โบยหมัวมัวเจิ้งสิบทีทันที พร้อมให้ไปสำนึกผิดที่ท้ายจวนสามวัน พะย่ะค่ะ"

หลี่เย่าถิงชะงัก มือที่กำลังถือถ้วยชาหยุดค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง เขานิ่งงันไปชั่วขณะ สมองทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว สตรีบอบบางที่เติบโตมาในเรือนหลังของตระกูลหลิว ผู้ถูกมองว่าเป็นเพียงหมากเบี้ยไร้ค่าและอ่อนแอ กลับมีความเด็ดขาดเฉียบคม กล้าหักหน้าและลงทัณฑ์แม่บ้านผู้ทรงอิทธิพลในจวนของเขาได้อย่างราบคาบในวันเดียว

รอยยิ้มมุมปากค่อยๆ ผุดขึ้นอย่างช้า ๆ แววตาฉายประกายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด 

'หึ ช่างน่าสนใจเสียจริง บุตรสาวอนุผู้ถูกกดขี่ในตระกูลหลิว ไฉนจึงซ่อนเขี้ยวเล็บที่แหลมคมถึงเพียงนี้ไว้ใต้ท่าทีเรียบร้อยเล่า นางทำให้ข้าประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริง ๆ'

แม้ในใจจะนึกชื่นชมและทึ่งในความเด็ดขาดของนางเพียงใด แต่วิสัยของอดีตแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบและเผชิญหน้ากับความตายมาโชกโชน ย่อมไม่ประมาทเลินเล่อ หลี่เย่าถิงหุบยิ้มลงปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมแล้วเอ่ยสั่งองครักษ์เงาเสียงเข้ม

"เจ้าจงส่งคนคอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของพระชายาต่อไปอย่างใกล้ชิด ว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือนางติดต่อกับใครนอกจวนหรือไม่ ให้มารายงานข้าทันที"

"พะย่ะค่ะ" องครักษ์เงารับคำสั่ง แล้วสะบัดร่างหายวับไปกับความมืดในชั่วพริบตา

หลี่เย่าถิงทอดสายตามองเปลวเทียนที่ไหววูบในความมืด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอีกครั้งอย่างครุ่นคิด ในเมื่อนางแสดงความสามารถในการจัดการเรือนหลังได้อย่างยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ เขาก็จะยอม ปล่อยมือให้นางได้บริหารจัดการจวนตามใจชอบไปก่อน เพื่อรอดูว่าหมากตัวนี้จะเดินไปในทิศทางใดต่อ

ด้านฝั่งตรงข้ามที่จวนลับแห่งหนึ่งในย่านชานเมืองอันเงียบสงบ

บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและไอเย็นยะเยือก

องค์ชายรองหลี่เยี่ยนหลิงประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้อย่างองอาจ ทว่าสีหน้ากลับบูดบึ้งเคร่งเครียด ดวงตาเรียวรีฉายแววเจ้าเล่ห์และหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน เบื้องล่างมี เสนาบดีหลิวเจ๋อ เจ้ากรมอาญา และบุตรชายเจ้ากรมอาญา นั่งคุกเข่ารอรับคำสั่งอยู่ด้วยความยำเกรง

"พวกเจ้าทำงานกันประสาอะไร" 

องค์ชายรองตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนสะเทือน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว 

"ผ่านมาหลายวันแล้ว แผนการส่งตัวหลิวเยี่ยนหรงเข้าไปสอดแนมในจวนองค์ชายสิบ กลับไม่ได้หลักฐานอะไรที่เป็นประโยชน์กลับมาเลยแม้แต่นิดเดียว ล่าสุด เด็กนั่นยังทำตัวเหลวไหลจนทำอะไรไม่ได้เรื่อง!"

เสนาบดีหลิวสะดุ้งสุดตัว รีบหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง 

"องค์ชายโปรดระงับพระทัย กระหม่อมได้ตักเตือนและคาดคั้นนางอย่างหนักหน่วงแล้วพะย่ะค่ะ แต่องค์ชายสิบระแวงและจับตาดูนางเข้มงวดมาก ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก"

เจ้ากรมอาญาประสานมือเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดไม่แพ้กัน

 "จริงพะย่ะค่ะองค์ชาย หากปล่อยเวลาให้เนิ่นนานไปมากกว่านี้ เกรงว่าหากองค์ชายสิบเกิดไหวตัวทันขึ้นมา หรือสืบทราบเบาะแสเรื่องจดหมายลับติดต่อกองกำลังกบฏที่เชื่อมโยงกับพวกเราเข้า แผนการใหญ่ที่เราวางรากฐานกันมาหลายปีอาจจะพังทลายลงในพริบตาเดียว"

คำว่าจดหมายลับติดต่อกองกำลังกบฏทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น

หลี่เยี่ยนหลิงขบกรามแน่น ความหวาดระแวงพวยพุ่งขึ้นในอกจนสมองแทบระเบิด ตัวเขาเองคือผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงและเก็บซ่อนต้นฉบับจดหมายลับ ฉบับสำคัญที่เคยติดต่อเจรจากับกลุ่มกบฏชายแดนเอาไว้ในที่ลับตาอย่างแน่นหนาและระแวงสูงสุด แม้แต่คนสนิทก็ยังไม่ยอมให้รู้เพราะเขารู้ดีว่าหากหลักฐานชิ้นนี้หลุดลอดไปถึงมือฮ่องเต้หรือรัชทายาท หัวของเขาคงหลุดออกจากบ่าเป็นแน่

ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องหาทางโยนความผิดไปให้หลี่เย่าถิง ผู้เป็นเสี้ยนหนามตำใจมารับเคราะห์แทน โดยการส่งจดหมายลับปลอมหรือพยานหลักฐานไปยัดเยียดให้จวนองค์ชายสิบ เพื่อให้ฮ่องเต้ทรงกริ้วและกำจัดองค์ชายสิบพ้นทาง

แต่แผนการนั้นจำเป็นต้องอาศัย คนในอย่างหลิวเยี่ยนหรง เป็นผู้ช่วยล้วงความลับหรือแอบนำหลักฐานไปวางไว้ข้างใน

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดดาล ดวงตาเรียวรีหรี่แคบลงอย่างเจ้าเล่ห์และเหี้ยมเกรียม เขาจ้องมองเสนาบดีหลิวด้วยสายตาดุจคมมีด

"ท่านเสนาบดีหลิว" 

หลี่เยี่ยนหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง 

"ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช้วิธีการสกปรกหรือบีบคั้นด้วยวิธีใด จงส่งคนแอบนำจดหมายคำสั่งไปให้หลิวเยี่ยนหรงทันที สั่งให้นางใช้ฐานะพระชายาเอก ค้นหาและล้วงเอาหลักฐานหรือจดหมายลับภายในจวนองค์ชายสิบออกมาให้ได้"

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า แววตาสะท้อนความเหี้ยมโหดอำมหิต 

"บอกลูกสาวอกตัญญูของเจ้าด้วยหากยังทำงานพลาดอีกครั้ง หรือกล้าตลบหลังพวกเรา ข้าจะส่งคนไปจัดการมารดาบังเกิดเกล้าที่เรือนพักท้ายจวน ให้ตายตกตามกันไปอย่างทรมาน โดยไม่เหลือแม้แต่ชื่อ"

เสนาบดีหลิวหน้าซีดเผือด รีบโขกศีรษะคำนับรับคำอย่างตื่นตระหนก

 "รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะองค์ชาย กระหม่อมจะจัดการให้นางทำภารกิจนี้ให้สำเร็จลุล่วงให้จงได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของเด็กนั่นก็ตาม"

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าขององค์ชายรอง เกมการเมืองอันสกปรกและแผนการใส่ร้ายป้ายสีเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น