Todos os capítulos de เงารักบุปผาซ่อนกล: Capítulo 1 - Capítulo 10

จวนตระกูลหลิวในวันเดียวกัน"ตายแล้วกระมังเจ้าคะ ท่านแม่"หลิวหรูหว่านสะกิดแขนมารดาขณะมองบ่าวรับใช้โบยน้องสาวต่างมารดา หลิวฮูหยินยืนมองคนที่นอนจมกองเลือดอย่างเย็นชา "แค่นี้ไม่ตายหรอก อย่างมากแค่สลบไป"ฉับพลันสตรีคนหนึ่งวิ่งร้องไห้เข้ามานางคุกเข่าต่อหน้าหลิวฮูหยินแล้วโขกศีรษะลงพื้นไม่หยุด"ฮูหยินใหญ่ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ เมตตาเยี่ยนหรงเถิด ต่อไปนี้ข้าจะดูแลลูกให้ดี ไม่ทำให้ท่านขุ่นเคือง ฮือ ๆ"หญิงสาวร่างบอบบางหมดสติไปนานแล้วแต่เมื่อยังไม่มีคำสั่งคนโบยก็ยังไม่หยุดหลิวฮูหยินลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นอย่างรำคาญ "พอแล้ว จะพาไปไหนก็ไป"บ่าวรับใช้หยุดโบยแล้วถือไม้ไปเก็บ หลิวฮูหยินถอนหายใจยาวก่อนหันหลังออกไปอย่างหมดอารมณ์"เจ้าทำให้ท่านแม่โกรธอีกแล้ว บ้าจริงเชียว" จากนั้นหลิวหรูหว่านก็วิ่งตามมารดากลับเข้าเรือน ทิ้งสองแม่ลูกไว้ที่ลานกว้างเพียงสองคนซูเหม่ยหยุดโขกพื้นรีบยันกายลุกขึ้นวิ่งไปหาบุตรสาวอย่างร้อนใจ "เยี่ยนหรง เยี่ยนหรง ได้ยินแม่หรือไม่"นางเขย่าตัวบุตรสาวน้ำตานองหน้าเล็กน้อย ขณะนั้นลมหายใจของหญิงสาวก็อ่อนเต็มที ซูเหม่ยมองสำรวจหลิวเยี่ยนหรงอย่างเจ็บปวดหัวใจ "หรงเอ๋อร์ลูกแม่"ซูเหม่ยรีบเข้

สามวันต่อมาที่จวนตระกูลหลิว ทุกคนต่างพากันคุกเข่าเรียงรายอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งด่วนของเสนาบดีหลิวเจ๋อ หลิวฮูหยินยืนย่อกายอยู่ด้านหน้าสุด ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต สายตาทอแววหยิ่งผยองและเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางสบตากับหลิวหรูหว่าน บุตรสาวคนโตที่ยืนอยู่ข้างกาย ทั้งสองแม่ลูกยิ้มแย้มให้กันด้วยความพองโตในอก"ท่านแม่ ราชโองการมาฉับพลันเช่นนี้ ต้องเป็นเรื่องมงคลของข้ากับคุณชายเซียว หรือไม่ก็เรื่องรางวัลของท่านพ่อเป็นแน่เจ้าค่ะ" หลิวหรูหว่านกระซิบเสียงเบา หัวใจพองโตด้วยความปลื้มปริ่ม"ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว หรูหว่านกับคุณชายเซียวเหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก ท่านพ่อของเจ้าถวายรายงานรับใช้ฝ่าบาทอย่างจงรักภักดี ราชโองการนี้จะเป็นอื่นไปได้อย่างไร" หลิวฮูหยินยิ้มรับอย่างยินดีขณะเดียวกัน ที่ท้ายแถวอันห่างไกล ร่างบอบบางของหลิวเยี่ยนหรง ในชุดอาภรณ์ค่อนข้างเก่าพยุงกายอันบอบช้ำอยู่ข้างซูเหม่ยและเหลียนเอ๋อร์ แผลจากการถูกโบยเมื่อหลายวันก่อนยังคงปวดระบมมากอยู่ ทุกครั้งที่ย่างก้าวราวกับเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าดวงตาของเยี่ยนหรงคนใหม่กลับเรียบเฉยและทอดมองภาพตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบไม่น

สิบห้าวันต่อมาถึงวันมงคลสมรส บรรยากาศยามเช้าหน้าจวนเสนาบดีหลิวคึกคักไปด้วยเสียงมโหรี เกี้ยวแต่งงานสีแดงขนาดใหญ่แปดคนหามอันเป็นเกียรติยศสูงสุดที่องค์ชายพระราชทานให้แก่พระชายาเอก จอดรออยู่ลานหน้าเรือนใหญ่ หลิวเยี่ยนหรงในชุดเจ้าสาวสีชาดปักดิ้นทองอย่างประณีต มีการประคองขึ้นเกี้ยวท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของหลิวหรูหว่านและเสียงถอนหายใจด้วยความกังวลของซูเหม่ยขบวนแต่งงานเคลื่อนผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวง ผู้คนต่างพากันมามุงดูความยิ่งใหญ่ แม้จะรู้ดีว่าองค์ชายสิบเป็นเพียงองค์ชายตกอับ ทว่าพิธีการกลับจัดขึ้นอย่างพิถีพิถันและถูกต้องตามราชประเพณีทุกประการเมื่อเกี้ยวเคลื่อนมาถึงจวนองค์ชายสิบ พิธีการไหว้ฟ้าดิน ไหว้บิดามารดา และกราบไหว้ซึ่งกันและกันผ่านพ้นไปด้วยความราบรื่น หลิวเยี่ยนหรงถูกส่งตัวเข้าสู่ห้องหออันกว้างใหญ่ ควันกำยานกลิ่นหอมอบอวลทั่วห้อง สาวใช้ประจำจวนเข้ามาช่วยจัดแจงให้นางขณะนั่งรอเจ้าบ่าวบนเตียงมงคลไม่นานนัก เสียงก้าวเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู หลี่เย่าถิงในชุดมงคลสีแดงสง่างามก้าวเข้ามาในห้อง เขาสั่งให้บ่าวรับใช้และสาวใช้ทั้งหมดถอยออกไป และปิดประตูลงแน่นหนาร่างสูงโปร่งเดิ

สามวันผ่านไปหลังจากพิธีอภิเษกสมรส ขบวนรถม้าหรูหราประจำจวนองค์ชายสิบก็เคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าประตูจวนเสนาบดีหลิว ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่คู่แต่งงานใหม่จะต้องกลับมาเยี่ยมคารวะบิดามารดาและญาติผู้ใหญ่ในวันที่สามทันทีที่ม่านรถม้าเปิดออก หลี่เย่าถิงและหลิวเยี่ยนหรงก้าวลงมาเคียงคู่กัน บรรยากาศหน้าจวนในวันนี้แตกต่างจากวันแต่งงานอย่างสิ้นเชิง บริเวณโถงรับแขกใหญ่มีเสนาบดีหลิวเจ๋อผู้เป็นบิดาและฮูหยินใหญ่ ยืนรอต้อนรับอยู่ด้วยรอยยิ้มตามมารยาททางสังคม แต่แววตาของทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคาดหวัง"ถวายบังคมองค์ชายและพระชายาพะย่ะค่ะ" เสนาบดีหลิวและฮูหยินใหญ่ประสานมือทำความเคารพตามพิธีการ"ตามสบายเถิด ท่านเสนาบดีและฮูหยิน" หลี่เย่าถิงเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม แววตาดุจเหยี่ยวทอดมองผู้เป็นพ่อตาด้วยความเหินห่างและระแวงแคลงใจหลังจากนั่งพูดคุยตามพิธีการในห้องโถงใหญ่ได้ชั่วครู่ บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ เสนาบดีหลิวจึงหันไปทางบุตรชายคือหลิวเยี่ยนหลิง บุตรชายที่เกิดจากอนุรองพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตา"นั่งพูดคุยกันตรงนี้คงน่าเบื่อ องค์ชายกับเยี่ยนหลิงออกไปเดินชมสวนดอกไม้เปล

ภายในห้องหนังสือส่วนตัวที่เงียบสงบ แสงเทียนสว่างไสวขับให้บรรยากาศรอบกายดูเคร่งขรึมและจริงจัง หลี่เย่าถิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุจเหยี่ยวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างยามราตรี ทันใดนั้นเงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ร่อนลงมาจากระเบียงอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะคุกเข่าทำความเคารพเบื้องหน้า"ทูลองค์ชาย มีรายงานจากเรือนหลักพะย่ะค่ะ" องครักษ์เงาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา ชัดเจนแจ่มแจ้งหลี่เย่าถิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ผายมือเป็นเชิงอนุญาตให้รายงาน "ว่ามา เกิดเรื่องใดขึ้นที่เรือนหลัก หรือว่าพระชายาของข้าไปก่อความวุ่นวายอันใดอีก"องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย ก่อนจะถ่ายทอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน "หาได้เป็นเช่นนั้นไม่พะย่ะค่ะ วันนี้ หมัวมัวเจิ้ง แม่บ้านอาวุโสผู้ดูแลความเรียบร้อยและกุมอำนาจในจวนมานาน ได้บุกเข้าไปหาพระชายาเพื่อชี้แจงกฎระเบียบและพยายามข่มขวัญ แสดงท่าทีดูแคลนและล่วงเกินพระชายาอย่างไม่ไว้หน้า"มุมปากของหลี่เย่าถิงกระตุกขึ้นด้วยความสนใจ เขารู้นิสัยใจคอของหมัวมัวเจิ้งดี นางระเบียบจัดถือดีในบารมีเก่ามานาน เขากำลังรอดูอยู่พอดีว่าสตรีที่