ตอนที่ 10

“พี่คิณคะ ช่วงนี้ฟ้าขอยังไม่ไปส่งข้าวเที่ยงให้ได้ไหมคะ”

อิงดาวเอ่ยถามสามีขณะนั่งกินมื้อเช้าด้วยกัน และครั้งนี้เธอก็ยอมเรียกตัวเองว่าอิงฟ้าเพื่อทำให้อีกฝ่ายพึงพอใจ และรู้สึกเห็นใจกับคำร้องขอของเธอที่จะเอ่ยต่อจากนี้

“เหตุผลคืออะไร หรือว่างานง่าย ๆ แค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ อย่าลืมว่าฉันจ่ายเงินเดือนให้เธอนะ”

อีกหนึ่งข้อตกลง คือเธอจะได้รับเงินไว้ใช้จ่ายเดือนละหนึ่งแสนบาท แต่ทว่าเหตุผลของอิงดาวมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้

“ฟ้าไม่ได้จะอู้นะคะ แต่ว่าฟ้าต้องไปโรงพยาบาล”

“หมอนัด?”

“เปล่าค่ะ แม่ของฟ้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนั้นเหมือนกัน ฟ้าอยากไปเยี่ยมท่าน วอร์ดศัลยกรรมประสาทให้เข้าเยี่ยมได้ตอนสิบเอ็ดโมงถึงบ่าย แล้วก็ห้าโมงเย็นถึงสองทุ่ม เมื่อวานฟ้าก็แวะไปเยี่ยมท่านมา”

มาเฟียหนุ่มตวัดดวงตาคมขึ้นมองใบหน้าของภรรยา นี่เธอกำลังจะบอกเขาทางอ้อมว่า ไม่ได้ไปทำตัวเหลวไหลอย่างที่ถูกกล่าวหาอย่างนั้นหรือ ก่อนจะส่งเสียงตอบรับในลำคอ

“อืม”

“ขอบคุณนะคะพี่คิณ ฟ้ายังไม่แน่ใจว่าแม่จะทำกายภาพบำบัดจนอาการดีขึ้นเมื่อไหร่ แต่ฟ้าสัญญาว่าตอนที่อยู่บ้าน จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี”

“อย่าดีแต่ปาก ทำให้ได้ด้วย”

“ค่ะ”

อิงดาวคลี่ยิ้มหวานให้คนที่นั่งตรงหัวโต๊ะ พยายามไม่ใส่ใจกับถ้อยคำเหน็บแนม

*

*

2 เดือนต่อมา

“วันที่หกจะมีเครื่องบินพยาบาลมารับคุณน้าที่ชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลเวลาประมาณเก้าโมง อิงดาวอยากไปส่งคุณน้าที่ญี่ปุ่นด้วยกันไหมครับ”

อิงดาวหันมองใบหน้าของผู้เป็นแม่ มือเล็กจับมือของท่านไม่ยอมปล่อย แล้วท่านก็เอ่ยด้วยการเค้นเสียงทีละคำ แต่ก็พอจับใจความได้

“ไม่ ต้อง ไป หรอกลูก ดาว ตะ แต่งงาน แล้ว”

“แต่หนูอยากไปส่งแม่นะคะ เผื่อว่าแม่มีอะไรขาดเหลือ หนูจะได้รีบหาให้”

“คุณ หมอ ยูตะ บอก ว่า จะไป ส่ง แม่ ด้วย ตัวเอง” ท่านบีบมือเธอแน่น ก่อนจะพูดต่อ

“แค่ ส่ง ตัว แม่ไป รัก ษา ที่นั่น ค่า ใช้ จ่าย ก็สูง แล้ว ถ้า ดาว ไปอีก คน แม่คง ไม่ สบาย ใจ ที่ ลูก ต้อง แบก รับ ภาระ นี้”

“แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ เงินค่ารักษาพี่คิณเป็นคนออกให้ หนูไม่ได้ทำงานลำบากเลย”

หญิงสาวแสร้งพูดเท็จถึงความดีของสามี เพื่อให้ผู้เป็นแม่สบายใจ

“เชื่อฟังคุณน้านะครับ อยู่รอฟังข่าวที่นี่ เดี๋ยวพี่คอยจะแจ้งอาการของคุณน้าให้ทราบทุกวัน”

อิงดาวช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าของศัลยแพทย์หนุ่มหล่อ เนื่องจากเขากำลังเอ่ยเตือนสติว่าไม่ควรทำให้คนไข้เป็นกังวล เพราะมันไม่ส่งผลดีต่อสมองที่เพิ่งได้รับการผ่าตัด และอาจทำให้สภาพจิตใจของคนไข้ไม่มั่นคง

“ก็ได้ค่ะ”

.

วันส่งตัวผู้เป็นแม่เพื่อไปรักษาตัวต่อ และเข้าฟื้นฟูสมรรถภาพของร่างกายที่โรงพยาบาลชิเร็นกะ ประเทศญี่ปุ่นก็มาถึง

อิงดาวขึ้นไปส่งแม่ของเธอที่ชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลสยาม พรินซ์ โตเกียว ยอมรับว่าใจหายไม่น้อย เพราะการไปญี่ปุ่นของแม่ในครั้งนี้ อาจจะใช้เวลานานหลายเดือน หรืออาจจะเป็นปีเลยก็ว่าได้

แต่ที่ทำให้เธอสบายใจไปหนึ่งเปราะ ก็เพราะยูตะ ซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลของทั้งสาขาในไทยและญี่ปุ่น ได้เดินทางไปส่งคนไข้ด้วยตัวเอง

“เดินทางปลอดภัยนะคะ หนูขอให้แม่หายไว ๆ”

“จ้ะ ดาว ก็ ดูแล ตัว เอง ด้วยนะ”

“ค่ะ” หญิงสาวจับมือของผู้เป็นแม่เพื่อส่งกำลังใจ ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มให้ท่าน

“ไว้ถ้าเคลียร์เรื่องเข้าพักรักษาตัวเสร็จแล้ว พี่ทักหานะครับ”

ยูตะเอ่ยกับหญิงสาว เนื่องจากเขาเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของแม่เธอ อีกทั้งยังรู้จักกับอิงดาวมาก่อน เนื่องจากตอนเธอยังเรียนมหาวิทยาลัย ได้รับงานเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษให้น้องสาวของเขา ดังนั้นเคสนี้ศัลยแพทย์หนุ่มจึงตั้งใจจะดูแลเป็นพิเศษ

“ฝากแม่ด้วยนะคะพี่ยูตะ”

“ครับ”

อิงดาวกลับไปถึงบ้าน เธอก็นั่งรอฟังข่าวจากยูตะอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งนั่งกินมื้อเย็นกับสามี โทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้า จึงหยิบขึ้นมาเปิดอ่านทันที

Yuta Shirenka: คุณน้าเข้าพักที่ศูนย์ฟื้นฟูแล้วนะครับ วันพรุ่งนี้ก็จะเริ่มทำกายภาพบำบัด

อิงดาว อัญชิสา: ดาววิดีโอคอลคุยกับแม่ได้ไหมคะ

Yuta Shirenka: ได้ครับ

อิงดาวคลี่ยิ้มออกมาพลันทำให้มาเฟียหนุ่มจับสังเกตถึงความผิดปกติ เพราะเธอจะไม่ค่อยยิ้มแบบนี้เวลาอยู่กับเขา

อิงดาวละสายตาจากโทรศัพท์ หันมาเอ่ยกับสามี

“เดี๋ยวฟ้ามาเก็บจานให้นะคะ ขอโทรคุยกับแม่ก่อน”

เอ่ยจบเธอก็ลุกออกจากเก้าอี้ แล้วขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากอนุญาต