บทที่ 7

“คุณเมย์คิดว่าคุณเมย์ทำได้หรือครับ?...ถ้าต้องไปต่อกรกับผู้ชายที่ชื่อทศภาคคนนั้น บางทีเขาอาจมีเหตุผลที่อยากแต่งงานกับคุณเมย์มากกว่าแค่การได้ผู้หญิงคนหนึ่งไปอยู่ด้วยในฐานะของภรรยา ทำไมคุณเมย์ไม่ลองถามเหตุผลจากพ่อกับแม่ของคุณก่อน บางที.....มันอาจเป็นเรื่องที่คุณเมย์คาดไม่ถึงเลยทีเดียวก็ได้”

                “จริงสินะคะ...คุณภูมิเป็นผู้ใหญ่กว่าเมย์ก็เลยคิดอะไรได้ลึกกว่า แต่เมย์คิดว่าเมย์หนีมาแบบนี้แล้วทุกอย่างก็คงจบ คุณทศภาคคนนั้นคงล้มเลิกความตั้งใจที่จะบังคับให้ใครไปแต่งงานด้วยแล้วล่ะค่ะ”

                ชายหนุ่มบีบมือหญิงสาวแน่นขึ้นก่อนเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงหน่วงหนัก

                “ไม่มีอะไรจบลงง่าย ๆ หรอกนะครับคุณเมย์ เหมือนคนทำผิดวันหนึ่งก็จะต้องชดใช้และก็ต้องชดใช้คืนกลับไปหนักกว่าหลายเท่า คุณเมย์อาจยังไม่รู้จักผู้ชายที่ชื่อทศภาคคนนั้นดีพอ ถ้าคุณเมย์จะหนีก็ต้องหนีให้พ้น แต่ถ้าหนีไม่พ้นคุณเมย์อาจต้องเจอปัญหาใหญ่อย่างที่คิดไม่ถึงเลยทีเดียวก็ได้”

                เมลิดายิ้มอย่างจะพยายามเข้าใจคำพูดของอีกฝ่ายที่เธอมิได้ฉุกใจคิดเลยสักนิดว่ามีสิ่งใดหลีกเร้นอยู่ในน้ำเสียงจริงจังนั้น เมื่อบรรยากาศรอบ ๆ เริ่มดูอึมครึมชายหนุ่มจึงยิ้มออกมาเหมือนที่ยิ้มให้หญิงสาวทุกครั้ง

                “ผมจะไปดูในครัวว่าพอมีอะไรทำให้คุณเมย์ทานได้บ้าง คุณเจ็บเท้าแบบนี้ออกไปข้างนอกคงลำบาก”

                กล่าวจบก็วางมือเธอลงแล้วลุกเดินเข้าไปในครัว เมลิดามองตามแผ่นหลังกว้างอย่างชั่งใจก่อนค่อย ๆ หยัดกายลุกเดินเขย่งเท้าตามไป

                “เมย์ทำเองก็ได้ค่ะ...คุณภูมิ”

                หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มหันกลับมากระแทกโดนไหล่บาง เมลิดาทำท่าจะเซล้มทว่าแขนแข็งแรงทั้งสองข้างของเขาโอบรับร่างบางไว้ได้ทัน ร่างหนาดันเธอเข้าไปชิดผนังห้องแต่ไม่ยอมคลายอ้อมแขนทำเอาหญิงสาวหายใจติดขัด

                “คุณภูมิ....เมย์ไม่เป็นไรแล้วค่ะ เมย์ยืนเองได้”

                เธอรีบบอกเขาทั้งที่หัวใจเต้นรัวเร็วกับสัมผัสอันแนบชิดซึ่งเกิดเป็นหนที่สอง ภูมิโน้มใบหน้าลงมาใกล้

                “ผมแค่อยากกอดคุณเมย์ไว้แบบนี้....ไม่ได้หรือครับ?”

                เมลิดาหน้าแดงเมื่อได้ยินเสียงกระซิบอ่อนโยนและลมหายใจหนักโลมไล้อยูที่ใบหู เขาตั้งใจกอดเธอแน่นขึ้นแต่หญิงสาวกลับไม่รู้สึกอึดอัด กระทั่งใบหน้าคมคายก้มต่ำลงไปหา ชายหนุ่มไม่ยอมหยุดตัวเองเหมือนคราวแรก คราวนี้ลิ้นหนาล้วงลึกเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างตั้งใจ เจ้าของร่างบางตัวสั่นด้วยไม่เคยพานพบสัมผัสเช่นนี้มาก่อน มันทำให้เธอล่องลอย เบาหวิว

ยามลิ้นกระทบลิ้นก็รู้สึกเสียวซ่านตั้งแต่ลำคอลงไปถึงทรวงอกที่บดเบียดอยู่กับแผงอกกว้างและแล่นลิ่วไปถึงปลายเท้าจนคลายความเจ็บตึงแผลไปได้ชั่วขณะ มือเรียวบางคว้าไหล่ของเขาราวจะหาที่จับยึด เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังทุกข์ทรมานจากการโลมเล้านั้นเจียนขาดใจ มันทำให้เธอร้อนรุ่มยิ่งกว่าเทียนลนไฟ

เมลิดาอยากทักท้วงว่าเธอหาใช่ผู้หญิงใจง่ายแค่รู้จักเขาไม่เท่าใดก็ปล่อยใจไปตามความถวิลหาที่เกาะกุมสำนึกนับแต่วินาทีแรกที่ได้พบบุรุษผู้นี้หากก็สายเกินไปเพราะร่างกายมันไม่ยอมทำตามใจที่พยายามปฏิเสธทั้งตอบสนองความกระหายหิวของเขาที่เร่าร้อนขึ้นทุกที

                “คุณภูมิคะ....”

หญิงสาวร้องครางออกมาเมื่อได้จังหวะหายใจตอนเขาถอนริมฝีปากออกและซบหน้าลงกับอกของเขาที่เธอรับรู้ถึงจังหวะเต้นของหัวใจเร็วแรงมิได้ต่างจากกันเลย

“ทำไมคุณเมย์ตัวสั่นแบบนี้ คุณไม่เคยโดนจูบหรือยังไงกัน”

“คุณภูมิคงไม่เชื่อว่าเมย์ไม่เคยใกล้ชิดใครอย่างคุณ....เมย์ยังไม่เคยพบความรักของตัวเองเลยค่ะ”

“คุณกำลังจะบอกผมว่าตอนนี้คุณเจอความรักของคุณแล้ว”

เมลิดาเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างมีความหมาย

“ค่ะ...เขาไม่ใช่คนรวยล้นฟ้า...ไม่ใช่ผู้ชายที่ชื่อ ทศภาค ภควัตณ์ แต่เป็นคนขับเรือธรรมดาที่เขามีน้ำใจกับเมย์ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันค่ะ”

                “คุณเมย์แน่ใจแล้วหรือครับ อย่าลืมว่าผมเป็นคนไม่มีอะไร เป็นแค่คนบ้านนอกไม่มีอะไรอย่างคนเมืองหลวงเหมือนคุณ”