บทที่ 8

                ชายหนุ่มกระซิบอยู่ใกล้ ๆ ขณะขบเม้มติ่งหูหญิงสาวเบา ๆ เขาเหมือนไฟร้อนที่คอยลามเลียจนขี้ผึ้งอย่างเธอละลายแทบกลายเป็นน้ำ เมลิดาอ่อนยวบไปหมดทั้งตัว เขาจะรู้หรือไม่ว่าลมหายใจที่ราดรดสั่นไหวประสาทรับรู้ของเธอมากแค่ไหน เขาทำเหมือนกำลังล่อลวงหัวใจดวงนั้นและเธอก็ยินดีติดกับอยู่ในบ่วงเสน่ห์ที่เขาทอดมาให้

                “เมย์ไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้นะคะ เชื่อใจ ไว้วางใจ เมย์คิดว่าเมย์ดูคนไม่ผิด”

                “แล้วถ้าวันใดวันหนึ่งผมไม่ใช่ผู้ชายแสนดีอย่างที่คุณเมย์คิด คุณเมย์จะทำยังไง?”

                ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หากแต่สติของเขายังคงนิ่งเหมือนน้ำในบ่อ ส่วนเมลิดานี่สิ.....ในภวังค์อันสับสนนั้นวุ่นวนไปหมดแล้ว เธอรู้แต่เพียงคำตอบสำหรับคำถามนั้นยังเป็นเรื่องอีกยาวไกล ทว่าตอนนี้เธอเรียนรู้ที่จะใช้แขนเรียวราวลำเทียนกอดเอวหนาของเขาไว้คล้ายเป็นคำตอบอยู่ในที

                “เมย์ได้แต่ภาวนาขออย่าให้อนาคตโหดร้ายกับเมย์เหมือนที่ผ่านมา และสำหรับคุณภูมิ แค่คุณดีกับเมย์แบบนี้ วันข้างหน้าเมย์จะไม่กลัวอะไรอีก”

                เมลิดาแนบใบหน้าลงกับบ่ากว้างของเขา แสงสีทองของอาทิตย์ย่ำอัสดงมลังเมลืองอยู่เบื้องนอกสาดเข้ามากระทบใบหน้าคมคายที่ขบกรามนูนเป็นสัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นตรงมุมปากและร่องรอยของความอำมหิตฉาดฉายอยู่ในแววตาอันแค้นเคียด เงาแห่งซาตานแผ่ขยายโอบคลุมร่างบอบบางที่ยินดีวางหัวใจของเธอไว้ ณ ที่แห่งนั้น ดินแดนหวานฉ่ำที่อีกไม่นานมันจะแปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิง!!

               

                ล่วงเข้าวันที่สามเมลิดารู้สึกดีขึ้นไม่ปวดเหน็บแผลเหมือนวันแรก แต่เท้าเรียวก็ยังมีผ้าพันไว้เพื่อป้องกันแผลจากการเสียดสีและติดเชื้อ ร่างระหงในชุดกระโปรงแขนยาวผ้าชีฟองลายดอกนั่งพลิกหนังสือนิยายที่เธอชอบอ่านไปมาที่หน้าระเบียงของบ้านพักหากแต่สายตากลับมองไปยังทางเดินที่ทอดยาวออกไปตามแนวต้นปาล์มเตี้ย ๆ ในบังกะโล

ตั้งแต่วันไปทำแผลที่โรงพยาบาล ภูมิก็คอยดูแลเธอไม่ห่าง เขาช่างเป็นผู้ชายแสนดีจนทำให้เธอแทบจะหลงลืมชีวิตในเมืองใหญ่ไปเกือบหมดสิ้น บุรุษผู้นั้นเป็นคนค่อนข้างสุขุมและใจเย็น เขายินดีทำให้เธอทุกอย่าง ทั้งทำอาหารให้เธอทาน อยู่เป็นเพื่อนคุย

และวันนี้ก็เช่นเดียวกันที่เขาสัญญาว่าจะพาเธอนั่งเรือออกไปเที่ยวตามเกาะในทะเลแถวอุทยานหาดนพรัตน์ธารา หญิงสาวนั่งรอเขาตั้งแต่เช้าจนเวลาล่วงเลยมาถึงบ่าย เมลิดาเผลอหลับไปบนเก้าอี้หวายตัวกลมใหญ่และลืมตาตื่นอีกทีเมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากของเธอกำลังถูกล่วงล้ำจากลิ้นหนาที่ค่อย ๆ ดุนให้เรียวปากบางเผยอออก

                “คุณภูมิ!......”

                หญิงสาวตื่นตัวเต็มที่เมื่อร่างหนาของเขากดทับลงบนร่างบาง เจ้าของร่างสูงใหญ่โปรยยิ้มในขณะกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

                “ผมจะพาคุณเมย์นั่งเรือเที่ยวชมทะเลด้านนอก ที่นี่มีเกาะสวย ๆ หลายแห่ง คุณเมย์จะต้องประทับใจมาก ๆ “

                “แต่นี่มันบ่ายไปแล้วนะคะ เราคงไปได้ไม่กี่แห่ง”

                “ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ อย่างน้อยที่สุดก็จะได้ชมบรรยากาศตอนพระอาทิตย์ตกน้ำในทะเล ถ้าคุณเมย์เห็นคุณเมย์จะรู้ว่ามันสวยมากแค่ไหน”

                หญิงสาวไม่ปฏิเสธความเห็นของเขา ภูมิพาเธอมุ่งหน้าไปยังท่าเรือที่อ่าวนางซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกประมาณหกกิโลเมตรโดยขับรถยนต์แล่นเลียบไปตามถนนริมหาดซึ่งเต็มไปด้วยที่พัก ร้านค้าและบริษัทนำเที่ยว เมลิดามองเห็นภูเขาหินปูนตั้งตระหง่านบนเส้นทางที่เธอผ่านไปและหลายครั้งก็อดไม่ได้ที่จะหันมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของผู้ที่อยู่หลังพวงมาลัยซึ่งหันมายิ้มกับเธอบ่อยครั้งโดยมือข้างหนึ่งของเขาวางลงบนหน้าขาของหญิงสาวราวกับจะบอกว่าเธอจะมีเขาเช่นนี้ไม่ไปไหน

                “คุณภูมิขับเรือมานานแล้วหรือคะ ดูชำนาญมากเลย”

                เมลิดาร้องถามชายหนุ่มแข่งกับเสียงคลื่นเมื่อเขาพาเธอนั่งเรือไฟเบอร์ขนาดหนึ่งเครื่องยนต์แล่นห่างออกจากฝั่งมุ่งไปทางทิศตะวันออก

                “ไม่นานเท่าไหร่แต่ก็ไม่ใช่เวลาสั้น ๆ หรอกครับ”

                หญิงสาวมองเขาบังคับเรือให้แล่นฉิวไปบนผิวน้ำสีเขียวมรกตที่มีคลื่นเคลื่อนตัวเข้ามาปะทะอยู่ตลอดเวลา เธอนั่งหลบแดดบนที่นั่งภายในเรือข้างคนขับ แม้อากาศไม่ร้อนจัดแต่ไอแดดผสานกับละอองน้ำเค็มและลมแรงก็ทำให้รู้สึกผะผ่าวบนผิวขาวเนียน

ชายหนุ่มหันมองดวงตากลมโตบนใบหน้าสวยหวานซึ่งล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีน้ำตาลไหวลู่ไปตามสายลมที่พัดพาเข้ามาปะทะด้วยความรู้สึกบางอย่างที่กำลังดันตัวเองขึ้นมาอยู่เหนือเจตจำนงใต้จิตสำนึก ความงามและความสดใสนั้นสะกดความตั้งใจอันรุนแรงที่ปรารถนาจะทำแต่แรกให้ลดถอยกลับไปอยู่ในส่วนลึกที่เคยรุ่มร้อน

เมลิดาไม่เคยมีใครจริงหรือ?......ผู้หญิงสวยสะคราญที่มีความงามมัดใจชายได้เช่นนี้ไม่เคยแม้แต่จะแลกจูบกับใครเลยกระนั้นหรือ? ทำไมเขาต้องตั้งคำถามกับตัวเองในเรื่องของเธอไม่หยุดไม่หย่อน เขาไม่ได้ตั้งใจจะนึกสงสัยอะไรในตัวเธอตั้งแต่แรกเพราะคำถามคือกับดักในเงามืดที่อาจล่อให้ผู้สงสัยฝ่าลึกเข้าไปสู่ทางอันซับซ้อน